Van Wanaka naar Queenstown en het verre Zuiden

De andere twee dagen in Wanaka waren ook heel relaxed. Ik heb een wandeling gemaakt langs het meer. Echt zo geweldig mooi. Ik hou echt van de bergen hier, en van de bomen en bloemen hier, alle natuur is gewoon zo ongelofelijk mooi. Haha, het klinkt een beetje overdreven, maar ik ben telkens weer verrast hoe prachtig het landschap is. In de middag heb ik een beetje gerelaxed, en gepraat met mensen. Er is een vrouw van rond de 50 of 60 haha, ik weet niet precies, maar ze bemoeit zich overal mee. En ze praat heel veel. Ze komt uit Australie, dus met dat accent ook nog vrij moeilijk te verstaan. Maar goed, ze bedoelt het allemaal goed. Ik vind het in ieder geval wel grappig(meestal). Ze vraagt telkens of ik wel zonnebrand op heb, en of ik mijn paspoort wel bij me heb. En ze doet aan karate:P Vet grappig, gaat ze oefenen in de computerkamer ofzo, terwijl er gewoon mensen aan het internetten zijn. De jongen uit Londen is vanochtend vertrokken. Maar de kamer is alweer meteen opgevuld met een hoop andere mensen. Een Nederlands meisje die ook met Stray reist en de komende dagen dezelfde route heeft als ik. En een chagrijnige man die op de één of andere manier vind dat hij te weinig ruimte heeft voor zijn tassen, en daarom een tas van iemand anders op mijn bed heeft gegooid vandaag. Haha, ik ga zo nog wel even boos worden op hem, want ik vind niet dat je zoiets doet. Daarbij was de tas modderig, en zit die modder nu op mijn kussen en spullen…

Verder is iedereen wel aardig! Ik had niet gedacht dat ik met zoveel mensen zou praten. Ben er nu wel een beetje moe van eigenlijk. Soms heb ik het gevoel dat iedereen wat met me wil gaan doen. Maar ik was hier eigenlijk om even uit te rusten. Dus probeer wel bij mezelf te blijven en rustig aan te doen.

Vandaag heb ik lekker uitgeslapen tot half 10 en daarna een mountainbike gehuurd, en er lekker alleen op uit gegaan. Het duurde trouwens nog wel even voordat ik echt weg was. Want mijn eerste fiets maakte nogal een vreemd hard geluid om de twee seconden. Dus had ik uiteindelijk na 500 meter fietsen toch maar omgedraaid om hem in te wisselen voor een andere. Zadel weer goed zetten enzo.. Maar toen was ik weg. Echt leuk, beetje crossen langs het meer. Wel de hele tijd op en neer, dus nog best vermoeiend. Maar ontzettend mooi weer natuurlijkJ Op een gegeven moment langs een rivier, en uiteindelijk weer dezelfde weg terug. In totaal ben ik ongeveer 4 uur weggeweest.

Daarna was ik best wel moe. Dus nog even boodschappen gedaan en daarna weer gerelaxed, gelezen en na het eten nog even buiten gehangen.

De volgende dag zouden we om 2 uur opgehaald worden door de bus. Tot die tijd kon ik dus nog verder relaxen. Haha! In de zon gelegen en gelezen enzo. De bus was veel te laat dus nog een tijd in de zon gewacht. Het was echt heel heet! Eindelijk kwam gelukkig de bus, en vertrokken we naar Queenstown. Onderweg stopte we nog bij een bungyjumpcentre, bij een brug boven een rivier. Een aantal mensen gingen daar dus bungyjumpen en wij hebben een beetje gekeken enzo. Ondertussen was het alweer half 6. We hadden bijna geen benzine meer en de airconditioning kon niet meer aan. Dus zaten we in een halve sauna. Echt ongelofelijk warm. Maar goed, het was niet zo heel ver meer naar Queenstown, en de benzinepomp kwam gelukkig ook op tijd. Dus een half uur later kwamen we aan in ons hostel en toen kreeg ik ruzie met de receptioniste. Haha. Jezus. Echt een stelletje trutten daar. We hebben zowat een uur moeten wachten voordat we eindelijk naar onze kamer konden, omdat hun zo sloom waren. En shotjes aan het drinken, elkaar achterna zitten, weet ik veel wat ze allemaal aan het doen waren, behalve gewoon even hard werken en 30 mensen inchecken. Nou ja, gelukkig was de kamer wel relaxed. Veel ruimte, een eigen koelkastje, en zit met Janine (dat Nederlandse meisje die ik in Wanaka had ontmoet) op de kamer. Volgens de buschauffeuse moesten we absoluut een Fergburger uitproberen. Dat is nogal een beroemde burger geworden, omdat ze zo groot en lekker zijn. Dus dat hebben we maar gedaan. Hmm. Dat was wel echt heerlijk zeg! Ondertussen was ik Jip en Sarah en de halve vorige bus tegengekomen. Echt grappig! Hun gingen naar het ‘strand’, bij het meer, en Janine en ik zijn daar een tijdje later ook heen gegaan. Was wel leuk! Een hele grote groep, allemaal van Stray. Heel veel bekenden. Maar ik merkte dat door hun reis naar het zuiden zij ook allemaal closer waren geworden als een groep. Sam, de jongen uit Londen die ik in Wanaka had ontmoet, kwam ook nog en dus heb ik meer met hem en Janine gepraat eigenlijk. Later gingen we door naar de bar hier naast het hostel. Hebben we een potje gepoold. En ik wilde eigenlijk gewoon even met Jip en Sarah praten, maar die waren ook overal en nergens. En dus was het een beetje een rare avond. Heel veel bekende mensen, maar niet echt de tijd om even goed met ze te praten. En Sarah zie ik waarschijnlijk niet meer omdat zij nu alweer op de volgende bus zit met Jip en over een week naar Hawaï vertrekt.

Nou ja ik denk dat dat zo gaat. Je ontmoet mensen, en ze gaan ook weer weg. Dus ja, ik weet niet, ik vond het denk ik wel even moeilijk. Het liefst was ik gewoon met hun mee de bus opgegaan vanochtend. Gewoon gezellig. Maar ik zal ook wel weer andere mensen ontmoeten denk ik.

Komt wel goed. Ik was trouwens ook nog 2 mensen tegengekomen van mijn allereerste groep vanuit Auckland tot aan Raglan. Echt zo grappig! Éen jongen werkte hier nu in de bar, en een ander meisje was hier gewoon vakantie aan het houden. Voelde echt al lang geleden! Dat was echt een leuke groep ook.

Queenstown is vol met jonge mensen. Bijna alleen maar volgens mij. Haha, alles moet extreem hier. Wel een hele mooie ligging. Het is een stad maar heeft geen hoge gebouwen, en het is ook helemaal niet zo groot. Het ligt aan het water, en je hebt weer geweldig hoge mooie bergen als uitzicht.

Vanmiddag ga ik met een soort kartautootje, de berg af racen ofzoiets. Haha ik heb geen idee, maar de anderen zeiden dat dat heel vet was, en het is volgens mij het meest goedkoopste wat je hier kan doen dus vandaar. Ik ben benieuwd!

The Luge. Zo heette het, met die karretjes van de berg afJ Haha het was echt lachen! Ging ook best hard! We gingen met z’n drieën. Janine, Sam (jongen uit Londen) en ik. We moesten eerst met zo’n cabinegondelding naar boven. Ik kreeg bijna het gevoel dat we gingen skiën. Want eenmaal boven moesten we een helm op en moesten we weer in een andere lift, zo’n stoeltjeslift. Op de top van de berg hadden we echt een ongelofelijk mooi uitzicht. Er waren twee verschillende tracks. Éen met vet scherpe bochten, en één met vet hoge heuvelbobbels, waardoor je zowat een 30 centimeter boven je kart uitsprong. We konden zes keer achter elkaar, en haha ik vond het echt super vet! Heb echt hard gelachen. Dus dat was goed! Na zes keer zijn we weer naar beneden gegaan met de gondellift, en hebben we een drankje gedaan op de boulevard. Daarna een pizzaatje gegeten met cola voor 5 dollar, en gepoold in de bar naast ons hostel. Ik voelde me eigenlijk een beetje beroerd. Ik had nogal buikpijn en was moe. Dus nadat we onze tassen in hadden gepakt, wilde ik eigenlijk gaan slapen. Maar ik heb me weer laten overhalen om toch nog één drankje te doen. Het is echt wel moeilijk hier om me niet te laten overhalen voor alles! Pff.. ook met het bungyjumpen en skydiven. Echt íedereen heeft het gedaan hier. En iedereen zegt dat ik het ook moet doen. En ze blijven me maar overhalen. En ja ik wil echt wel heel graag! Lijkt me super vet! Alleen ik wil nog geen 250 dollar uitgeven voor een bungyjump van 6 seconden, en geen 600 dollar voor een skydive van 5 minuten! Niet nu in ieder geval. Maar het is moeilijk, als iedereen zegt hoe vet het is, en dat het echt het beste is wat ze hier in Nieuw-Zeeland hebben gedaan enzo.

Ach ja, we hebben in ieder geval dus nog een drankje gedaan en toen naar bed gegaan. Ik kon alleen niet slapen omdat ik zo’n buikpijn had. Ik denk dat ik uiteindelijk maar drie uurtjes ofzo had geslapen voordat we om 7 uur alweer in de bus stapten.

Ik begon met mijn reis naar het verre zuiden! Wat ik alleen niet wist was dat daar nog behoorlijk veel extra kosten aan vast zaten! Wow gewoon voor al die ferry’s enzo, weer bijna 200 dollar! Echt veel! Maar ja, ik had al van veel mensen gehoord dat het echt het mooiste stukje van Nieuw-Zeeland was, dus dat moet ik natuurlijk wel zien!

Half slapend in de bus zijn we toen naar de ferry gereden die naar Stewart Island vaart. Het regende buiten en was echt koud! Eenmaal in de ferry schrok iedereen zich dood. Haha bij elke golf werden we gelanceerd en viel de boot twee meter naar beneden. Iedereen gillen op het begin. Het bleek redelijk normaal te zijn dat de zee zo wild was. De tocht duurde een uur en na een half uur was de helft van de mensen in de boot aan het kotsen. Serieus! Daar werd ik dan weer een beetje misselijk van! Het was ook echt niet gek dat al deze mensen ziek werden want die boot ging tekeer als een gek. Leek wel een achtbaan. Je kent wel dat gevoel in je buik als je in het schommelschip zit ofzo:P Dat kregen we zo ongeveer elke 5 seconden een uur lang. Gelukkig zat ik bij het raam en kon ik naar buiten naar de horizon kijken. Dus ik heb het redelijk goed overleefd.

Eenmaal daar regende het nog steeds, en was het nog kouder! Met onze tassen zijn we naar het hostel gelopen. Dat was nog best ver, en toen we daar eindelijk waren moest ik even bijkomen. Vooral na zo’n nacht en zo’n ferrytocht was ik een beetje duizelig en slap.. Maar na een uurtje ben ik met 3 Duitsers een wandeling gaan maken over het eiland. Het eiland is nog best groot!(65 kilometer lang) Maar heeft maar 400 inwoners. 80 procent van het eiland is gewoon bos, en heeft niet eens wegen of iets. Tijdens de wandeling hebben we een aantal strandjes gezien, en een stuk bos, en rotsen met zeehonden! Of zeeleeuwen, haha, ik denk eerder dat dat ze waren, want ze waren best groot!

Verder hebben we goed om ons heen gekeken om een kiwi te zien (de vogel, niet het fruit:P). Ik wil echt graag een kiwi zien! Alleen leven ze ’s nachts en leven ze alleen op bepaalde plekken. Éen van die plekken is Stewart Island dus dit was mijn kans om er één te spotten! Haha. Maar helaas, bij de middagwandeling hebben we er geen gezien. Was wel gezellig! Eenmaal terug in het hostel heb ik heel veel thee gedronken om warm te worden, en gekookt, en daarna nog meer thee gedronken. Éen van de Duitse meisjes waarmee ik ook had gewandeld, Jennifer, kon heel mooi zingen. Op een gegeven moment kwamen er een stel meisjes aan van een jaar of tien, die daar woonden, in het hostel. En samen met hun heeft Jennifer piano zitten spelen en gezongen en zo het hele hostel een beetje vermaakt.

Zodra het donker zou worden zou er een kans zijn om pinguïns te zien, omdat die dan vanuit het water aan land komen om op hun nesten te zitten. Die jonge meisjes hadden wel zin om ons een rondleiding te geven over het eiland. Haha, echt droog. Wij in het donker op pad. Om kiwi’s en pinguins te spotten. Uiteindelijk stonden we op een strand, en zagen we aan de kant van de weg een busje stoppen. Haha was het die moeder van die meisjes. Die was niet zo blij. Ze was nogal ongerust, maar toen ze zag dat wij met hun waren, was het wel weer goed. We mochten mee in het busje, en heeft ons afgezet op een plek waar je een wandeling kon maken waar veel kiwi’s voorkwamen. En nog een tip dat ergens achter een bepaalde container vaak pinguins zaten. Dus wij weer op pad. Helaas hebben we geen kiwi’s gevonden. Maar die containertip was een goede, want daarachter zaten zo ongeveer 8 pinguins op de rotsen. Je kon ze niet zo heel goed zien omdat het vet donker was. Maar toch was het wel heel leuk. Je kon ze rond zien waggelen, en eentje sprong zo ongeveer 2 meter van een rots af. Haha dat zag er echt heel droog uit. Dus ik heb weer pinguins gezien!:D haha! Was wel heel leuk.

Daarna was ik ook wel heel blij toen ik eindelijk in bed lag. Gelukkig mocht ik een slaapzak van iemand lenen want het was echt heel koud! En toen heb ik heerlijk geslapen. Alleen niet zo heel lang, want om half acht moesten we weer de ferry halen!

Dus 6 à 7 uurtjes geslapen en daar zat ik weer in de boot. Gelukkig was de zee dit keer helemaal niet wild, en konden we met de golven meevaren, waardoor deze tocht een stuk rustiger verliep. We waren weer terug op het vastelandJ Daar stond de straybus op ons te wachten. Vandaag zouden we naar Milford Sound gaan. Het geweldige fiordenland.

Onderweg zijn we nog gestopt voor een korte wandeling. Verder was de route geweldig mooi, maar reden we ook heel langzaam omdat we constant op en neer over bergen reden. Toen we bij Milford Sound aankwamen, was daar opeens uit het niets: De zon!!:D Joehoeee! Dat had ik nodig! Want we gingen weer met een boot, maar dit keer moest je buiten staan. En ik wilde natuurlijk foto’s maken en alles! Dus het was echt goed dat daar eindelijk de zon was, en dat het weer een beetje warm werd. De bootcruise in Milford Sound is geweldig. Milford Sound is ongelofelijk prachtig. Ik heb er niet zo veel woorden voor. De foto’s zijn niet zo goed als hoe het er in het echt uitziet. Maar dan krijg je in ieder geval een idee. Ik heb ook echt té veel foto’s gemaakt. Dus ik zal er een aantal uitkiezen voor op mijn blog.

Je hebt al deze gigantische fiorden, en hele lange smalle watervallen, het ziet er echt magisch uit gewoon. Haha. En weer zeehonden gezien! Sweet asJ (Nieuw-Zeelands voor goed)

Toen zijn we naar Gunn’s Camp gereden. Hier zouden we ’s nachts verblijven. We waren al bang gemaakt door de vorige groep en door de buschauffeur dat we daar niet aan de top staan van de voedselketen. Zandvliegen eten je op. Ik had helemaal geen spul gekocht daartegen, want dat is best duur, en ik geloofde ook niet dat ze me op zouden eten. Haha eenmaal daar viel het ook hartstikke mee. Het enige rottige was toen ik moest douchen. Toen ben ik wel veel gestoken. Maar ’s nachts had je daar toch geen last meer van, want het was veel te koud om je druk te maken over zandvliegen! Woow het vroor bijna voor m’n gevoel. We zaten ook wel midden in de bergen, met besneeuwde bergtoppen om ons heen dus misschien dat dat het wel verklaard. We hadden een kampvuurtje met marshmallows en appelstukjes met kaneel om te roosteren. Dat was wel nice. Onze buschauffeur was ook echt leuk. Er kwam ook nog een gitaar tevoorschijn en het was wel echt gezellig. Alleen ook heel koud. Haha nog steeds. Ons huisje/caravan had geen verwarming maar wel een openhaard. We moesten ons eigen vuurtje maken om het nog enigszins te overleven die nacht. Haha en gelukkig mocht ik weer een slaapzak lenen van iemandJ Dat heeft me ook zeker gered! Wat een plek daar om te slapen zeg! Echt heel bijzonder. Minikamertjes met minibedjes. Vroeger, ik geloof rond 1930 ofzo woonden in dit kamp de families die aan de weg werkten naar Milford Sound toe. Voor tien jaar lang ongeveer. En nu sliepen wij daar. Met de rivier als koelkast (mijn kaas heeft dat trouwens niet overleefd), geen stopcontacten, en water verwarmd door houtvuur.

De dag erna gingen we gelukkig pas om 9 uur ’s ochtends weg, en konden we dus iets langer uitslapen. Dat was wel beter! Op de weg terug naar Queenstown zijn we nog een aantal keer gestopt. Éen keer voor een wandeling bij de mirrorlakes. Meertjes die de bergen weerspiegelen. En een keer voor een half uur durende film over het Fiordenland. Die film was gemaakt door een man vanuit een helikopter, en liet echt de mooiste perspectieven en beelden zien van het fiordenland. Hij had er 10 jaar over gedaan, en heeft daarna zelfs zonder financiële hulp een bioscoop gebouwd om zijn film te kunnen laten zien. Dat is nu ook de enige plaats waar die film draait. Het was echt heel mooi!

Terug in Queenstown voelde een beetje raar. Na al die overweldigende natuur, voelt het een beetje scheef om in de partycity van Nieuw-Zeeland aan te komen. Maar goed, ik heb me laten overhalen, en ben uitgegaan. Samen met Julia, één van de Duitse meisjes, en heb een leuke avond gehad.

Abel Tasman National Park, Greymouth, Franz Josef & Wanaka

Met de bus naar het Abel Tasman National Park. Het regende al de hele dag. En ik werd pas om 3 uur ´s middags van mijn hostel in Nelson opgehaald. Was nog even het stadje ingegaan, en raad eens wie ik daar tegen kwam. De kerstman! Haha, maar goed, ik ging dus met de bus naar Abel Tasman. Dat is trouwens vernoemd naar die Nederlandse gozer die Nieuw-Zeeland ontdekt heeft. Het regende zo hard! Dat hele park was overstroomd. En we verbleven op een soort camping/boerderij. Het heette oldmcdonalds farm. Gelukkig hoefde ik niet in een tent, maar kon ik nog een soort caravannetje veroveren. Het was al 7 uur, en ik had honger! Alleen was er dus geen grote overdekte keuken. Alleen maar buiten een paar pitjes voor de caravan, maar ja dat was ook niet heel handig met die regen. Verder had ik geen bereik met mijn mobiel. Ik moet zeggen dat ik er een beetje de pest in had. Ik was moe, wilde eten, iets droogs en schoons aan en slapen. Uiteindelijk heb ik dat ook zo ongeveer gedaan. De volgende ochtend werden we vroeg wakker door een stelletje kippen en ganzen die de hele inhoud van de vuilniszak buiten in het rond zaten te gooien. Het was nog steeds aan het regenen, maar wel minder hard dan die dag daarvoor. Ik had me opgegeven om te gaan zeilen die dag. Gelukkig even weg van die natte camping. Dus we stonden alweer vroeg op het strand, waar de catamaran-zeilboot op ons lag te wachten. Er was weinig wind dus we hebben een hele tijd zonder zeil gevaren. Het stopte al vrij snel met regenen, en na een uur kwam zelfs de zon tevoorschijn. Wauw wat was het toen heerlijk. We hoefde helemaal niks te doen. Haha ik dacht, ik ga zeilen, ik zal wel aan de bak moeten en weer al die knopen leren (die ik ook ooit op zeilkamp heb moeten leren, maar al lang weer vergeten ben). Maar ik hoefde alleen maar te zitten of te liggen en te genieten van de omgeving. Op het begin was het water bruin. Dit kwam doordat de rivier die op de zee uitkwam, zoveel regen had moeten vervoeren die dag en nacht ervoor, dat het water helemaal bruin was geworden. Maar hoe verder we de zee op voeren, hoe helderder en blauwer het water werd. Het Abel Tasman National Park staat ook bekend om zijn gouden stranden. Dat is ook wel echt zo. Helemaal geel, echt zo mooi! En nou ja, toen uiteindelijk het zeil omhoog werd gehesen, en we de motor dus uit konden zetten, was het echt perfect. Precies wat ik nodig had. De stilte, alleen het geluid van water, de zon, en het uitzicht op zee en de eilanden. We hadden lunchpauze op een heel mooi strand. Waar de meeuwen ons eten probeerden te jattenJ Maar ik ze daarentegen heb gebruikt als fotomodel, haha zie foto’s. Maar dat was ook heerlijk. Lekker gelegen en van de zon genoten. En toen begon ik te twijfelen. Want ik had me opgegeven voor een halve dag zeilen, en daarna een 4 uur durende looptocht terug naar de boerderij. Maar het zeilen was zo fijn! En er was een ander meisje dat zich had opgegeven voor de halve dag, die nu toch maar de hele dag zou gaan doen, en dus terug op de boot zou gaan. Dat leek mij eigenlijk ook wel relaxed. Maar aan de andere kant had ik het zeilen nu meegemaakt, en was een volle dag natuurlijk weer duurder. Ik dacht, als ik ga lopen vanmiddag heb ik uiteindelijk het hele plaatje compleet, relaxen op de boot en uitzicht vanaf het water, actief gewandeld en uitzicht vanaf het land. Ik dacht dat ik de beste keuze had gemaakt. Ik liep samen met een Chinees meisje, en het was best gezellig en ontzettend mooi! Uitzichten op zee en op stranden, en een heel mooi pad door het bos. Het was allemaal goed, totdat ik terug kwam op de boerderij. Daar stonden de zeilmensen met een big grijns op hun gezicht. You missed it all! Ze hadden orka’s gezien!! Heel dichtbij de boot, 5 orka’s springend boven water, een half uur lang. Woow ik was echt jaloers!! Haha! Jip had ook al orka’s gezien bij het kayakken in Hahei, en nu weer! Normaal zien ze in Abel Tasman maar drie keer orka’s in het jaar ongeveer! Dit was wel echt mijn kans geweest! Maar ja, ik had het natuurlijk nooit kunnen weten van te voren. En het wandelen was ook heel mooi! Dus eigenlijk moet ik niet klagen, haha:P

Die avond hadden we een groepsdiner. Dat was wel fijn, want nu hoefde ik zelf niet te koken! Na het diner hebben we alsnog met een groepje sinterklaas gevierd! Er was een Nederlands meisje in de groep die dat organiseerde, en we hadden allemaal een kadootje voor 3 dollar gekocht. Voor het eerst in mijn leven, dus een dobbelspel gespeeld met Sinterklaas, en nog wel in Nieuw-Zeeland! Haha! Was wel heel grappig eigenlijk. Uiteindelijk heb ik hele geweldige glitter-kiwi-stickers gehad en een regenboog-kralen-armbandje. Was echt wel lachen.

Eigenlijk zou ik pas twee dagen daarna verder reizen, maar er was weer heel veel regen voorspeld voor de komende dagen, en dat was gewoon niet relaxed op die boerderij. Dus ik had Stray gebeld met een betaaltelefoon, en geregeld dat ik al de volgende dag weg kon. Gelukkig zat ik dus de dag na het zeilen in de bus naar Greymouth, weer een hele dag regen.

We waren gestopt voor een wandeling bij the pancakerocks. Ik geloof dat ze zo heten door al de laagjes die ze hebben. Ze zijn groot en staan in het water vlakbij de kust. Was heel mooi om te zien! Ik heb wel een aantal foto’s gemaakt, maar door de regen zijn ze niet heel goed gelukt.

Even later hadden we nog een stop bij een uitkijkpunt. Je zag de zee en het strand, en daarachter de bergen. Maar doordat de wolken zo laag hingen, leek het wel een soort sprookje, zo mysterieus zag het eruit! Echt vet mooi!

Om een uur of half 7 kwamen we aan in Greymouth. Het zijn wel echt lange dagen in de bus! Vooral met die regen beslaan alle ramen, en wordt ik vrij snel misselijk. Maar ik was blij dat we er weer waren. Ik checkte als laatste in met drie anderen, maar er was alleen nog een dorm voor 3 personen over. Dus 1 iemand moest een single-room, haha dus ik heb me opgeofferd. Zo dat was lekker! Een kamer voor mezelf!! Echt gek, want hiervoor had ik er nooit echt heel veel last van om samen met anderen in een kamer te slapen. Maar toen ik in mijn 1 persoonskamer was, besefte ik pas echt hoeveel rust dat geeft. Het was zo fijn om even een plekje voor mezelf te hebben. Even geen rekening te hoeven houden met andere mensen. Al mijn natte kleren lekker uit te kunnen hangen. Echt goed om even tot mezelf te komen! Die avond was er een feestje in de bar beneden in het hostel. Iedereen moest een outfit maken van een vuilniszak. Haha was wel heel droog:P Met z’n allen in vuilniszakken gekleed hebben we die avond allemaal gestoorde spelletjes zitten spelen. Bingo, en een spel waarbij je een doos van de grond moet pakken met je tanden zonder met je handen of knieen of iets op de grond te komen. Zo dat was moeilijk! Dan moest je zowat in een split om de steeds lager wordende doos op te pakken. Wel heel grappig, onze buschauffeur deed ook mee, die trouwens ook helemaal gestoord is. En tot slot één of andere modeshow, wat nogal een chaos werd. Uiteindelijk was het wel een hele gezellig avond, maar ik lag pas laat in m’n bed, en sliep pas 3 uur, terwijl ik de volgende ochtend weer half 7 op moest.

Ik denk dat daar mijn moeheid een beetje begon. Ik zou de volgende ochtend een eigen ketting ontwerpen van greenstone (jade) , dat is een hele bijzondere soort steen hier in Nieuw-Zeeland. Je ziet ze overal. Kettingen van jade, of kettingen van bot. En die hebben dan weer een speciale betekenis, en zijn vooral bij de maori-cultuur heel belangrijk Maar ik had me dus opgegeven voor jadecarving. We zouden half 8 opgehaald worden, maar toen kregen we te horen dat het was gecancelled vanwege wateroverlast. Dus mochten we als alternatief bonecarving doen.

Het regende niet meer buiten, en we reden langs de westkust naar een hele mooie plek. Daar stond het huis van onze workshoplerares. Echt een geweldige plek. Ik kan het moeilijk omschrijven, maar echt weer zo’n sprookjeslocatie. Een beekje langs het huis, en afgeschermd met bomen, daarachter gras met schapen en varkens en paarden. En kippen liepen langs het huis, er was een kampvuurtje gemaakt voor het huis. Echt een mooie plek. Daar was ook de werkplek van die vrouw, waar wij onze botten mochten ontwerpen, slijpen, schuren, en er uiteindelijk kettingen van konden maken. Het was leuk om te doen! Wel heel precies werk! Je moet heel voorzichtig zijn en op precies de goede plekken iets wegslijpen. Uiteindelijk was ik wel heel trots op mijn ketting, haha!

We gingen terug naar de bus, en zijn meteen vertrokken naar Franz Josef. Ik was wel echt moe, en op de één of andere manier kreeg ik pijn in mijn rug van de busstoelen. Ik viel ook telkens half in slaap, en dan werd ik weer wakker gemaakt door de gestoorde buschauffeur die heel hard een ‘Wake up Wake up’ liedje opzette, en de deur tien keer open en dicht deed.

We waren nog gestopt voor een wandeling. Ik dacht oh relaxed, even lekker uit de bus en even mijn benen strekken. Maar het was een zware wandeling! Echt vet lang omhoog gelopen, en helemaal bezweet aangekomen op die plek waar het geweldige uitkijkpunt zou moeten zijn. Maar dat vond ik wel meevallen. Haha, het was echt een te lange wandeling:P Maar dat was denk ik ook wel omdat ik gewoon moe was.

Toen we zo rond half 7 Franz Josef inreden, moesten we ook nog langs het Glacier-centre, waar we informatie zouden krijgen over de gletsjerwandeling. Ik had daar echt geen zin in. Ik voelde me niet echt lekker. Wilde liever naar het hostel, snel eten en snel slapen, zodat ik überhaupt die gletsjerwandeling aan zou kunnen de volgende dag.

Na die informatie, en de betalingen enzo, gingen we nog langs de YHA om wat andere mensen af te zetten die daar verbleven. Toen ben ik snel naar binnen gerend om te vragen of dat zij mijn post al hadden ontvangen. ( Ik had YHA Wellington namelijk gevraagd om het naar YHA Franz Josef te sturen) En ja! Joehoeeee ik had mijn post! Dat was wel heel fijn!

Aangekomen in het hostel in Franz Josef, bleek het het drukste hostel ooit te zijn. Het was bijna onmogelijk om te koken, aangezien het zo ontzettend druk was. Er waren geen pannen meer, geen glazen meer, het bestek was smerig, alle kookpitten waren bezet, alle zitplekken waren bezet, iedereen zat door elkaar te schreeuwen. En dat was echt het laatste wat ik nodig had! Ik was nogal overprikkeld, en ben zo snel als dat ik gegeten had, op mijn bed gaan liggen. Gelukkig sliep ik die nacht redelijk goed, en voelde ik me een stuk beter de volgende dag.

Ik besloot de Glacier-walk gewoon te gaan doen. Dit was namelijk mijn kans! Zoiets zou ik niet snel ergens anders kunnen doen. Om 8 uur stonden we weer in het Glacier-Centre. Hier kregen we al onze kleding, waaronder een regenbroek en regenjack, handschoenen en een muts, schoenen en crampons (van die spike-dingen voor onder je schoenen om op ijs te kunnen lopen). En ik had ook nog een rugzak kunnen huren voor 5 dollar. Dus dat was mooi!

Al snel werden we met de bus naar het beginpunt van de wandeling gebracht. Het eerste stuk liepen we door een bos, wat uiteindelijk uitkwam op een steenachtige vallei. Ik was al behoorlijk kapot. Haha! Ik merkte wel dat ik niet echt in vorm was. Gelukkig had ik veel mueslirepen mee en die hielpen wel! Ik kreeg dus wel wat meer energie. Wat goed was, want op een gegeven moment begonnen we heel steil naar boven te lopen. Wow mijn ging tekeer! Maar op dat moment had ik geluk dat het regende, want daardoor was het niet heel warm. Later was die regen minder, omdat er toen ook een wind op kwam zetten, en het behoorlijk koud werd. Maar goed, ik was blij toen ik die heuvel op was, en we de crampons onder mochten binden. Eindelijk mochten we op het ijs! (Ik denk dat we al zo’n 2,5 uur aan het lopen waren) Op het ijs lopen was wel heel apart zeg! Ik vond het wel heel leuk! Onze gids hakte af en toe een pad uit, zodat het redelijk goed te lopen was. Soms waren de stappen echter vet groot, en moest ik met m’n korte benen zowat springen! Maar het was wel heel bijzonder om op die gletsjer te lopen. Het ijs was nog best ruig zeg maar, en je had veel hoge stukken, spleten, af en toe een klein waterstroompje, en soms zelfs een soort ‘ijsgrotten’. Nou had ik daar eerlijk gezegd wel iets meer van verwacht. Want eigenlijk kwam het erop neer dat er een gat in het ijs zat, die uiteindelijk zo groot was geworden dat je er doorheen kon lopen. Maar het was niet echt een grot ofzo! Wel zijn we door een soort ijsspleet gelopen. Haha klinkt een beetje raar, maar als het goed is zie je het op de foto. Dat was wel vet! En nouja, uiteindelijk waren we zo ongeveer halverwege op onze weg naar boven, maar toen zijn we weer naar beneden gegaan na een korte koude lunchstop, omdat het anders te lang zou duren om weer beneden te komen. Uiteindelijk stopte de regen, wat wel heel fijn was! En mocht ik lekker naar beneden lopenJ Dus dat stuk was het leukst eigenlijk! Naar boven was best zwaar nog, maar naar beneden helemaal niet. En daarbij was het iets spannender omdat het soms moeilijker was om je grip te houden. Ik vond de tocht naar beneden heerlijk! Het ging ook veel sneller! Haha wel logisch natuurlijk! Uiteindelijk waren we denk ik kwart voor vijf weer bij de bus. Eenmaal terug bij het glacier-centre, alle spullen inleveren enzo, en weer even naar het hostel om Stray te bellen. Ik wist namelijk niet meer precies hoe ze mij op de bus hadden geboekt, na mijn wijziging van daarvoor. Maar gelukkig kon ik de volgende dag weer meteen mee met de bus. Wat fijn was voor mij want dan hoefde ik niet langer in dat drukke hostel te blijven, en kon ik ergens heen waar het mooier weer zou zijn en rustiger.

Na het bellen mijn bikini aangedaan, want het meest geniale van die hele glacierwalk was dat je ook gratis toegang kreeg tot the glacier spa. Heerlijke warme buitenbaden, een paar straten van ons hostel vandaan. Oh wat was dat lekker, na die hele dag ijs! Haha! Echt zo fijn! Na een tijdje rondgedobberd te hebben, zijn we weer terug naar het hostel gegaan, en hebben we spinazie gekookt. Haha dat was lang geledenJ Met spekjesJ Hmm. Het was een goede dag, maar uiteindelijk was het weer ongemerkt laat, en lag ik 12 uur in mijn bed. The next day moest ik alweer kwart voor 6 op om mijn tassen in te pakken en om 7 uur de bus te halen.

We stopten al na een uur, weer voor een wandeling! Pff wat een wandelingen. Haha ik hou van wandelen maar moet zeggen dat mijn voeten wel toe waren aan een dagje rust. Maar ik wilde ook niet in de bus blijven zitten, dus ben maar weer gaan wandelen. Rond een heel mooi meer, dat wel! Het was nog vroeg, en op een gegeven moment ben ik een tijdje op één plek gebleven, en alleen maar geluisterd naar de vogels en de stilte.

De verdere busreis was geweldig mooi! We reden langs een rivier op naar twee adembenemende meren. Wauww! Echt zo mooi dat ik er bijna geen woorden voor heb. Ik hoop dat de foto’s het enigszins weergeven, maar het meer leek wel een spiegel zo stil, en de bergen daarachter zo ruig, sommige met sneeuw op de top. Echt geweldig!

Ik ben van de bus afgestapt in Wanaka. Een stadje vlak voor Queenstown. Mijn hostel ligt hier zo mooi! Als ik nu ik dit schrijf naar links kijk, kijk ik uit het raam, op het meer en zie ik daar achter de mooiste bergen ooit! Haha zo vet hoog, en met groene, gele, en rode kleuren, en witte toppen.

Ik ben heel blij dat ik hier ben uitgestapt en weer een YHA hostel heb uitgezocht. Het is weer zo rustig en relaxed in dit hostel! En ook nog eens redelijk goedkoop! In de winter is dit een skistadje, en dat merk je ook aan mijn hostel, veel hout, en een openhaard, en heel knus. Aardige mensen ook!

Ik kwam dus gister hier aan, en ik had erge hoofdpijn, en was weer moe. Maar heb meteen een jongen ontmoet uit Londen, heel aardig, die heel veel fietst hier. Dus heb een tijd met hem gepraat, en was erg gezellig. Daarna werd mijn hoofdpijn te erg en ben ik op bed gaan liggen, en in slaap gevallen.

Vandaag ging het een stuk beter. Geen hoofdpijn meer, heb lekker kunnen uitslapen dus ben weer uitgerustJ En de zon schijnt weer!! Joehoee! Haha zo lekker zeg! Heb de hele dag aan het meer gelegen. Het meer met het mooiste uitzicht ooit. Een beetje gelezen, en muziek geluisterd, en gekeken hoe mensen aan het waterskiën, zeilen en kayakken waren. Volgens mij heb ik de goede plek gevonden om even te relaxen! En dat ga ik ook zeker doen, voordat ik in de drukke avontuurlijkste stad van Nieuw-Zeeland aankom. In Queenstown is alles mogelijk. Skydiven, paragliding, de hoogste bungyjump van de wereld, everything! Ik heb besloten dat ik het niet ga doen. Het was moeilijk hoor! Er hebben veel mensen van de bus gesprongen, en ik zou het zelf ook wel heel vet vinden! Alleen het is ongelofelijk duur. En ik heb besloten, dat ik óf eerst wil werken en dan een huge fooi krijg ofzo:P haha waarvan ik het kan betalen. Óf dat ik het een andere keer ga doen, misschien ergens anders, want ik kan het natuurlijk altijd nog doen! En dan lijkt het me ook leuk om het met vriendinnen te doen ofzo! Dat je het echt kan delen met iemand! So mum and dad, don’t worry, i’m not gonna jumpJ

Vanaf Wellington naar Nelson

Woensdag heb ik 's ochtends geskyped en een aantal dingen geregeld, en zijn we ´s middags naar de Botanic Gardens geweest. Het was een hele mooie warme zonnige dagJ En we hadden weer met de twee Duitse jongens afgesproken, dus met z’n vieren zijn we die middag in de Cable Car gestapt, om weer eens mooie bloemetjes en plantjes te bekijken:P Haha, het was boven op een heuvel, dus wel relaxed dat er een goedkope soort kabelbus/lift (The Cable Car) ons naar boven kon brengen.

De jongens vonden er niet zo heel veel aan, behalve dan de rozentuin. Daar leefde ze helemaal van op. Haha echt heel grappig. Hun allemaal foto’s maken van die rozen, en eraan ruiken om erachter te komen of dat een andere kleur ook een andere geur gaf.

Nou ja we hebben er een beetje rondgeslenterd, wat kruiden geplukt voor ons avondeten, en ik vond het wel heel mooi. Aan het eind van de middag zijn we weer terug gegaan, en heb ik nog even sokken gekocht (die verdwijnen dus blijkbaar niet alleen in Nederland maar ook in Nieuw-Zeeland). Terwijl we naar ons hostel liepen zagen we nog een apart soort van wakeboarden. Ik had het nog nooit gezien. Er was een soort kabel waarvan ze het einde eerst meenamen aan de andere kant van het meer, en daarna werd er een machine aangezet waardoor de kabel zeg maar ingetrokken werd, en de wakeboarder een soort afgeschoten werd. Was wel vet om te zien!

’s Avonds waren we weer rustig aan het eten toen die hele kinderinvasie weer begon. Uiteindelijk, toen de kinderen als toetje allemaal een ijsje kregen, maakten de leraren er ook twee voor ons. Dus dat was dan wel weer beterJ haha.

De dag erna ging mijn wekker om kwart over 5 af. We moesten om half 7 weg om om kwart voor 7 de bus te halen en om 7 uur bij de ferry te zijn, in te checken, en 8 uur weg te varen naar het Zuidereiland. Dat ging allemaal wel redelijk goed. Ik had alleen nog vet veel boodschappen om mee te nemen, dus dat was wel een gesjouw. Eenmaal op de boot kon ik die gelukkig dumpen, en heb ik vooral lekker buiten gezeten. Het was weer heerlijk weer, en ik had vaak mooi uitzicht vanaf de boot. De tocht zou 3,5 uur duren. Die tijd ging wel snel. Heb in mijn nieuwe boek gelezen, volgens mij wel een goed boek. En voordat ik het wist eigenlijk kwam het Zuidereiland in zicht, en hebben we met z’n allen zitten zoeken naar walvissen. Haha daar hadden we echt op gehoopt, maar nope, niks te zien. Uiteindelijk nog wel een zeehondje zien zwemmen. Ook wel schattigJ En hele mooie bergen om ons heen. Toen we eenmaal in de terminal stonden, hoopte ik wel heel erg dat mijn tas dit keer wel was aangekomen (deze was ingecheckt en in de bagageruimte vervoerd). En gelukkig was die dat. Joehoee! Haha, de Straybus stond al op ons te wachten, en hoppa de eerste busreis op het Zuidereiland was begonnen. Veel wijngaarden, en veel hogere bergen dan in het Noorden. Dat was ongeveer het grootste zichtbare verschil. Op het zuidereiland woont nog geen eens een kwart van de totale bevolking van Nieuw-Zeeland. In Auckland alleen al wonen dus meer mensen dan op het hele Zuidereiland bij elkaar. Onze eerste stop was wijnproeven. Voor 2 dollar kon je 4 wijnen proeven. Wel leuk zo met z’n allen om half 1 ’s middags tussen de wijngaarden wijn proeven! De tweede stop was bij een lunchstop bij een rivier. Het was heel erg warm, dus we mochten zwemmen, maar jammer genoeg zat mijn bikini nog onderin mijn backpack. Ik heb dus maar gewoon met m’n benen in het water gebungeld, wat ook wel lekker wasJ

De derde stop was in Nelson omdat een aantal mensen in de bus, waaronder ik en Jip, hier uit wilden stappen om een paar dagen te verblijven. Dus nu ben ik in Nelson. Het is een klein stadje, maar wel heel gezellig met veel cafeetjes en parkjes enzo. Het ligt ook aan het strand, ook al is dat vanaf ons hostel nog 45 minuten lopen. Ik vind het hostel echt heel relaxed. Het is rustig, en voor de eerste keer in lange tijd heb ik een normaal laag bed. Meestal moet ik namelijk boven op een stapelbed liggen, en zo niet, dan onder in een stapelbed. Maar echt heerlijk om nu even een niet-krakend vrij eigen bed te hebben. De kamer is lekker ruim, en in het hostel is er een tennistafel, een dartboard, twee piano’s, en een tuin met allemaal tafels en stoelen en een hangmat. Toen we aankwamen hebben we dus even in het hostel gechilld, en daarna boodschappen gedaan en gekookt. Na het eten zijn we naar de haven gelopen (stelt niet zo veel voor) maar daar had je wel mooi zicht op de ondergaande zon.

Vrijdag hebben we alles bekeken wat er in Nelson te bekijken valt. Eerst zijn we naar de Queens Cathedral gegaan. Een mooie kerk, waar volgens mij alle bewoners van Nelson heel trots op zijn. Hierna zijn we naar het ‘Centre of New Zealand’ gaan lopen. Wat het precies was wisten we eigenlijk niet, maar ik had gelezen dat je er mooi uitzicht had. Het punt lag op een heuvel, waar we nog wel even een half uur omhoog moesten klimmen. Eenmaal daar was het inderdaad vet mooi! Je kon de zee zien, Nelson, een ander plaatsje daarachter, en zelfs een klein stukje van het Abel Tasman National Park (waar ik morgen heen ga!). Aan de andere kant had je uitzicht op de bergen. En gelukkig stond er een bordje met de informatie waarom dit punt nou het Centre of New Zealand heette. De heuvel lag precies in het midden van het Nelson-district. En het Nelson-district is het middelste district van de in totaal 12 districten van Nieuw-Zeeland. That’s it. Wel grappig! Het was inmiddels al aardig warm geworden trouwens! Zo als die zon eenmaal schijnt dan voel je het wel zeg! Komt natuurlijk ook door dat gat in de ozonlaag. Ik merk dat ik veel sneller verbrand, en ook al ben ik dat niet, voel ik nog aan het eind van de dag mijn huid branden. Ben ook wel aardig bruin aan het wordenJ

Nadat we weer de heuvel af waren gelopen, zijn we nog naar een Art Gallery gegaan. Een kleintje dit keer met van alles en nog wat. Tot slot hebben we door nog wat mooie parken gelopen, om uiteindelijk weer in het hostel te belanden. Daar hebben we rustig aan gedaan en ben ik weer achter mijn post aan gegaan. Die had ik 25 november van Auckland naar Wellington laten sturen, maar was helaas nog steeds niet in Wellington toen ik op 1 december verder naar het Zuidereiland zou gaan. Dus heb ik toen met het hostel in Wellington afgesproken dat zij het weer aan mij doorsturen, en daarom moest ik ze weer even bellen om een adres af te spreken! Dit keer laat ik het sturen naar Franz Josef, een plaatsje waar ik 9 december aankom. Ik neem aan dat ik mijn post daarmee lang genoeg de tijd geef om aan te komen! Haha.

Zaterdagochtend zijn we weer het stadje ingegaan, en over een marktje geslenterd. Daarna een heel lekker ijsje gegeten bij een ijssalon waar we er toevallig achter kwamen dat de eigenaar Nederlands was. Dus even een praatje gemaakt en uiteindelijk niet meer heel veel actiefs gedaan. Wel lekker hoor, om gewoon af en toe relaxdagen te hebben tussen al dat reizen. Jip is al zaterdag naar Abel Tasman National Park gegaan, maar aangezien die bus verder vol zat, ga ik zondag.

Ik ben benieuwd!

De mensen hier zijn trouwens al helemaal kerstgek. De kerstliedjes schallen door de supermarkten, de opblaaskerstmannen staan buiten, mensen lopen over straat met nieuw gekochte kerstballen, lantaarnpalen zijn versierd met kerstversiering en nou ja gewoon alles wat in Nederland over 2 weken ook gaat gebeuren. Toch is het wel gek hoor, omdat het nu zomer is bij mij, ziet het er maar raar uit, al die kerstdingen terwijl het buiten minstens 20 graden is.

En Sinterklaas ontbreekt natuurlijk totaal. Die blijkt niet eens met z’n stoombootje naar Nieuw-Zeeland te willen varen om mij kadootjes te gevenL Balen... Maar jullie allemaal een gezellige Sinterklaas haha!! :D

Wellington

De dag na de Tongariro Crossing, hebben we weinig actiefs gedaan. Ik had toch een beetje spierpijn haha! En de zon scheen, dus beetje in de zon gelegen en ik heb veel kunnen schrijven. In de middag hebben ze me overgehaald om Lord of the Rings te kijken. Maar er was alleen deel 3, dus ik begreep er niet heel veel van, ben een poosje in slaap gevallen, dacht 5 keer onterecht dat het het einde was, en ben er achter gekomen dat Lord of the Rings niet echt iets voor mij is.

De dag erna zijn we met de bus opgehaald om naar Wellington te rijden. En daar kwam ik mijn goede oude eerste buschauffeur Seagull weer tegen. Haha was lekker vertrouwd, en sowieso de leukste buschauffeur van Stray tot nu toe. Onderweg zijn we een aantal keer gestopt. Eerst in Taihape, voor het gumboot-throwing. Haha dat is laars-gooien. Vet droog. In dat stadje is daar ooit iemand mee begonnen, en nu is het een internationale sport geworden. Dus wij mochten ons ook even bewijzen. Ze hadden een speciale baan ervoor, en daar hebben we om de beurt een laars gegooid:P. Met de speciale 360 techniek. Een soort discus gooien zeg maar. Was echt lachen. Ik had nog best ver gegooid! Bijna gewonnen, maar net niet;). De tweede stop was in het ‘adventure park’. Een vet grote speeltuin, waar we allemaal weer even kind mochten zijn, en de buschauffeur zelf de eerste was die losging op speeltoestellen. Was ook wel heel grappig.

Uiteindelijk kwamen we rond 3 uur aan in Wellington, waar we incheckten in ons hostel. De bijnaam Windy Wellington was ook meteen duidelijk, want mijn backpack vloog bijna weg met mij er nog aan vast :D. Daarna boodschappen gedaan en gekookt. Deze supermarkten hier zijn nog duurder!! En de hostels trouwens ook! Misschien ook wel logisch in de hoofdstad van dit land. Terwijl we rustig aan het eten waren, kwam er opeens een halve basisschool binnendenderen. Haha ik gok zo ongeveer op een groep 8 kamp of iets in die richting. Vet druk allemaal!

Die avond zijn we naar een café gegaan bij het hostel waar de meeste andere mensen van Stray verbleven. Er was een quiz over Nieuw-Zeeland, en je kon 3 gratis nachten plus nog 3 gratis drankjes winnen, dus iedereen was razend fanatiek. De eerste ronde ging ons niet zo heel goed af helaas. Maar de tweede ronde kwam Seagull ons helpen. Dat was echt lachen. Hij wist natuurlijk alles. Maar jammer genoeg hebben we uiteindelijk alsnog niet gewonnen, maar een derde plaats bemachtigd.

Dinsdag zijn we vroeg opgestaan. Jip en ik hadden een route uitgestippeld door de stad, om een aantal mooie gebouwen en kerken te zien. Wellington is echt een mooie stad. Veel mooier dan Auckland vind ik. Het is schoner en netter en je merkt echt dat het een culturele stad is. Veel kunstwerken, theaters en musea. Ook veel cafeetjes die om 10 uur ’s ochtends al bomvol zaten! We zijn in de Beehive geweest, het parlementsgebouw(dat eruit ziet als een bijenkorf), en hebben daar zelfs een gratis rondleiding gekregen! Wel interessant om te horen hoe de politiek nou precies in elkaar zit hier. En naast de wat meer gebruikelijke ruimtes (House of representatives etc) gezien te hebben, maakte twee dingen dit gebouw extra bijzonder vond ik. Namelijk een ruimte helemaal ingericht naar Maoricultuur, de muren van in hout gesneden figuren, overal patronen, geweven kleden, en dan in het midden een ronde tafel met computers. Dit was de ruimte waar mensen van buitenaf hun mening of informatie konden geven over bepaalde wetsvoorstellen.

Iets anders wat typisch was aan het gebouw, was dat er speciale isolatoren onder het gebouw waren gemaakt, wat er voor kon zorgen dat het gebouw meebeweegt met de grond in het geval van een aardbeving. Die isolatoren zijn een soort grote ronde kokervormige dingen die zo’n 30 cm mee kunnen bewegen in een aardbeving. Omdat het gebouw nu zowat gebouwd is op die dingen, zou het bestendig moeten zijn tegen aardbevingen. In Christchurch hebben veel gebouwen dit nog niet, en het enige gebouw die het wel had op het moment van de aardbeving, is onbeschadigd gebleven.

Na de rondleiding in het parlementsgebouw, zijn we nog in een Art-Gallery geweest met allemaal aparte kunstwerken, en hebben we nog even kunnen rondlopen in een mooi ouderwets Theater. Als laatste die dag hadden we met twee Duitse jongens afgesproken bij het museum Te Papa. Dat is een heel groot nationaal museum, met (eindelijk!) gratis entree:D. Zes verdiepingen, en ontzettend veel te zien. Een huge inktvis, allemaal opgezette dieren, informatie over alle planten en dieren in Nieuw-Zeeland. Een Maori-afdeling met alle informatie over de cultuur en hele Marae-ontmoetingshuizen nagebouwd. Een gedeelte over de hele geschiedenis van Nieuw-Zeeland. En nog een gedeelte met schilderijen en potten/vazen. En wow echt als je alles goed zou bekijken en zou lezen, dan kan je daar serieus een week lang rondlopen. Het is té groot. Ik vond het leuk om er te zijn en af en toe was het interessant om iets te lezen, maar na twee uur was ik nogal verzadigd met informatie en kunst en slenteren enzo.

Dus hebben we op een gegeven moment besloten om het erbij te laten en hebben we een cafeetje opgezocht om nog wat te drinken.

Tongariro Crossing

De Tongariro Crossing. Toen we definitief hoorde dat hij door zou gaan zaterdag, hebben we vrijdagmiddag meteen wat spullen gehuurd. Ze zeiden namelijk allemaal dat je speciale wandelschoenen, een speciale (regen- en windbestendige) broek en jacket moest hebben, als je de wandeling wou overleven. Nou ja prima, haha ik was nogal wantrouwig, en vond dat ik het sowieso gewoon op mijn sportschoenen zou kunnen doen. Qua broek was wel handig, omdat ik alleen maar spijkerbroeken bij me had, en dat jacket uiteindelijk toch ook maar gedaan. Voor de zekerheid. Het enige wat een beetje jammer was, is dat ik niet echt een goede rugzak mee heb. Wel een backpack, maar daar ga ik niet de hele tijd mee lopen. Ik had eigenlijk een kleine rugzak mee willen nemen, maar heb alleen mijn schoudertas. Het was niet anders. Verder had ik in ieder geval de goede kleding aan.

Dus om half 7 die ochtend ging de wekker, en om kwart voor 8 stonden we klaar om te vertrekken. Haha die hele wandeltocht werd zo overdreven zwaar gevonden door iedereen. Je werd echt tien keer door iedereen erop gewezen of dat je je wel warm genoeg had aangekleed, je wel genoeg eten en drinken bij had (je geen lunchpakket van het hostel wilde kopen) enz. Maar ik had eerlijk gezegd mijn twijfels over hoe zwaar het kon zijn. Ik had gelezen dat de berg maar maximaal 2200m. hoog was, en nou ja, wat kan er zo ontzettend moeilijk zijn aan een stuk lopen? Het was maar 20 kilometer!!

Eenmaal in het busje bleek dat we niet de Mount Tongariro gingen beklimmen, maar de Mount Ngauruhoe. Haha echt raar, maar ze noemen het alsnog de Tongariro Crossing (geen idee waarom dus).

We werden naar een hoogte van 1100 meter gebracht, en vanaf daar zijn we gaan lopen. Ik, Jip en Sara, een ander Nederlands meisje die ook met Stray reist. Het begon wel even koud trouwens. Er stond een behoorlijke koude wind, en lage bewolking. Het eerste stuk ging behoorlijk steil omhoog, maar wel een klein beetje wannabe-bergbeklimmen want er waren trappetjes aangelegd:P Het ging door een landschap van grijze stenen. Echt apart. Is allemaal gevormd door de vulkanische uitbarstingen. Maar voor mij voelde het meer alsof we met z’n allen door niemandsland liepen. Er waren trouwens vet veel meer mensen die hem vandaag liepen. Ik denk dat er heel veel mensen hadden moeten wachten de afgelopen 3 dagen, en dat ze daarom nu in massale groepen gingen omdat het eindelijk weer kon. Je zag bijna altijd wel andere mensen lopen, en ik denk zelfs dat er in totaal wel tegen de 1000 mensen hebben gelopen vandaag.

Het begin was dus wel steil en daardoor ook wel een soort zwaar. Gewoon doorlopen, en het gelukkig lekker warm krijgen, en hoppa we waren al op een soort plateau beland. We konden niks zien, want we liepen in de wolken. Maar het ging een poosje lekker vlak, totdat we weer verder naar boven moesten en de wind als een gek begon te waaien. Ik had soms echt het gevoel dat ik van de berg afgeblazen werd! Het was ook nog eens heel koud. Er lag ook sneeuw op sommige plekken, en onze tassen bevroren een beetje. Maar omdat ik aan het klimmen was bleef ik wel redelijk warm, behalve een beetje bevroren en gezwollen (van de hoogte) handen en vingers. Maar de grootste uitdaging was om op de berg te blijven staan met die wind, en gelukkig stonden we na nog een poosje klimmen dan echt op de top. Dat was het dan. Haha echt niet moeilijk qua klimmen of conditie. Maar wel geweldig mooi, want de wolken bleven bijna allemaal aan de andere kant van de berg, en terwijl wij over de top naar de andere kant van de berg liepen, kwam de zon tevoorschijn, en een blauwe lucht, en zagen we eindelijk waar we liepen. We hadden uitzicht!! En wat voor één. Ontzettend mooi!

De wind waaide nog steeds met 120 km per uur in onze rug. Dit was met klimmen nog vaak wel redelijk gunstig, maar met de eerste steile afdaling echt een ramp. Haha die ondergrond van kiezels en zand en grind in combinatie met de wind zorgde ervoor dat we met z’n allen zo’n beetje vallend, glijdend, en schuivend de berg afkwamen.

We hebben een drie mooie bergmeren gezien, en de Red Crater. Echt heel bijzonder, zo in een omgeving van stenen en af en toe sneeuw. Ik hoop dat de foto’s het allemaal een beetje goed weergevenJ We hebben eens goed gepauzeerd, nu de zon onze handen ontdooide. Daarna moesten we nog een klein stuk omhoog lopen, om vanaf daar bijna alleen nog maar naar beneden te gaan. Wauw wat een pad. Echt zo relaxed. Het was gewoon een aangelegd pad, heel geleidelijk, eerst door de heide, daarna door het bos. Echt heerlijk lopen. In totaal zou het 8,5 uur moeten duren om de crossing te lopen. Maar wij hebben het uiteindelijk in 6,5 uur gedaan. Kwam ook wel omdat te lang pauzeren toch wel koud was, en we daarom vrij snel doorgelopen zijn. Maar toen we op 800 meter hoogte waren, en we op de parkeerplaats waren om opgehaald te worden, moesten we nog 2 uurtjes wachten op onze bus. Maar was niet zo heel erg. De zon scheen, en ik ben een klein beetje verbrand:P

Uiteindelijk was het dus een eitje!! Maar wel een hele mooie tocht! En spectaculaire weersomstandigheden met die harde wind en onze hoofd in de wolken. Af en toe lopend door de sneeuw, af en toe lopend door een rotsachtig niemandsland, af en toe lopend door een lang uitgestrekte heide, en tenslotte door een groen bos.

Blue Duck en National Park

Op woensdagochtend zijn we met de bus naar de ´Blue Duck´ gereden, een hostel waar we niet zouden overnachten, maar een dagje zouden verblijven. Dat was echt in de middle of nowhere. Hele mooie natuur wel! Alleen we moesten heel veel haarspeldbochten nemen om bij het hostel op de berg te komen. En ik was behoorlijk misselijk toen we daar aankwamen. Dus dat was iets minder. Maar toch hebben we besloten om met een heel aantal mensen een wandeling te maken. Dat was wel een mooie wandeling, ook al voelde ik me niet helemaal goed.

Daarna kon je kleiduiven schieten. Was wel grappig om te kijken, maar omdat het ook redelijk duur was, heb ik zelf niet geschoten. Aan het eind van de middag zijn we weer terug gereden naar het National Park waar we wel zouden overnachten. Weer de berg af, weer de bochten, weer misselijk. Maar gelukkig ging het toen eenmaal in het hostel wel iets beter. Een extreem mooi hostel trouwens! Een grote gemeenschappelijke ruimte, met daar relaxte stoelen en banken, een openhaard, een flatscreen-tv, een cafeetje, en buiten weer een heerlijk warme jacuzzi. En aangezien het echt heel slecht weer was (al de hele dag regen en koud) zijn we met wat mensen meteen de jacuzzi in gesprongen. Wat uiteindelijk niet zo handig was, want bij de tijd dat we wilden gaan koken, was de keuken al gesloten XD. Dus maar brood gegeten.

Eigenlijk zouden we de dag erop de Tongariro Crossing gaan doen. Dat was een 8 uur durende wandeling de Tongariro berg op. Alleen aangezien het weer zo slecht was, werd die afgelast. Wel balen, maar uiteindelijk beter, omdat ik die nacht maar twee uurtjes geslapen had. Daarvoor in de plaats zouden we een korte wandeling van 2 uur doen in het National Park. Dus dat gedaan, in de regen, hagel, met bevroren handen, en kletsnatte kleren. Haha, maar wel mooie omgeving weerJ ’s Middags een filmpje gekeken met de hele groep in het hostel. Beetje rustig aan gedaan, ik had weer last van mijn maag. Uiteindelijk heb ik maar een hele hoop water gekocht uit de supermarkt, want ik verdacht het chloor-achtige water uit de kraan dat mijn maag niet zo relaxed vond. En cola gekocht, wat ook wel hielp. Dus uiteindelijk doe ik nu gewoon een beetje voorzichtig met eten, en drink ik geen water meer uit de kraan. Gaat wel stukken beter gelukkig. Vandaag was de Crossing ook al gecanceld. Dus hebben we toch maar besloten om tot maandag te blijven (eerst was het plan om zaterdag naar Wellington te gaan) en dan hopelijk de crossing morgen te doen. Vandaag dus van alles regelen. Stray bellen, om mijn busboeking weer te wijzigen, het hostel in Wellington laten weten dat ik later kom, wassen, mijn blog bijwerken;), en verder rustig aanJ Heb mijn boek uitgelezen, en ingeruild voor een andere. Ik ben benieuwd. Wel handig dat dat gewoon kan!

Dat was het dan wel zo’n beetje geloof ik! Het verhaal van de crossing en alles, dat zal ik waarschijnlijk een keer in Wellington op internet zetten. Met hopelijk weer mooie foto’s.. .

Fietstocht in Taupo

Oke, ik ben weer een aantal dagen verder, en heb jullie weer veel te vertellen. De ochtend in Taupo dat Jip en ik zouden gaan mountainbiken. Ik zou om half 8 opstaan om eerst te skypen en daarna rond half 9-9 uur, te vertrekken met de fiets. Maar ik voelde me beroerd! Ik was heel erg misselijk, en kon eigenlijk mijn bed niet uitkomen. Dus ben ik uiteindelijk nog maar twee uurtjes blijven slapen. Daarna ging het gelukkig beter, en zijn we om 11 uur alsnog aan onze fietstocht begonnen. Allereerst zouden we naar de Hukafalls rijden. Daar hadden we ook al met de bus gestopt, en we hadden gehoord dat het heel mooi daarheen wandelen was. Maar aangezien we nog maar één dag hadden om alle bezienswaardigheden van Taupo te zien, wilden we alles op de fiets doen. Voordat we bij de Hukafalls (watervallen) aankwamen, zijn we nog gestopt bij een heel mooi stuk van de waikatorivier. We konden vanaf daar mensen zien bungyjumpen vanaf de rotsen, dus dat was al wel vet om te zien! Daarna hebben we met nogal wat moeite een supermooi pad gevolgd. Die moeite kwam omdat mijn fiets links niet op z’n één wilde gaan, waardoor ik gewoon alles op m’n twee moest doen. En dat was bij bepaalde hele steile stukjes echt niet te doen. Dus dan moest ik lopen. En Jip had ook een beetje kloteversnellingen, dus het ging allemaal nog niet zo soepel. Gelukkig was het wel een hele mooie omgeving, en best wel ruig mountainbiken met veel hobbels, kuilen, stenen, zand kiezels, wat je maar kan verzinnen. Dus dat was wel vet! En toen kwamen we aan bij de Hukafalls. Dat is gewoon een heel heftig ruig stuk van de rivier, waarbij het water tussen twee hoge rotswanden door moet, en ook een mooie waterval aan het einde. Ik vond dat ik mijn fiets maar eens moest gaan maken. Want het was gewoon onzin dat ik hem niet op zijn één kreeg. Ik dacht basta, Isha die 15 (ofzoiets?) op fietsvakantie is geweest, gaat niet lopend een berg op. Haha dus ik even handmatig de ketting op zijn één gelegd. En daar bleef die ook netjes. Hij wilde alleen natuurlijk nu niet meer op zijn twee of drie terug. Haha. Nouja, ik heb hem maar op zijn één gelaten en gewoon alleen nog maar rechts geschakeld. Zo ongeveer de hele tocht. Ging wel een stuk makkelijker!! Een hele mooie route naast de rivier gevolgd naar een dam. Die zou om 2 uur opengaan, wat redelijk spectaculair zou moeten zijn, en wij waren kwart voor 2 op de plek van bestemmingJ Dus konden we mooi even uitrusten, en zien hoe een klein meertje gevangen tussen de rotsen, opeens een woeste watermassa werd, die zich verder een weg baande over de rotsen naar beneden. Wel grappig om te zien. Het was trouwens heel mooi weer. Bijna de hele tijd zon, en warm, en niet ál te veel wind. Perfectos. Ons laatste doel was een bezoek aan de Craters of the Moon. Nou zeg, ik dacht bijna dat we serieus naar de maan moesten fietsen, want wat een klim! Haha we gingen eerst langs een drukke autoweg, waar we nog een glasblazerij tegenkwamen met een klein museum ernaast. Dus daar hebben we nog even gestopt, en mooie vazen bekeken en ons water bijgevuld enzo! En toen weer verder, ondertussen al met zadelpijn en al, over hoge heuvels, zware klimmetjes, en uiteindelijk een twee kilometer steile klim naar de Craters of the Moon. Toen heb ik gelukkig net op tijd mijn zadel hoger kunnen zetten omdat ik mijn knieën nogal kapot aan het trappen was. En verder natuurlijk net als al die bergen met cycletours, verstand op nul, en doortrappen. Wat trouwens wel anders was, is dat je links moet fietsen! Vet raar af en toe. Ook al wen je er wel snel aan, soms moet je echt even nadenken. Na een tijdje (volgens mij was het al half 5) kwamen we aan bij de Craters of the Moon. Godzijdank:P. haha! Het kostte 6 dollar om een wandeltocht te doen voor 45 minuten. Dus dat hebben we maar gedaan. Het was wel weer heel erg mooi! De foto´s volgen;) Je zag inderdaad kraters, die vaak vol gegroeid waren met mossen of andere planten. Ook zag je een droog-modderachtig-plateau, met daarin allemaal gaten waar dan vloeibare modder onder zat te borrelen. Dat leek wel echt een beetje op een maandlandschap. Verder lagen de kraters midden in de hei, en zag je uit heel veel gaten in de grond rook komen. Dus uiteindelijk leek het misschien net iets meer als een heidebrand dan als de maan. Maar goed het was leuk om gezien te hebben. Om half 6 zaten we weer op de fiets. Hopend dat de terugreis alleen nog maar naar beneden zou gaan. Dit kwam niet helemaal uit, aangezien we nog behoorlijk veel moesten klimmen. En haha ik telkens op die kaart kijken maar we fietsten nu aan de andere kant van de rivier en de enige weg die over de rivier ging, was de snelweg. Alle weggetjes die erop leken richting de rivier naar beneden te gaan, bleken dood te lopen. Dus dat was even balen. Haha, een klein beetje verdwaald in woonwijken, zijn we uiteindelijk toch maar zo ver mogelijk naar beneden doorgefietst, en kwamen we uiteindelijk bij een weiland aan, met een prikkeldraadhek erom heen. Maar natuurlijk lieten wij ons hiervan niet weerhouden, en vonden een stuk waar het hek naar beneden was geduwd. We zijn er dus een soort overheen geklommen en dwars door het weiland uiteindelijk in de richting van de snelweg over de rivier gekomen. Terug naar het hostel en ja hoor, we hadden het overleefd. Haha! Wat een tocht. In totaal bijna 8 uur weggeweest. Wel heel leuk! Eigenlijk had ik gehoopt dat onze roommates zo lief en aardig geweest waren om een heerlijke maaltijd voor ons klaar te maken. En dat wij hongerig en uitgeput heerlijke spaghetti ofzoiets op de tafel zouden aantreffen, maar helaas, noppes. Dus moesten we nog boodschappen doen en koken, en hebben we besloten om pannenkoeken te bakken. Dat was zeker een succes!! Die avond hebben we niet meer heel veel gedaan. Ja er was life-muziek. Éen of andere gozer die gitaar speelde en best mooi kon zingen. Maar uiteindelijk vond ik het niet erg dat het tijd was om naar bed te gaanJ

Rotorua: Buried Village and Waimangu Volcanic Valley

In de ochtend zijn Jip en ik op zoek gegaan naar een Bibliotheek om te internetten. Uiteindelijk gevonden maar helaas geen gratis internet. Maar ook niet heel duur ofzo, dus we konden wel even onze dingen doen. Alhoewel dat boeken van Stray op internet echt onmogelijk was nog steeds. Dus die heb ik nog twee keer moeten bellen om de rest van mijn reisplanning door te geven. Daarna ging Jip naar de scène van Lord Of The Rings. Ik ben niet meegegaan omdat ik die films dus nog nooit gezien heb:$ haha en omdat het vet duur was. Maar ik heb een relaxed middagje gehouden. Het hele vorige verhaal voor jullie geschreven, gezwommen (jaaa ons hostel had een warm zwembad:D), en in het park gechilld, muziek geluisterd, gelezen. Gewoon echt een lekker zonnig relaxed dagje. Ik heb alleen wel een ander hostel geboekt want die waar ik zat was 33 dollar per nacht, terwijl er een andere in mijn gids stond voor 19 dollar. Dus dat is wel de moeite waard! Ik ben dus vanochtend samen met een andere jongen uit mijn kamer, die heel toevallig ook dit hostel geboekt had, de stad in gelopen om ons weer ergens anders in te checken. Ik kon pas om 12 uur mijn kamer in dus moest nog wat tijd doorkomen, en ben nog verder door de stad gelopen. Daar nog andere mooie parken ontdekt en even een kijkje genomen in een museum. Er was geen tentoonstelling op het moment, maar nog wel een hele origamiverzameling. Haha had ik echt nog nooit gezien. De gekste beesten van papier. Wel heel grappig. Daarna weer terug naar mijn hostel en transport geregeld naar de ‘buried village’. Ik werd om tien voor 1 opgehaald van mijn hostel met een busje en we moesten eerst nog een andere vrouw ophalen om die naar het vliegveld te brengen. Dus we reden behoorlijk om, maar daardoor zag ik wel heel veel van de omgeving! Het is echt zo mooi lente hier. Je ziet overal de mooiste gekleurde bloesems en bloemen. En vooral nu de zon is gaan schijnen, ziet alles er heel vredig en mooi uit. We zijn langs een groot bos gereden, en langs twee enorm grote meren. The blue lake en the green lake. Toen kwam ik uiteindelijk aan bij de ‘buried village’. Ik zal jullie even vertellen wat dat is. Er zijn in Nieuw-Zeeland heel veel vulkanen. Hier in de buurt is er één die Mount Tarawera heet. Deze vulkaan is uitgebarsten in 1886. Ze zeggen dat dit de grootste natuurramp van Nieuw-Zeeland was. Stenen, as en modder bedolf het stadje Te Wairoa. Er zijn 150 mensen overleden, maar ook the pink and white terraces (het achtste wereldwonder genoemd en heel populair voor toeristen) waren verwoest.

Nou zijn er behoorlijk wat huizen en voorwerpen bewaard gebleven en die kan je daar nu zien. Ook hebben ze megaveel informatie over wat er gebeurde, heel veel geschreven bronnen over mensen die beschrijven wat ze zien en meemaken. Volgens mij, als ik serieus álles aan informatie had gelezen, wist ik álles van elk mensenleven daar in het dorp. Maar ik heb dus niet alles gelezen, omdat dat een beetje veel werd! Ik heb een hele looproute gevolgd, waarbij ik de huisjes kon zien en ook nog een stuk van de mooie omgeving. Eigenlijk heb ik alleen daar foto’s van gemaakt, want die huisjes zijn niet heel interessant als je daar een foto van ziet. Maar goed, ik heb dus wel foto’s van de watervallen die ik daar heb gezien. En ik weet nu alles van de uitbarsting en de begraven stad! Haha het was zeker interessant. Toen werd ik weer opgehaald door mijn shuttle (ongeveer een uur te laat maar oke) en ben ik weer terug naar mijn hostel gegaan.

The next day…

Vandaag heb ik het mooiste stukje natuur in Nieuw-Zeeland tot nu toe gezien. Ik ben wezen wandelen in de Waimangu volcanic valley. Echt geweldig!! Ik ben langs een heleboel kraters gelopen, langs een aantal geisers en meren, vulkanen, bergen, terrassen(van marmer en silicaat) beekjes, rivieren… En allemaal zo ontzettend mooi. Dit landschap is ontstaan na de uitbarsting van de Tarawera vulkaan in 1886. Deze wandeling was dus een mooi vervolg op gisteren. Ik had weer geregeld dat ik opgehaald werd van mijn hostel. Dit keer mocht ik voorin zitten omdat we nog twee andere meisjes op moesten halen. Deze stapten dus een eindje verderop in. Ze kwamen uit Maleisie, en dachten dat ik de vrouw was van de shauffeur:P Hahaha. Maargoed, was allemaal wel grappig in die auto. De chauffeur heeft ons wat dingen vertelt over de omgeving. Er is een heel groot aangeplant bos hier vlakbij. Dat was ooit een idee van studenten geweest, omdat (door de vruchtbare grond) deze boomsoort 3 keer zo snel kon groeien in Rotorua dan in de rest van de wereld. Nu is de houtindustrie (noem je dat zo?) de een na grootste industrie in Rotorua. Verder zijn we door een mooi landschap gereden, met veel schapen en heuvelsJ Ook zijn we over een platengrens gekomen (de grote oorzaak van aardbevingen en vulkaanuitbarstingen). Toen kwamen we aan op de plek van bestemming. De tocht zou niet heel lang zijn. Ik geloof in totaal 4 of 5 kilometer. Maar achteraf had hij van mijn wel 3 keer zo lang mogen zijn!

Ik kreeg een routebeschrijving met informatie in het Nederlands. Dus dat was iets nieuws voor mij! Haha soms eerder verwarrend dan handig aangezien ze soms namen van bergen of kraters vertalen in het Nederlands en er dan iets heel anders uitkomt dan ik van te voren had gelezen. Maar goed, soms ook wel handig hoor! In ieder geval heb ik de meest mooie dingen gezien. Het Frying Pan meer in de Echo Krater lijkt wel een grote heksenpot. Er komt heel veel stoom vanaf, het kookt en maakt rare borrelende geluiden. Het ziet er echt magisch geheimzinnig uit. Even later kom je bij het inferno krater meer, die echt heel fel lichtblauw is. Het heeft een heel raar patroon van overstromen, terugtrekken en zich weer op te vullen. Ik zal proberen bij de foto’s wat meer informatie erbij te schrijven zodat jullie je meer een beeld bij de informatie kunnen voorstellen. Deze krater was in ieder geval de grootste geiserachtige vorm in de wereld.

Ik heb een extra tochtje over een berg gemaakt, en ook deze wandelroute was heel mooi. Het is zo bijzonder, dat je op een berg loopt tussen de mooiste bomen, en opeens naast je geborrel hoort en stoom uit de grond ziet komen. Het is echt geweldig! Ik weet niet zo goed wat ik er meer over kan vertellen. Behalve dan dat ik hoop dat de foto’s jullie een beetje een goed beeld geeft. Ik heb in ieder geval heel erg genoten!! Het was weer een topdagje.