Back Home

Het is nu een week geleden dat ik weer thuis kwam. Ik ben nog steeds aan het nagenieten van mijn laatste mooie weken in Nieuw-Zeeland, ook al is het tegelijkertijd wennen hier in Nederland. Maar ik ben ook heel erg blij om weer terug te zijn, en ik denk dat 5 maanden precies een goede periode is geweest. Ik heb echt zo veel kunnen zien, en zoveel dingen meegemaakt. Ik heb uiteindelijk minder gewerkt dan dat ik van te voren gedacht had. Maar ik vind het niet erg, want ik heb daardoor ook heel veel tijd gehad om te reizen. En door al dat reizen heb ik Nieuw-Zeeland echt leren kennen. Ik heb niet alleen genoten van de natuur, maar ook van de ontzettend vriendelijke open mensen. En ik heb natuurlijk ook heel veel mensen van andere landen ontmoet, en daar heb ik zelf ook weer van geleerd. Ik heb deze reis helemaal alleen kunnen doen, met gelukkig vaak de gezelligheid van andere mensen om me heen. Ik heb er een heel goed gevoel over, en ik zal deze geweldige reis nooit meer vergeten!

Thank you for travelling with me J and I hope to see you soon.

Dikke kus Isha

Bay of Islands

Woensdagochtend stond ik vroeg op, om om kwart voor acht met de bus mee te gaan. We hadden dit keer een kleine bus, met een stuk of 20 plaatsen. Het regende weer keihard, maar volgens Stray waren de wegen weer open (voorgaande dagen waren bepaalde wegen afgesloten omdat ze overstroomd waren). Op naar het noorden dus! We zouden eigenlijk een glazen-bodem-boot-trip doen. Dat leek me wel heel vet! Een boot trip terwijl je onder je alle vissen kon zien zwemmen en een grote kans op dolfijnen! Helaas kon dit door het weer niet doorgaan. Ik vond dat wel echt heel jammer. Hier voor in de plaats gingen we naar een Maori-village. We zagen de hutjes en hoorden de verhalen van een paar honderd jaar geleden. Hoe ze leefden, hoe ze gevechten voerden en zich zelf verdedigden. Sommige dingen wist ik al, sommige dingen niet. Het was op zich wel interessant! Hierna hadden we een lunchstop en een stop bij een Bird-recovery-centre. Hier kwamen vogels die gewond waren, en hier werden ze behandeld tot ze weer sterk genoeg waren om losgelaten te worden. We zagen een aantal mooie vogels, waarvan ik de namen allemaal vergeten ben. Maar toen kwam daar ineens Sparky. Echt een verrassing want ik dacht dat kiwi’s in het donker of in ieder geval schemer moesten blijven. Maar deze kiwi, genaamd Sparky, had daar geen problemen mee. Hij zat comfortabel in de armen van de eigenaar, en we konden hem aaien en alles. No problemo. Was stukken beter dan dat ik eerder had meegemaakt in de dierentuin van Wellington. Wel had deze kiwi ook maar één poot. Ahh arme Sparky! Haha ik vond hem echt grappig. Later werd hij neergezet op de grond en hij begon vrolijk in het rond te pikken om wat wormen te eten. Nadat Sparky weer in zijn hok gezet werd, kwam de eigenaar nog met een andere kiwi aan. Dit was een kleine baby-kiwi. En ook mijn eerste kiwi met twee poten. Echt heel schattig! Na het bewonderen van de kiwi’s hebben we nog wat tijd doorgebracht met Pukako, die met veel lawaai rondrende en het fijn vond om in de nek geaaid te worden.

Om ongeveer 4 uur kwamen we aan in het hostel in Paihia. Alles zag er nogal beroerd uit omdat het al de hele dag had geregend. We werden gevraagd wat voor activiteit we wilden doen op onze ‘vrije dag’, vrijdag. Er waren een aantal opties, die allemaal nogal duur waren. Maar de goedkoopste was: Een boot trip, dolfijnen spotten, en met ze zwemmen. Ik was eigenlijk niet van plan om iets te gaan doen, maar het was echt niet zo duur! Dus toen dacht ik, waarom ook niet, vrijdag is mijn laatste dag in Nieuw-Zeeland. Waarom zou ik het niet afsluiten met een geweldige boot trip tussen de dolfijnen? Haha! Dat vooruitzicht was dus zeker goed.

Ik heb die middag ook nog voor de laatste keer boodschappen gedaan in Nieuw-Zeeland, en daarna wat in mijn kamer uitgerust. Toen het eindelijk was gestopt met regenen, heb ik nog een korte wandeling gemaakt, en daarna hadden we een BBQ in het hostel. Dat was zeker nice. Gezellig met de mensen, en lekker om buiten te zitten. Ik was wel nogal moe, omdat ik echt slecht had geslapen, en dus ben ik niet al te laat naar bed gegaan.

Donderdagochtend ging om kwart over 6 de wekker, want om 7 uur vertrok onze tourbus naar het verre noorden. Cape Reinga, het meest noordelijke puntje van Nieuw-Zeeland, en ninety-mile-beach, een strand van niet 90 miles, maar 64 milesJ

In de volle bus, reden we door het mooie landschap. Het weer was een stuk beter vandaag. Het zonnetje was tevoorschijn gekomen, en dat maakte alles een stuk mooier! De buschauffeur vertelde ons van alles over de omgeving, en helaas heb ik daar de helft van gemist. Haha ik wilde het echt graag horen, maar ik kon het niet helpen om telkens weer in slaap te vallen. Gelukkig mochten we op een gegeven de bus uit om de begraven Kauribomen uit te checken. Ik zal dat even moeten uitleggen. Op de één of andere reden liggen er in dit gebied heel veel bomen begraven. Dit zijn de Kauri-bomen, die speciaal zijn hier in Nieuw-Zeeland. Ze kunnen heel erg groot groeien. De grootste nu in Nieuw-Zeeland heeft een omtrek van 14 meter (beneden net zo dik als boven aan de top), en is 51 meter hoog. Er zijn nog een aantal van deze bomen, vooral in het Noorden hier. Het zijn kaarsrechte bomen, en de Maori’s gebruikten deze bomen voor kano’s. Maar nu blijken er dus honderden van deze bomen begraven te liggen onder de grond. Al deze bomen liggen naar het oosten. Er zou dus lang lang geleden een Tsunami of een Tornado geweest moeten zijn om deze bomen allemaal naar beneden te halen. De wortels zijn echter nog steeds (gedeeltelijk) in de grond, en veel van deze bomen groeien dus nog steeds. Dat is best wel indrukwekkend of niet? Vond ik wel in ieder geval, haha! Want er is dus ook een hele economie hieruit ontstaan, aangezien de gum van deze bomen veel geld opleverde. Er is een klein dorpje, wat ze serieus: ‘gumdiggers’ hebben genoemd. Op deze plek werd er voornamelijk veel gegraven naar gum. Nu gebeurt dat niet meer echt, maar wij gingen met de bus naar een plaats waar je een kauri-tree kon zien liggen onder de grond. Deze boom is waarschijnlijk 100.000 jaar oud! Niet te geloven. De oudste die nu nog leeft, is 2000 jaar oud. Verder hebben we daar een wandeling gemaakt, zodat je kon zien waar de gumdiggers leefden, in kleine hutjes. Ook zag je de machines waarmee ze de gum wasten, en de tientallen kuilen in de grond waar ooit een boom was opgegraven.

Hierna hebben we onze reis voortgezet naar Cape Reinga. Daar aangekomen moesten we een kleine wandeling maken naar de vuurtoren, die op het noordelijkste punt staat. Echt een heel mooi uitzicht had je vanaf daar! Zowel aan de landzijde als op zee. Want dit is ook het punt waarop de Pacifische Oceaan en de Tasman Sea elkaar ontmoeten. Je ziet dus gekke golven midden op zee, en gekke kleuren van het zand dat deze golven opstuiven.

Terug op de bus zijn we naar Ninety-mile-beach gereden wat aan de westkust ligt. Hier hebben we gesurft over de duinen. Haha dat klinkt leuk zo in het Nederlands. Dunesurfing/sandsurfing. Met een surfboard onder onze armen moesten we een verschrikkelijk hoge duin opklimmen. Dit was echt niet makkelijk! Haha!! Er stond een behoorlijke wind, en die duin was echt steil! Maar uiteindelijk stond ik dan boven aan deze enorme duin. Echt niet te vergelijken met een Nederlandse duin! Ik ging op mijn buik liggen op mijn surfboard, en weg was ik. Whiehoeeee… als een gek gleed ik die duin af. Het lijkt een beetje op zo’n waterslide, uit drievliet ofzo. Haha maar dan krijg je geen water in je ogen maar zand! Het was wel echt vet!

Over het strand zijn we daarna teruggereden naar Kerikeri, een minidorpje waar we het strand afkwamen. Even later hebben we nog een stop gemaakt bij een fish and chips, waar iedereen behalve ik aan de fish and chips ging. Ik moest namelijk nog mijn boodschappen opkoken, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik wil natuurlijk zo veel mogelijk opmaken voordat ik zaterdag vertrek. Toen we om half 7 weer in het hostel kwamen, voelde ik wel dat het een lange dag was geweest. Ik was best wel kapot eerlijk gezegd. Ik heb nog gekookt en mijn spullen ingepakt, want de ochtend daarop moest ik uitchecken.

Vrijdagochtend was weer een vroege ochtend. Om kwart voor 8 stond ik samen met twee andere mensen van Stray al bij de dolfijnenboot. Vandaag ging ik dolfijnen spotten en met ze zwemmen! Om 8 uur vertrokken we dan echt, om vervolgens eerst nog 2 andere mensen van een ander eiland (Russel) op te halen. In totaal waren we nu maar met 8 mensen, wat echt ideaal was. De boot had plek voor 30 mensen ongeveer, maar wij hadden het zo lekker rustig. Het was best wel een mooie ochtend. Het was niet heel koud, en het belangrijkst: het was droog! Dus we konden buiten zitten op de boot. We hebben denk ik een half uurtje gevaren voordat we een stuk of 12 dolfijnen tegen kwamen. Ik vond het echt bijzonder om ze zo dichtbij te zien. Sommige zwommen onder de boot door, en andere zwommen rustig naast elkaar van de boot af. Er werd eerst gecheckt door de organisatie of dat er geen baby-dolfijnen tussen zaten. Want als dat zo zou zijn, mochten we er niet mee zwemmen. Maar er waren geen baby’s dus een minuut later sprongen we het water in van de woeste pacifische oceaan. Haha nee dat viel wel mee, maar toch nog wel wat golven. Ik moest wennen aan het zwemmen in de zee, en vooral omdat die mensen van de organisatie vanaf de boot naar ons zaten te schreeuwen waar we heen moesten gaan. ‘Go go go go, swim swim, there to the right, go go go’. Ik werd er nogal gestrest van. Daarbij kwam nog dat de dolfijnen niet echt geïnteresseerd waren in ons, en ze zwommen gewoon weg! Dus we konden snel weer terug naar de boot. We zijn ze met de boot achterna gevaren, totdat de organisatie ons nog een kans wilde geven. Dus daar gingen we weer. We hadden zwembrillen en snorkels, maar mijn zwem bril besloeg de hele tijd, ook al ademde ik door mijn mond. De mensen vanaf de boot riepen telkens: Look down, look down. Maar onder water kon je zowat niks zien. Door de regen was het water heel troebel, dus op een gegeven moment heb ik mijn zwem bril af en toe afgedaan. Dan kon ik veel beter de dolfijnen om me heen zien. Ik wende wat meer aan de golven, en kon wat rustiger om me heen kijken. De organisatie liet ik lekker schreeuwen want dat hielp mij toch niet echt. De dolfijnen wilden nog steeds niet echt met ons spelen. Dus we zijn nog een keer de boot opgegaan, om er vervolgens ‘voor de laatste kans’ een paar minuten later weer af te gaan. Dit keer ging het een stuk beter. De dolfijnen kwamen meer naar ons toe, en ik had er een aantal heel dichtbij me. Eentje zwom onder me door, en af en toe dook er één op vlak voor mijn neus. Dat was wel heel vet! Het was ongeveer 10 uur toen we het water uitkwamen, en het zonnetje was gaan schijnen. Dat was echt heerlijk. Zo konden we op de boot wat uitrusten en opdrogen. Langzaam zijn we toen terug gaan varen, en ondertussen hebben we nog een paar dolfijnen kunnen spotten die met ons mee waren gezwommen. We waren ook nog een baby-pinguïn tegen gekomen die daar zo in z’n eentje tevreden aan het ronddobberen was. Verder heb ik genoten van de boot trip en van het uitzicht op de eilanden. Hier in de Bay of Islands zijn wel 144 eilanden! Het was in ieder geval een super mooie ervaring!! In de middag heb ik toen wat uitgerust, voordat we om 4 uur weer met de Stray bus naar Auckland werden gereden.

Aangekomen in het hostel in Auckland ging het allemaal wat moeizaam. Ik kreeg een verkeerde kamer aangewezen, ik was nog duizelig van de boot van die ochtend, en misselijk van de bus. Ik heb nog wat kunnen koken en mijn spullen gereorganiseerd in mijn tas. Morgen vlieg ik terug. Dit was het dan! Ik moet afscheid nemen van Nieuw-Zeeland. Ik zal mijn laatste verhaal doen als ik thuis ben aangekomen, waarschijnlijk ook nog met een update van mijn laatste foto’s. Ik zie wel een beetje tegen de lange vluchten op. Maar ik ben ook blij dat ik weer naar huis gaJ Nederland, here I come.

Mount Maunganui en weer terug naar Auckland

Donderdagavond hadden we een kinderinvasie in het hostel. Ik denk dat het één of ander schoolreisje was. Het was daardoor heel erg druk in de keuken en overal eigenlijk, dus het was niet echt heel relaxed. Maar gelukkig gingen ze de volgende dag weer weg.

Vrijdagochtend hebben we boodschappen gedaan en daarna meteen naar het strand gegaan. Het was namelijk heel erg mooi weerJ Het was echt een heerlijke dag. Gerelaxed op het strand, gezwommen in de zee (pas de tweede keer in Nieuw-Zeeland!) en weer verbrand. Dat was dus even wat minder. Het is zo raar. Ik smeer me helemaal goed in, maar toch zijn er bepaalde plekken waar die zon gewoon doorheen brand ofzo! Haha! Nou ja, het was die nacht vervelend maar de volgende dag viel het al alles mee. Ik merkte ook wel dat die zon hier je gewoon helemaal gaar kookt. Ik moet echt veel blijven drinken en een pet op, omdat ik anders een halve zonnesteek oploop. Het is gewoon echt een groot verschil met Nederland of Europa. Maar het was een super relaxed dagje!

Zaterdag was ik jarig!!=D Haha! ’s Ochtends gebeld met mijn ouders en Jordy, en daarna ben ik naar de kapper gegaan. Niet echt iets wat ik normaal op mijn verjaardag zou doen, maar ik wilde toch nog graag hier naar de kapper, en nu had ik daar de tijd voor. Ik moest wel vet lang wachten tot ik aan de beurt was, maar ik was blij met het resultaatJ Haha! Hierna zijn we de Mount Maunganui opgewandeld. Het was wel een uurtje klimmen en zweten maar we hadden een geweldig uitzicht op de top!! En trouwens ook onderweg er naar toe! Op de top ben ik geloof ik nog gefilmd, aangezien er hele filmploegen waren en er zelfs een helikopter (met cameraman) rondvloog. Ik heb geen idee waarvoor ze precies filmden, behalve dan dat er een groep Maori’s zaten te springen en juichen. Misschien een nieuwe videoclip ofzo haha! Het was echt ontzettend warm, en we zijn snel weer naar beneden gelopen. Eenmaal beneden zijn we in de hot waterpools gedoken. Haha klinkt niet helemaal logisch aangezien het al zo ongeveer 27 graden was. Maar ik wilde graag nog naar de spa bij de Mount, dus deden we dat. Gelukkig bleef de zon even weg voor een half uur, waardoor de baden echt heel relaxed waren. Maar daarna kwam de zon, en toen was het amper uit te houden! Haha zo warm!! Dus heb ik de rest van de tijd vooral op een bankje van de zon genoten en gelezen. Maar dit keer met mijn kleren aan, want ik wilde niet nog eens verbranden!

Na de spa, hebben we een terrasje opgezocht en een cocktail gedronken en calamaris gegeten. Hmm haha dat vond ik wel echt perfect zo op mijn verjaardag. Totdat er een stelletje gekke dronken Ieren aankwamen en het hele café overnamen. Want het was ook Sint Patricks-day vandaag. Blijkbaar. Éen of andere Ierse feestdag die ook in Nieuw-Zeeland erg enthousiast wordt gevierd met veel alcohol.

Nou had ik daar niet zo veel behoefte aan op mijn verjaardag eigenlijk. Ik vond het een hele leuke dag, gedaan wat ik wilde, beetje sportief en lekker gerelaxed. ’s Avonds in het hostel gegeten en mijn spullen weer gepakt. Al snel was ik weer knock-out van de zon. Maar achteraf was dat ook niet zo erg, want ik moest er de volgende ochtend kwart over 5 uit!

Al vroeg vertrok mijn bus naar Auckland, met een overstap in Hamilton. Toen ik in Auckland aankwam nam ik een andere bus op de gok dat die ergens in de buurt van mijn hostel zou stoppen. Gelukkig kwam ik in de bus een Belgisch meisje tegen die ook naar de YHA City moest. Dus hebben we samen uitgevogeld waar we eruit moesten, en ik was al vrij snel in mijn hostel. Dit hostel is veel fijner dan mijn hostel waar ik vijf maanden geleden in verbleef. Het is net als andere YHA hostels een rustige sfeer, en ook al moest ik twee uur wachten tot ik mijn kamer in kon, dat was het zeker waard! Want ik kwam totaal verrast binnen in een tweepersoonskamer!! Dat had ik nog nooit meegemaakt! Haha! Echt heel relaxed. Dus nu zit ik hier in mijn tweepersoonskamertje, toevallig met dat Belgische meisje. Nice nice.

Ik ben nog wel de stad in geweest, want ik moest wat boodschappen doen. Maar ik merkte meteen weer dat Auckland niets voor mij is. Zo ongelofelijk veel prikkels, niet normaal! Het is zo druk, met zo veel verschillende mensen, verschillende talen (die je hoort maar ook ziet want de helft van reclameborden is in Chinese tekens), heel veel verkeer, hoge gebouwen, en heel veel consumptie. Een Chinese take-away, Burgerking, Mcdonalds, Wendy’s, Mrs Higgins, KFC, Subway en nog vele andere kleine tentjes en snackbarretjes naast elkaar. Ik kan het niet zo goed uitleggen maar ik vind Auckland niet bij Nieuw-Zeeland passen. Ik heb meer het gevoel dat ik terug ben in Singapore ofzo. Het is gewoon heel anders dan andere steden waar ik ben geweest, hier in Nieuw-Zeeland en ook in Europa. Maar goed, wat ik weet is dat het mij veel energie kost om hier in deze stad rond te lopen. Toch vind ik het niet erg om hier nu te zijn. Ik kan de drukte in ieder geval beter aan dan toen ik hier 5 maanden geleden aankwam. En ik heb nu een fijner hostel waar ik ook gewoon wat uit kan rusten. Het is goed dat ik morgen wat dingen kan regelen bij het IEP-office. En dan ga ik dinsdag weer de natuur in!

Maandag heb ik bijna de hele dag doorgebracht in het IEP-Office. Ik moest de belastingteruggave regelen enzo. Maar omdat mijn werkgever blijkbaar nog geen gegevens heeft doorgegeven aan de belastingdienst hier, werd het allemaal weer lastig. Ik moest weer bellen naar de IRD, en zij hebben mij weer een tijd laten wachten voordat ik aan de beurt was. Vervolgens heb ik drie keer mijn verhaal gedaan omdat ik twee keer werd doorverbonden met iemand anders. De laatste keer werd er ineens opgehangen. Toen ik nog een keer belde vertelde de computerstem dat er een half uur wachttijd was voor ik aan de beurt was. Dus daar had ik geen zin in! Haha het duurde me al lang genoeg allemaal. Dus ik heb gewoon de formulieren ingevuld zo goed als ik kon (helaas zonder de essentiële gegevens die mijn werkgever had moeten doorgeven) en de situatie erbij beschreven. Ik hoop dus dat ze het zelf op kunnen lossen, en anders moet ik over een paar maanden (einde van belastingjaar) vanuit Nederland nog wat regelen.

Maandagavond checkte ik mijn mail op mijn telefoon (leve internet op mijn telefoon) en ik zag dat ik een mail had van Stray. Daarin stond dat mijn bus voor dinsdagochtend naar the Bay of Islands, gecancelled was, vanwege het slechte weer. Echt vervelend! Ik had al mijn spullen al gepakt, en met boodschappen en boekingen natuurlijk erop gerekend dat ik die dinsdagochtend weg zou gaan. Maar niet dus. Gelukkig kon ik nog een nacht bijboeken in dit hostel, en dus hoefde ik niet uit te checken de volgende ochtend. Daarna moest ik bedenken wat ik nu zou gaan doen. Want de enige optie om nog naar het noorden te gaan was dan eigenlijk om woensdag de Stray-bus te nemen. Maar dat betekent ook dat ik vrijdagavond pas laat weer in Auckland aankom. En ik heb dus niet echt tijd meer om bij te komen, aangezien ik zaterdagochtend al vlieg. Het was wel even lastig om te beslissen, maar uiteindelijk wil ik gewoon nog heel graag naar het noorden. Ik heb ook niet zo veel zin om mijn laatste drie dagen hier in Auckland door te brengen. Dus ik heb mijn bus kunnen boeken voor woensdagochtend. Het gaan drie drukke laatste dagen worden!

Tauranga

Dinsdagochtend zijn we door één van de buurmannen van Geoff naar het busstation in Rotorua gebracht. Vanaf daar namen we de bus naar Tauranga. Het was maar anderhalf uur rijden ongeveer en we kwamen half één aan in het centrum van Tauranga. Vanaf daar moesten we nog een stuk lopen naar het hostel. Dit was weer een goede training voor mijn opkomende spierballen, haha! Het was trouwens een hele mooie zonnige dag! Echt fijn na al die regen. Het hostel was heel relaxed! Weer een YHA. Echt mijn favoriete hostelketen, heb ik wel ontdektJ Heel schoon en een grote kamer, een relaxte sfeer, niet al te veel mensen, en het mooiste van alles: een hele grote tuin met zitjes en gras en een volleybalveld! Joehoee! Haha! Ik vond het wel weer leuk om in een hostel te zijn. Maar wat we natuurlijk eerst gingen doen was: Boodschappen! Want we waren zo onderhand nogal uitgehongerd. We gingen op weg naar de Pak ’n Save, de supermarkt, en kochten zo ongeveer de hele winkel leeg! Haha! Echt zo moeilijk om boodschappen te doen als je honger hebt. Maar we hadden in ieder geval weer een goede voorraad, en dat was mooi. Behalve dan dat het ongeveer 2 kilometer lopen was terug naar het hostel, en dat we dus weer lekker konden sjouwen. Maar dat hadden we er allemaal voor over, want onze magen knorden, en het water stroomde ons in de mond, en voordat ik het wist had ik veel te veel gegeten. Haha! Niet zo goed dus, maar gelukkig had ik de hele middag om te relaxen. Ik heb lekker gezond in de tuin en gelezen ( ik kon gelukkig mijn boek omwisselen voor een leukere bij de book-exchange) , muziek geluisterd en uitgebuikt. Later hebben we nog even gevolleybald. Echt vet leuk haha! Was ook weer zo lang geleden voor mij! ’s Avonds hebben we zuurkool gekookt! Want die had ik ontdekt in een Nederlands afdelinkje bij mijn plundering in de Pak ’n Save. Echt heerlijk…

Woensdag zijn we vroeg opgestaan en hebben we een drie-uur-durende wandeling gemaakt rond een meer (voor de verandering haha). Na de lunch hebben we nog een wandeling gemaakt door de stad. Best een grote stad nog, veel verkeer en redelijk veel winkels. De boulevard aan zee maakt het gezellig, want daar zijn natuurlijk veel restaurantjes en cafés enzo. Ja… het was leuk om weer eens een nieuwe stad te zien, en het zonnetje scheen nog steeds dus het kon niet beter! We hebben (zo ongeveer mijn vijfde hier in NZ) weer een rozentuin ontdekt met een kas ernaast met tropische planten en bloemen. Zo maar, in het centrum van de stad. Best grappig dus! De rest van de middag heb ik weer buiten gelezen, en we hebben nog een poging gedaan tot badminton. Dat ging wel redelijk goed, behalve dan dat de zon in onze ogen scheen, de wind vaak nét iets te hard blies en de rackets niet helemaal goed waren. Maar ondanks dat was het een goede poging. ’s Avonds weer lekker gekookt en daarna zijn we naar een pub gegaan aan de zee. Ze hielden daar een pubquiz. Echt vet grappig! Ik had er al een aantal meegemaakt hier in Nieuw-Zeeland, en natuurlijk vallen die dingen niet te winnen want die kiwi’s zijn veel te fanatiek. Bovendien gaan veel vragen ook over Nieuw-Zeeland en dan is het voor ons vaak lastiger om te weten. Maar met een beetje vals spelen af en toe deden we het nog best goed! Haha! Maar we hadden zeker niet gewonnen want het was heel erg druk!! We moesten dan ook buiten zitten voor een plekje, en uiteindelijk werd het zo koud, dat we niet meer op de uitslag hebben gewacht. Het was al laat toen we terug kwamen in het hostel, en dus heb ik mijn spullen ingepakt en zijn we gaan slapen.

Donderdagochtend zijn we toen vroeg vertrokken en hebben de bus genomen naar Mount Maunganui. Dat is eigenlijk onderdeel van Tauranga, maar toch nog wel een stukje rijden, naar (zoals je al kon rijden) een berg, een mooi lang strand en een toeristisch dorpje. Echt een vakantiebestemming, vooral voor Nieuw-Zeelanders in de zomer. Na ingecheckt te zijn door een nogal aparte vrouw, die praatte alsof er een instructiebandje werd afgespeeld, zijn we het plaatsje wezen verkennen. We zijn door verschillende parken gelopen, langs schattige winkeltjes met vooral souvenirs, veel cafés, en uiteindelijk langs het strand en op een soort mini-schiereilandje. Dat was wel echt bijzonder! Vet mooi daar!! We gaan zaterdag op mijn verjaardag de Mount Maunganui beklimmen. Haha! Dat klinkt heel erg heftig enzo, maar volgens mij is het stiekem een heuvel en is tie hooguit 300 meter hoog. Dus dat zal wel lukken;) Verder hebben we de donderdag een beetje uitgerust, want we waren beiden nogal moe.

Hooien, Wandelen, En het plan voor mijn laatste twee weken

Dinsdagochtend zijn we naar de supermarkt geweest. Dat was wel even goed! We konden met één van de buurmannen meerijden naar de stad en weer terug. Die middag zijn we om half 2 ongeveer begonnen met werken. Dit keer moesten we hooien op één van de property´s hier in de buurt. Een of andere tractor maakte balen van het hooi. En die balen moesten wij op een trailer tillen die achter een auto hing. Deze auto reed dan weer naar een opslagplek waar de hooibalen weer uitgeladen moesten worden. Die hooibalen waren best wel zwaar! Haha! Maar ik vond het eigenlijk wel leuk ook om te doen! Het was heel warm en benauwd, die avond was er dan ook regen voorspeld. We waren om 5 uur-half 6 klaar ongeveer, en niet lang nadat we klaar waren begon het te regenen! Dus dat was wel mooi! Want die hooibalen moeten natuurlijk overdekt liggen voordat het gaat regenen!

Na het hooien zijn we naar ´het hok´ gegaan van deze lui hier. Haha hoe geniaal is die plek! Het is gewoon buiten, maar aan drie zijden afgesloten met schotten en palmbomen. Er is een openhaard, er is een keukentje, er is elektriciteit, er zijn drie grote leren banken, tafeltjes, een picknicktafel, een opgezet schaap, een dartboard, en trots werd me verteld dat er binnenkort een pooltafel zou komen. En dat staat allemaal buiten, wel overdekt met golfplaten (volgens mij heten die dingen zo), houten snippers op de grond. Echt geweldig!! Nu ook met een aantal hooibalen erbij, echt het ideale stekkie voor deze jonge jongens van tussen de 50 en 75. En daar zaten ze dan lekker bier en wijn te drinken, een pijpje te roken, en te genieten van de buitenlucht. Het is echt heel vet in elkaar gezet! Er werd pizza geserveerd, en dat kon er zeker wel in na het zware werk. Hmm… Alleen toen werd ik nogal lek gestoken door een stelletje gemene muggen. Ik heb er nu een stuk of 12 op mijn enkels, een stuk of 8 op de rest van m’n benen, en nog een paar leuke op m’n armen en vingers. Op een gegeven moment wilde ik dan ook graag terug naar ons huisje. Ik bedoel, het is een geweldige plek daar, maar al die praatjes tussen die nieuw-zeelandse boeren hier, dat gaat over van alles waar ik niks vanaf weet. Dus terug in ons huisje met het knusse geluid van stortende regen op onze zolderdaken, kwam er weer een eind aan deze dag.

The next day stonden we 9 uur ‘s ochtends weer fris en fruitig te wachten op ons werk. Maar Geoff kwam naar ons toe dat we niet hoefden te werken vandaag, omdat we gister veel te hard hadden gewerkt! Haha! Dat vond ik onzin, dus ik zei dat we gewoon zouden werken. Maar toen heeft hij ons stiekem een heel makkelijk klusje gegeven. Wat dode bloemen wegknippen. Daar waren we dus in een half uur mee klaar, en Geoff was nergens te bekennen. Dus helaas moesten we toen wel stoppen met werken! Haha! Die muggenbulten zaten me ondertussen trouwens behoorlijk dwars. Ik word er klein beetje gek van eerlijk gezegd! Maar ja, dat gaat in een paar dagen ook wel weer over. In ieder geval hebben we uiteindelijk besloten om een wandeling te maken. Het waaide heel hard deze dag, en ook al had ik wel zin gehad om te kayakken, ik denk dat we al om zouden slaan in de eerste paar meters! Haha het meer ziet er nu meer uit als een woeste zee! Maar voor een wandeling maakt het gelukkig niet uit hoe veel wind er is. We hebben een mooie wandeling gemaakt, en ik was vooral blij met wat afleiding zodat ik niet aan mijn muggenbulten hoefde te denken, haha! We zijn langs een ander meer gelopen, over wat heuvels en door wat heide en bossen. Uiteindelijk zijn we een vriendelijk schaap tegen gekomen, die zonder enige woorden ons duidelijk maakte dat hij onze gids wel wilde zijn. Gelukkig als een vrije ziel huppelde dit schaap voor ons uit, af en toe wachtend en omkijkend of dat we niet iets harder konden lopen. Haha! Dat heeft hij ongeveer voor een uur volgehouden, totdat hij de verleiding van een groener weiland verkoos boven ons zanderige wandelpad. Daarna waren we op ons zelf aangewezen en dat ging natuurlijk niet lang goed. Het wandelpad stopte en het enige dat daar nog was, waren twee knorrige boeren en driehonderd schapen die onze kant opgedreven werden. Haha, wij wisten ons enigszins hier langs te wurmen en hebben de knorrige boeren aangesproken. Zij hebben ons na wat gemopper de juiste richting op gewezen. Ook al vertrouwde ik ze niet volledig: We moesten dwars door drie weilanden, over drie gates springen en werden aangestaard door een heleboel paarden; uiteindelijk kwamen we op het goede pad uit!! Dus dat was mooi. Wij hebben onze wandeltocht voortgezet, en kwamen na een aantal uur veilig terug in ons huisje. Daar hebben we gerelaxed totdat het diner weer voor ons klaarstond. Haha sorry, dit is echt zo veel luxe! Het is niet te geloven! Ik heb nog wel al mijn komende bussen en hostels geboekt. Als ik hier klaar ben met wwoofen, heb ik namelijk nog maar anderhalve week over! Dus dat moet ik even goed plannen! Maar alles is geregeld nu. Ik heb weer veel verschillende mogelijkheden bekeken, maar nu heb ik denk ik de goedkoopste en leukste gekozen. Eerst twee nachten naar Tauranga, daarna 3 nachten in Mount Maunganui, waar ik de legendarische dag van 17 maart zal doorbrengen, door naar Auckland voor twee nachtjes, zodat ik alles kan regelen wat er nog te regelen valt, drie geweldige dagen naar the Bay of Islands en het Northland met Stray, waarna ik nog één dagje heb om bij te komen voordat mijn vliegtuig vertrekt 24 maart.

De laatste vier dagen van het wwoofen, waren ook heel erg relaxed. We hebben helemaal niet zo hard hoeven te werken. We hebben nog een paar uurtjes moeten hooien, en verder veel dode bladeren en bloemen weghalen, en rotte appels, peren en pruimen oprapen. We hebben wel heel veel regen gehad. Dat was wel balen! Want ik werd steeds beter in tennissen haha! Maar met die regen was het niet echt geweldig om naar buiten te gaan, en dus zijn we veel binnen gebleven. Best jammer! Heb me zelfs een beetje verveeld laatste dagen. We hebben ook geen eten meer, het brood is op, en Geoff heeft ook niks meer. Als avondeten nog wel hoor, haha, maar geen brood dus of snacks of iets. Dus ik heb de hele tijd honger! Haha!! Ik probeer af en toe een appel of peer te plukken uit de bomen maar vaak zijn ze nog veel te zuur!

Dus uiteindelijk is het misschien wel goed dat we morgenochtend vertrekken. Dan is het dinsdag, dus zijn we hier een week geweest. Het was zeker een goede week!! We hebben nog een mooie wandeling kunnen maken zaterdagmiddag, langs het meerJ Daarna was er hier (in Geoffs tuin) een bruiloft! Echt vet druk, maar wij zijn verder niet echt erheen gegaan. Want iedereen had deftige kleding aan enzo, en wij zouden nogal opvallen als we daar tussen zou gaan lopen met onze simpele backpackerskleding!

De muggen zijn gebleven, en daarmee mijn muggenbulten ook. Gelukkig heb ik nu wel wat manieren uitgevonden dat ik er niet helemaal gek van word. Zo wikkel ik een koude natte handdoek om mijn benen als ik ga slapenJ haha dat helpt echt! En gelukkig is het sowieso niet echt koud meer ’s nachts.

We hebben nog wat incidenten gehad met vogels in huis. Regelmatig raakt er een vogel verdwaald en komt het in ons huisje terecht. Het raakt dan nogal in paniek, en gaat als een gek heen en weer vliegen. Dat is echt zwaar iritant!! Haha, ze poepen zelfs gewoon in ons huis! Echt niet beleefd. Op een avond dachten we dat er weer een vogel zat, maar toen ik in mijn slaapkamer kwam, zag ik dat dit getsjirp niet van een vogel kwam maar van een huge sprinkhaan!! Zo’n heerlijke grote groeneJ We hebben hem gevangen en buiten los gelaten. In principe ben ik nu wel gewend aan grote insecten, want we hebben nu ook een spinneninvasie!! Spinnen en spinnenwebben overal!!

Wat ik wel jammer vind, is dat we niet echt goede gesprekken met Geoff hebben gehad. Op de één of andere manier sloot hij zich toch een beetje af voor ons. Hij is ontzettend aardig, maar het is dus meer de bedoeling dat wij in ons eigen huisje eten enzo! Dus we spreken hem nooit echt goed. Terwijl het doel van het wwoofen voor mij toch ook wel was, om wat meer contact te leggen met Nieuw-Zeelanders zelf.

Maar goed, zoals ik al zei, ik heb niks te klagen. Het was een heerlijk rustig weekje. Echt goed om even niet in een hostel te zijn, maar gewoon een eigen ruimte te hebben. En tja, de herfst is hier begonnen, dus dat het nu vaak regent is misschien ook niet zo gek. Ik hoop in ieder geval dat de zon mij de komende twee weken nog af en toe komt opzoeken!

Het wwoofen is begonnen

Zaterdagavond ben ik uit geweest met Laura en Johanna, de twee Duitse meiden van werk. Het was wel een goede avond! Voor het eerst in Nieuw-Zeeland heb ik echt kunnen dansen haha! En het was ook zeker gezellig. Ik kreeg alleen steeds meer keelpijn, en ik was dus ook wel weer blij toen ik in m’n bed lag. De volgende dag heb ik heel rustig aan gedaan en heel veel thee gedronken. Ik moest nog even mijn was doen en mijn tas inpakken, en voor ik het wist verliet ik de volgende dag dit hostel waar ik het 6 weken had uitgehouden.

Maandagochtend kwam ik aan in Rotorua. De reis erheen was al erg verrassend, want toen ik ´s ochtends vroeg in de bus stapte zat daar heel toevallig Laura van werk in de bus! Haha! Dat was wel echt even toevallig! Ik wist wel dat zij ook weg zou gaan maandag. Maar zij ging naar Auckland, dus ik had er niet aan gedacht dat dat eventueel dezelfde bus kon zijn. Maar dat was dus wel zo! In Rotorua hadden we dus voor de tweede keer afscheid genomen, en stond mijn host op me te wachten. Hij heet Geoff, enhm.. ja het is een hele aardige man! Malte was al in Rotorua maar hij kon de bushalte niet vinden, haha, dus we hebben hem opgepikt bij de pak’n save, de supermarkt, en toen was het nog twintig minuten rijden naar Geoffs huis. Daar werden we even rondgeleid, en wij konden verblijven op de zolder van de schuur. Echt een hele grote schuur en ook best een grote zolder dus! Daar heeft hij gewoon een aantal bedden staan, en daarnaast een hele huiskamer gemaakt, met banken en tv en eettafel me stoelen en alles! En zelfs een klein keukentje met koelkast enzo! En dan is er beneden een badkamer voor ons! Het is echt ideaal!! Dus we hebben lekker onze eigen ruimte! Zijn huis is ook heel mooi! Echt creatief met een aantal eigen briljante uitvindingen. Zo heeft hij een flatscreen tv aan een badkamer stang (zo’n ding waar normaal een douchgordijn aan hangt ofzo, maar dan dikker) En je kunt dus op de één of andere geniale manier die tv die daar aan hangt, twee meter heen en weer schuiven en zelfs helemaal ronddraaien. Zo kan hij zowat overal in z’n huis tv kijken! Haha! En hij heeft een bank met een mooi soort kleurenpatroon door geschilderd op de muur, waardoor het bijna lijkt alsof die bank ook geschilderd is! Of nouja.. het is lastig uit te leggen, maar wel echt mooi!

Dan heeft hij een hele mooie veranda met een grote tafel, en daaromheen planten en rozen en bloemen en weet ik het wat allemaal! In zijn huge tuin staan verder heel veel fruitbomen. Appels, peren, citroenen, pruimen. Niks is nog echt goed rijp, maar het ziet er wel heel leuk uit! En hij heeft een groentetuin, met aardbeien en sla en pepers en vast nog veel meer dingen wat ik nog niet echt goed heb bestudeerd!

Geoffs werk is dat hij andermans grond een soort verzorgt. Zo’n 80 procent van de huizen hier in de buurt, zijn vakantiehuizen, en dus zijn de bewoners er niet altijd. Blijkbaar huren ze dan dus Geoff in om hun grond te onderhouden. En met grond bedoel ik ook echt geweldige stukken eigendom. Vandaag bijvoorbeeld, hebben we gewerkt in een soort bostuin met een geweldige waterval en rivier en heel veel palmbomen en andere planten. Als een soort stuk regenwoud. En dat heeft iemand dan gewoon opgekocht. Voor 9 miljoen geloof ik, dat Geoff zei. En dat geloof ik zo! Want het was echt geweldig! Alle huizen zijn aan het meer, dus je hebt sowieso overal geweldig uitzicht, en nou ja de meest mooie planten en bloemen kunnen hier groeien dus het is gewoon prachtig!

Maar even terug naar het begin. We kwamen hier aan en hebben een beetje uitgerust. Daarna moesten we alleen even een auto schoonmaken van binnen en buiten! Dat was wel leuk eigenlijk! Sowieso is het leuker om samen te werken dan alleen. Dus dat ging allemaal goed. Het werk is elke dag ongeveer 3 uur, dus dat is echt niet lang! ’s Avonds kwam er visite, en hebben we met hen gedineerd. Was wel echt heel erg koud buiten! En we aten dus buiten!! Wow.. iedereen zat daar echt te bevriezen. En we hebben daar tot best laat gezeten. Geoff kan wel heel goed koken! Dus dat is een voordeel! Sowieso is het luxe dat ik nu na 4 maanden eens een keer niet hoef te koken! Heerlijk! Maar ik was blij toen we lekker naar ons huisje konden, en gelukkig vonden we ergens onder de stof nog een soort kacheltje, wat denk ik de reden is dat we het afgelopen nacht hebben overleefd. Dat plus dat ik in m’n lange broek en 5 lagen t-shirts en truien heb geslapen! Haha! Maar goed, toen had ik het wel warm, dus het zal de komende nachten ook wel goed komen dan.

Vandaag, zoals ik al eerder zei, hebben we dus gewerkt op een geweldig mooi stukje grond! We moesten dode takken oprapen en van de bomen afknippen en allemaal op een stapel leggen. Dat duurde nog best lang! Maar het was best leuk werk! Vooral als je in een stukje paradijs werkt, met een waterval en palmbomen en allemaal mooie paden. Het was echt goed. En die drie uur waren natuurlijk zo om. Dus toen zijn we weer teruggegaan naar Geoffs ‘property’ en zijn we uiteindelijk gaan tennissen! Haha hij heeft een tennisbaan! Niet te geloven! En ook al kan ik natuurlijk niet echt tennissen, ik ben wel fanatiek, dus uiteindelijk lukte het wel aardigJ Ik vond het ook wel heel erg leuk eigenlijk! Haha! Daarna hebben we zelfs nog even gekayakt op het meer. Alleen bleken de kayaks veel water binnen te laten waardoor het niet helemaal succesvol was in het bewolkte en redelijk frisse weer. Dus dat bewaren we voor een keer als de zon schijnt!

Als avondeten had Geoff kip met patat voor ons gemaakt! Echt heerlijk! Haha! Het is echt een soort paradijs hier! Ik vind het helemaal goed. Zelfs gratis internet!

Alleen beetje lastig dat hier geen supermarkt in de buurt is. Het is echt een klein beetje the middle of nowhere. Daar hadden we allebei niet echt rekening mee gehouden. We hadden tot nu toe dan ook niet echt veel te eten! Haha! Daarom ben ik ook de hele tijd nogal hongerig. Maar we hebben geregeld dat we morgen met iemand anders mee kunnen rijden naar Rotorua en dan kunnen we boodschappen doen. Ontbijt, lunch.. misschien wat chocolade.. haha! Ik denk dat dit een goede week gaat worden!

Weg uit Napier

Dit zijn mijn laatste dagen in Napier. Ik heb mijn plan uiteindelijk omgegooid, want Janine kon toch niet komen werken, en dus is zij anderhalve week geleden verder gaan reizen. Op het moment dat zij had besloten om weg te gaan, moest ik ook bedenken wat ik nu wilde. Wilde ik nog drie weken blijven werken? Op zich wilde ik dat wel, het werken was een stuk leuker geworden. Naast de Duitse meisjes, was er ook nog een Nederlands stel die week begonnen met werk. En het was allemaal echt een stuk gezelliger! Maar wilde ik nog wel drie weken in mijn eentje in dit hostel blijven? Dat eigenlijk niet. Dus had ik besloten om in plaats van drie, nog twee weken te blijven werken. En ik kwam op het idee om daarna nog één week te gaan wwoofen (werken voor accommodatie bij een familie op een boerderij). Omdat ik niet zo veel zin had om dat alleen te doen, heb ik contact gezocht met een Duitser die ik in Nelson had ontmoet. Wij hadden toen al tegen elkaar gezegd, dat we eventueel nog een keer samen zouden kunnen wwoofen. En nu kwam dat dus even mooi uit! Hij vond het ook een goed plan, en dus hebben we gezocht op internet naar hosts (families) die ons wel bevielen. Hij was op dat moment nog aan het reizen, dus we hebben apart gezocht, maar waren het wel snel met elkaar eens. We hadden een aantal hosts een mail gestuurd of we daar terecht konden. Van twee hosts kregen we een positief antwoord, dus we konden nog kiezen ook! Haha! De één was op een commerciele kiwifarm, waar we (denk ik) hard en lang moeten werken in de kiwi-orchards. Maar ze hadden wel een zwembad in de achtertuin:p haha! De tweede was eigenlijk geen boerderij, maar gewoon een huis met een grote moestuin denk ik ofzo. Een alleenstaande man (daar zou ik dus in m’n eentje nooit heen gaan, maar nu ik met Malte (die Duitse jongen ga, is dat wel oké) waar we 2,5 uur moeten werken per dag voor accommodatie en avondeten. Dus dat is niet gek! Verder is zijn huis aan een meer, en kunnen we gratis kayaks gebruiken en hij blijkt zelfs een tennisbaan te hebben! Haha, dus uiteindelijk hebben we hem gekozen. Ik denk dat we daar veel minder lang en minder hard hoeven te werken.

Verder had ik het plan om nog naar het andere hostel te gaan. Ik had het hier nog steeds niet echt naar m’n zin, en dus dacht ik om naar het Waterfront Hostel te gaan, wat van dezelfde eigenaar was. Dan kon ik dus wel mijn baan houden, maar zou ik alleen elke ochtend naar het hostel moeten lopen waar ik eerst zat, omdat we vanaf daar met de auto naar ons werk gaan. Maar goed, dat was allemaal leuk verzonnen, alleen dat hostel zat dus helemaal vol. Dus uiteindelijk is dat niet doorgegaan en ben ik hier in dit hostel gebleven. Mijn eerste weekend zonder Janine was wel even moeilijk. Ik moest er wel aan wennen om weer alleen te zijn. Maar daarna ging het alleen maar beter. Er waren een aantal leuke(re) mensen aangekomen in het hostel, en ik ben dan ook twee avonden wat wezen drinken, en eentje naar de bioscoop geweest met een groep mensen. Op het werk was het ook super leuk! Haha, het was echt gezellig allemaal. Het weer was nog steeds heel afwisselend. Vaak regen, af en toe heel warm. Alleen normaal mochten we altijd naar huis als het ging regenen, nu had de baas een aantal regenjassen aangeschaft, waardoor we met z’n allen met knalgele dikke jassen veel uren in de regen hebben moeten werken. Op zich niet heel erg, want zo kon ik wel geld blijven verdienen. Alleen ben ik wel heel erg verkouden geworden, ik denk ook wel een beetje daardoor. Ik heb nu weer eens erge keelpijn! Ik hoop dat het snel over gaat.

Maar goed, afgelopen week merkte ik al dat er een stuk minder werk te doen was dan de weken daarvoor. Dinsdag moesten we opeens onkruid wieden, en dat zegt al genoeg. Dat is het meest zinloze werk wat we tot dan toe hadden gedaan! Dus aan het eind van de dag hoorden we dan ook dat we woensdag een dag vrij hadden. Er was niet genoeg werk. Ik baalde daarvan! Normaal had ik het misschien wel lekker gevonden, maar ik vond het echt leuk om te werken nu, en nu had ik nog maar 2 dagen over om te werken! De tijd ging veel te snel!

Maar m’n vrije dag was uiteindelijk niet verkeerd. Want ik ben op een tour gegaan naar Cape Kidnappers. Dat is echt een geweldige plek! Je hebt het strand, met allemaal hoge kliffen daar tegenaan. Je kunt er dan ook alleen heen als het eb is. En dat was het alleen nog woensdagmiddag. Of ik zou zondagochtend om 7 uur ’s ochtends moeten gaan. Maar dat vond ik een beetje vroeg haha! En ik wilde al vanaf het begin dat ik hier in Napier was, nog een keer naar Cape Kidnappers. Dus het kwam wel goed uit dat ik die woensdag vrij had! Het weer was ook goed! We gingen met een groep op een aanhanger achter een tractor zitten. En zo hadden we een tour over het strand. Het was echt zo mooi! Al die kliffen aan de zee! En er waren ook Gannet-kolonies. Dat zijn hele grote vogels. Best mooi ook, ik heb ze op de foto staan. Er was één hele grote kolonie, boven op de cape. Na anderhalf uur op de tractor, hebben we drie kwartier naar boven gewandeld om de vogels te zien. Die zitten daar met honderden tegelijk kleine Gannetvogeltjes te krijgen. Haha echt leuk! Het was ook gewoon zo leuk om weer eens mooie natuur te zien, en even weg te zijn uit Napier.. Het was echt een topdag! De gids was ook heel goed, en heeft ons de hele weg vermaakt met allemaal informatie en verhalen.

Donderdag was ik weer blij dat ik kon werken. We moesten weer alle paprika’s snijden. Maar toen we daar mee klaar waren om twaalf uur, hoorden we ineens dat er geen werk meer was tot maandag. Shit hee! Ik vond het echt klote! Nu was het werken dus opeens afgelopen voor mij. Ik baalde daar echt van. Vooral omdat ik al een beetje moeite had om het af te sluiten. Als ik langer in Nieuw-Zeeland was gebleven, dan had ik hier zeker nog wel een paar weken willen werken. Alleen had ik dan alsnog wel naar een ander hostel verhuisd. Nou ja, ook al was het nu zo plotseling afgelopen, in principe had ik anders ook nog maar anderhalve dag kunnen werken. Dus ik heb me erbij neergelegd, en ben gaan genieten van mijn vrije dagen. Dat was ook wel lekker, ook al ben ik nu wel een beetje ziekerig met m’n keelpijn enzo. Het weer is ook echt verschrikkelijk! Het stormt alleen maar! Het regent en waait heel hard.

Ik ben gister nog even met twee nieuwe Vlaamse meisjes naar wat stranden gereden, en ’s avonds uit geweest. Vanavond komen er als het goed is een paar meiden van het werk wat drinken in Napier, dus dat is wel heel erg leuk!

Ik ga maandag met de bus naar Rotorua, en dan worden we daar opgepikt door onze host. Ik ben benieuwd! De tijd gaat echt snel. Mijn vijf maanden zitten er bijna op. Het is echt gek want ik ben heel erg gewend geraakt aan Nieuw-Zeeland. Ik zat laatst een aflevering Gooische vrouwen te kijken op mijn laptop, en toen zag ik een geel nummerbord! En ik vond het zo vreemd haha! En hetzelfde met rechts rijden, dat vind ik er nu ook opeens vreemd uitzien. Ik weet bijna niet meer hoe Nederlands briefgeld eruit ziet! Ik vraag me af waar ik allemaal nog meer aan zal moeten wennen als ik weer in Nederland ben. Ik denk dat ik vooral de natuur ga missen, en de vrijheid van het reizen. Maar ik heb nog drie weken over, en daar ga ik zeker van genieten!

Art-Deco-Weekend Napier en werk

Hi there;) Tijd geleden dat ik wat heb geschreven! Ik weet ook niet zo precies waar ik de vorige keer geëindigd ben, dus ik zal jullie gewoon over mijn laatste weken vertellen. Ik zit nog steeds in hetzelfde hostel. Daar is niet zo heel veel in veranderd, behalve dan dat ik wel een andere kamer heb. Hier heb ik een los eigen bed, en meer ruimte voor mijn spullen. Deze kamer ligt ook wat verder af van de gemeenschappelijke ruimtes zeg maar. Dus dat scheelt een hoop herrie ’s nachts! Het is dus wel een betere kamerJ Ook al zitten we hier ook met een tweepersoonsbed op de kamer, waar vaak stelletjes in slapen die midden in de nacht ruzie maken of andere gezellige dingen doen. Dat is wat minder haha!

Het werken gaat wel goed op zich. We hebben telkens weer anders werk. Af en toe paprika’s snijden, soms preien uit de grond halen, kersenbomen verven met spul tegen het rotten, en de laatste tijd heel veel preien poten. Ik weet niet meer zo goed wat ik de vorige keer allemaal heb gezegd over mijn eerste drie dagen. Het was wel zwaar en ik moest wennen aan het werk denk ik. Nou ja, dat wennen hoeft niet meer dus dat is wel een vooruitgang. Nu ik eraan gewend ben gaat alles iets makkelijker, heb bijna geen spierpijn meer, en ik weet beter waar ik aan toe ben. Het is eentonig en soms nog steeds zwaar, maar het is niet het slechtste baantje. Ik vind het echt wel leuk om buiten te werken, en ik kan af en toe lekker muziek luisteren onder het werken. Het is lekker simpel allemaal en dat bevalt me nu eigenlijk ook wel! Soms is het ook wel heel saai hoor, maar nou ja er zijn voordelen en nadelen, zoals met elk werk wel is.

Af en toe valt er een dag of een ochtend of een middag uit omdat het regent. Gelukkig is dit nog niet héél vaak gebeurt, en kan ik dus nog wel genoeg werken. Het vervelende is wel dat je erop rekent dat je moet werken de volgende dag (zoals vorig weekend, hoorde ik vrijdag dat ik zaterdag ineens ook moest werken, dus ik balen dat ik nog geen weekend had, terwijl de dag erop het regende en ik dus alsnog wel weekend had). Aan de ene kant was ik dan wel blij als ik niet hoefde te werken, maar aan de andere kant heb je er al zo op gerekend de avond ervoor, dat het bijna zonde is van die avond! Als je snapt wat ik bedoel… Nou ja, het weer blijft hier heel erg afwisselend dus ik zal dit altijd wel houden! Had ik jullie eigenlijk al verteld dat wij hier de slechtste zomer in 15 jaar hebben? Haha!! Dat weer is echt van slag af. Maakt me verder niet heel veel uit trouwens. Als het niet te heet is en niet ál te vaak regent ben ik al blij.

Ik heb het de afgelopen week wel een beetje moeilijk gehad. Ik was moe, en ik wilde gewoon graag naar huis. Het is ook wel elke dag een beetje hetzelfde nu. Haha dus ik zit in een sleur. Het zijn ook gewoon lange dagen voor mij. En elke dag zo’n hele dag werken is anders voor mij dan het wisselende rooster dat ik had in Italie! Het maakt dat ik voel dat ik áltijd aan het werk ben. Om tien voor 6 sta ik op, maak ik me klaar voor werk, werken voor 9,5 uur, terug in het hostel douchen, koken (vaak is Janine al begonnen dus dat is wel heel fijn!), eten, afwassen, soms boodschappen doen of wassen, en mijn spullen voor de dag erop klaarzetten. En dan is er nog net een uur over ofzo om even te relaxen voordat ik om half elf instort en ga slapen.

Maar toen kwam dit weekend, en dat maakte alles weer goed! Want het was Art-Deco Weekend in Napier! Echt geweldig!! Ik hoorde weer vrijdag dat ik zaterdag moest werken, dus dat vond ik wel jammer. Ik was best toe aan weekend! Maar goed, ik ben die vrijdagavond toen toch nog de stad ingegaan, en we waren echt zo ongeveer 80 jaar (denk ik?) terug in de tijd. Hele oude auto’s, mannen met stokken en hoeden, en vrouwen met lange jurken en bontjes, aparte hoedjes en parasolletjes, de stad was er vol van! De sfeer was geweldig! Volgens mij waren er mensen van over heel Nieuw-Zeeland naar Napier gekomen. Iedereen was dus deftig verkleed en er was een parade van alle oude auto’s, mensen waren aan het picknicken in de parken en op het strand, met wijn en kaas, en er speelden allerlei orkesten en muzikanten. Terrasjes en restaurants zaten bomvol en het rustige Napier was veranderd in een menigte van vrolijke mensen. Er was ook een vliegtuigshow! Met van die stuntvliegtuigjes!! Haha echt zo vet! Dit was niet alleen die avond, maar zaterdag en zondag precies hetzelfde. Ik moest zaterdag nog werken, maar was gelukkig om 1 uur onverwachts klaar, en dus kon ik die middag nog een keer genieten van de stad. Het was ook ontzettend mooi weer dit weekend! Ik ben vandaag, zondag, dan ook weer naar de spa geweest. Lekker gezond, en gezwommen en gelezenJ

Ik blijf dit werk waarschijnlijk gewoon nog 3 weken doen. Dan heb ik in ieder geval wat geld erbij, en nog 2 weken over om wat te reizen en me voor te bereiden op de terugreis.

Er zijn trouwens een aantal mensen gestopt met werken, en daarvoor in de plaats zijn onder andere 2 Duitse meisjes gekomen. Deze zijn echt heel aardig! Dus dat was wel even een opluchting voor mij. Het is eindelijk een beetje gezellig op het werk!! En nu horen we ook deze avond of dat Janine eventueel morgen weer mee kan met mij werken! Want we doen nu ander werk, en zitten niet een hele dag voorovergebogen. Dus het zou mooi zijn als Janine ook weer kan gaan werken!

Het is dus allemaal wel goed. De ene dag voel ik me natuurlijk beter dan de andere dag, maar over het algemeen gaat het wel goed. Ik voel me gewoon een stuk beter hier nu omdat ik werk heb, dan dat ik me heb gevoeld in Wellington waar het maar niet wilde lukken. Verder gaat de tijd best wel snel! En daarmee bedoel ik mijn totale tijd van 5 maanden. Het duurt gewoon nog maar bijna een maand, en dan ben ik weer in Nederland. Dat is best wel raar om te bedenken voor mij. Aan de ene kant denk ik dat het genoeg is geweest over 5 weken, en ik wil ook wel heel graag naar huis. Aan de andere kant wil ik nog zo veel meer reizen, wil ik nog zo veel meer zien, en meemaken en wil ik nog andere baantjes uitproberen. Voordat ik wegging, dacht ik dat ik in die 5 maanden álles kon doen wat ik wilde, álles zou meemaken, en dat het een eeuwigheid zou duren. Maar die 5 maanden gingen sneller voorbij dan ik dacht! En ik ben erachter gekomen dat gewoon niet álles kan in zo’n korte tijd. Ik wil te veel, haha! En het is gewoon goed nu, deze periode voor deze reis hier in Nieuw-Zeeland. Ik hoop alleen dat ik later nog een keer zo’n soort reis kan gaan maken! Omdat ik nu weet hoe alles gaat. Ik weet nu hoe dingen het makkelijkst zijn, hoe ik het best beslissingen kan maken, welke mogelijkheden er zijn. Het lijkt wel alsof ik zo’n reis als deze twee keer moet maken om er alles uitgehaald te kunnen hebben. Nu weet ik namelijk hoe ik het goedkoopst kan leven, waar de meeste kansen zijn op werk, wat de mogelijkheden zijn van reizen… En nou ja, ik hoop gewoon dat al die dingen die ik nu weet, dat ik die een andere keer nog kan toepassen. Ook al is het misschien ergens anders en een ander soort reis.

Maar ik ga wel gewoon studeren volgend jaar hoor! Haha niet dat jullie denken dat ik dan weer meteen vertrek ofzo;) Nou, mensen, dit was voorlopig weer even mijn verhaaltje. Niet heel spannend, maar hopelijk geeft het jullie weer een soort beeld over hoe het met me gaat.