Woensdagochtend stond ik vroeg op, om om kwart voor acht met de bus mee te gaan. We hadden dit keer een kleine bus, met een stuk of 20 plaatsen. Het regende weer keihard, maar volgens Stray waren de wegen weer open (voorgaande dagen waren bepaalde wegen afgesloten omdat ze overstroomd waren). Op naar het noorden dus! We zouden eigenlijk een glazen-bodem-boot-trip doen. Dat leek me wel heel vet! Een boot trip terwijl je onder je alle vissen kon zien zwemmen en een grote kans op dolfijnen! Helaas kon dit door het weer niet doorgaan. Ik vond dat wel echt heel jammer. Hier voor in de plaats gingen we naar een Maori-village. We zagen de hutjes en hoorden de verhalen van een paar honderd jaar geleden. Hoe ze leefden, hoe ze gevechten voerden en zich zelf verdedigden. Sommige dingen wist ik al, sommige dingen niet. Het was op zich wel interessant! Hierna hadden we een lunchstop en een stop bij een Bird-recovery-centre. Hier kwamen vogels die gewond waren, en hier werden ze behandeld tot ze weer sterk genoeg waren om losgelaten te worden. We zagen een aantal mooie vogels, waarvan ik de namen allemaal vergeten ben. Maar toen kwam daar ineens Sparky. Echt een verrassing want ik dacht dat kiwi’s in het donker of in ieder geval schemer moesten blijven. Maar deze kiwi, genaamd Sparky, had daar geen problemen mee. Hij zat comfortabel in de armen van de eigenaar, en we konden hem aaien en alles. No problemo. Was stukken beter dan dat ik eerder had meegemaakt in de dierentuin van Wellington. Wel had deze kiwi ook maar één poot. Ahh arme Sparky! Haha ik vond hem echt grappig. Later werd hij neergezet op de grond en hij begon vrolijk in het rond te pikken om wat wormen te eten. Nadat Sparky weer in zijn hok gezet werd, kwam de eigenaar nog met een andere kiwi aan. Dit was een kleine baby-kiwi. En ook mijn eerste kiwi met twee poten. Echt heel schattig! Na het bewonderen van de kiwi’s hebben we nog wat tijd doorgebracht met Pukako, die met veel lawaai rondrende en het fijn vond om in de nek geaaid te worden.

Om ongeveer 4 uur kwamen we aan in het hostel in Paihia. Alles zag er nogal beroerd uit omdat het al de hele dag had geregend. We werden gevraagd wat voor activiteit we wilden doen op onze ‘vrije dag’, vrijdag. Er waren een aantal opties, die allemaal nogal duur waren. Maar de goedkoopste was: Een boot trip, dolfijnen spotten, en met ze zwemmen. Ik was eigenlijk niet van plan om iets te gaan doen, maar het was echt niet zo duur! Dus toen dacht ik, waarom ook niet, vrijdag is mijn laatste dag in Nieuw-Zeeland. Waarom zou ik het niet afsluiten met een geweldige boot trip tussen de dolfijnen? Haha! Dat vooruitzicht was dus zeker goed.

Ik heb die middag ook nog voor de laatste keer boodschappen gedaan in Nieuw-Zeeland, en daarna wat in mijn kamer uitgerust. Toen het eindelijk was gestopt met regenen, heb ik nog een korte wandeling gemaakt, en daarna hadden we een BBQ in het hostel. Dat was zeker nice. Gezellig met de mensen, en lekker om buiten te zitten. Ik was wel nogal moe, omdat ik echt slecht had geslapen, en dus ben ik niet al te laat naar bed gegaan.

Donderdagochtend ging om kwart over 6 de wekker, want om 7 uur vertrok onze tourbus naar het verre noorden. Cape Reinga, het meest noordelijke puntje van Nieuw-Zeeland, en ninety-mile-beach, een strand van niet 90 miles, maar 64 milesJ

In de volle bus, reden we door het mooie landschap. Het weer was een stuk beter vandaag. Het zonnetje was tevoorschijn gekomen, en dat maakte alles een stuk mooier! De buschauffeur vertelde ons van alles over de omgeving, en helaas heb ik daar de helft van gemist. Haha ik wilde het echt graag horen, maar ik kon het niet helpen om telkens weer in slaap te vallen. Gelukkig mochten we op een gegeven de bus uit om de begraven Kauribomen uit te checken. Ik zal dat even moeten uitleggen. Op de één of andere reden liggen er in dit gebied heel veel bomen begraven. Dit zijn de Kauri-bomen, die speciaal zijn hier in Nieuw-Zeeland. Ze kunnen heel erg groot groeien. De grootste nu in Nieuw-Zeeland heeft een omtrek van 14 meter (beneden net zo dik als boven aan de top), en is 51 meter hoog. Er zijn nog een aantal van deze bomen, vooral in het Noorden hier. Het zijn kaarsrechte bomen, en de Maori’s gebruikten deze bomen voor kano’s. Maar nu blijken er dus honderden van deze bomen begraven te liggen onder de grond. Al deze bomen liggen naar het oosten. Er zou dus lang lang geleden een Tsunami of een Tornado geweest moeten zijn om deze bomen allemaal naar beneden te halen. De wortels zijn echter nog steeds (gedeeltelijk) in de grond, en veel van deze bomen groeien dus nog steeds. Dat is best wel indrukwekkend of niet? Vond ik wel in ieder geval, haha! Want er is dus ook een hele economie hieruit ontstaan, aangezien de gum van deze bomen veel geld opleverde. Er is een klein dorpje, wat ze serieus: ‘gumdiggers’ hebben genoemd. Op deze plek werd er voornamelijk veel gegraven naar gum. Nu gebeurt dat niet meer echt, maar wij gingen met de bus naar een plaats waar je een kauri-tree kon zien liggen onder de grond. Deze boom is waarschijnlijk 100.000 jaar oud! Niet te geloven. De oudste die nu nog leeft, is 2000 jaar oud. Verder hebben we daar een wandeling gemaakt, zodat je kon zien waar de gumdiggers leefden, in kleine hutjes. Ook zag je de machines waarmee ze de gum wasten, en de tientallen kuilen in de grond waar ooit een boom was opgegraven.

Hierna hebben we onze reis voortgezet naar Cape Reinga. Daar aangekomen moesten we een kleine wandeling maken naar de vuurtoren, die op het noordelijkste punt staat. Echt een heel mooi uitzicht had je vanaf daar! Zowel aan de landzijde als op zee. Want dit is ook het punt waarop de Pacifische Oceaan en de Tasman Sea elkaar ontmoeten. Je ziet dus gekke golven midden op zee, en gekke kleuren van het zand dat deze golven opstuiven.

Terug op de bus zijn we naar Ninety-mile-beach gereden wat aan de westkust ligt. Hier hebben we gesurft over de duinen. Haha dat klinkt leuk zo in het Nederlands. Dunesurfing/sandsurfing. Met een surfboard onder onze armen moesten we een verschrikkelijk hoge duin opklimmen. Dit was echt niet makkelijk! Haha!! Er stond een behoorlijke wind, en die duin was echt steil! Maar uiteindelijk stond ik dan boven aan deze enorme duin. Echt niet te vergelijken met een Nederlandse duin! Ik ging op mijn buik liggen op mijn surfboard, en weg was ik. Whiehoeeee… als een gek gleed ik die duin af. Het lijkt een beetje op zo’n waterslide, uit drievliet ofzo. Haha maar dan krijg je geen water in je ogen maar zand! Het was wel echt vet!

Over het strand zijn we daarna teruggereden naar Kerikeri, een minidorpje waar we het strand afkwamen. Even later hebben we nog een stop gemaakt bij een fish and chips, waar iedereen behalve ik aan de fish and chips ging. Ik moest namelijk nog mijn boodschappen opkoken, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik wil natuurlijk zo veel mogelijk opmaken voordat ik zaterdag vertrek. Toen we om half 7 weer in het hostel kwamen, voelde ik wel dat het een lange dag was geweest. Ik was best wel kapot eerlijk gezegd. Ik heb nog gekookt en mijn spullen ingepakt, want de ochtend daarop moest ik uitchecken.

Vrijdagochtend was weer een vroege ochtend. Om kwart voor 8 stond ik samen met twee andere mensen van Stray al bij de dolfijnenboot. Vandaag ging ik dolfijnen spotten en met ze zwemmen! Om 8 uur vertrokken we dan echt, om vervolgens eerst nog 2 andere mensen van een ander eiland (Russel) op te halen. In totaal waren we nu maar met 8 mensen, wat echt ideaal was. De boot had plek voor 30 mensen ongeveer, maar wij hadden het zo lekker rustig. Het was best wel een mooie ochtend. Het was niet heel koud, en het belangrijkst: het was droog! Dus we konden buiten zitten op de boot. We hebben denk ik een half uurtje gevaren voordat we een stuk of 12 dolfijnen tegen kwamen. Ik vond het echt bijzonder om ze zo dichtbij te zien. Sommige zwommen onder de boot door, en andere zwommen rustig naast elkaar van de boot af. Er werd eerst gecheckt door de organisatie of dat er geen baby-dolfijnen tussen zaten. Want als dat zo zou zijn, mochten we er niet mee zwemmen. Maar er waren geen baby’s dus een minuut later sprongen we het water in van de woeste pacifische oceaan. Haha nee dat viel wel mee, maar toch nog wel wat golven. Ik moest wennen aan het zwemmen in de zee, en vooral omdat die mensen van de organisatie vanaf de boot naar ons zaten te schreeuwen waar we heen moesten gaan. ‘Go go go go, swim swim, there to the right, go go go’. Ik werd er nogal gestrest van. Daarbij kwam nog dat de dolfijnen niet echt geïnteresseerd waren in ons, en ze zwommen gewoon weg! Dus we konden snel weer terug naar de boot. We zijn ze met de boot achterna gevaren, totdat de organisatie ons nog een kans wilde geven. Dus daar gingen we weer. We hadden zwembrillen en snorkels, maar mijn zwem bril besloeg de hele tijd, ook al ademde ik door mijn mond. De mensen vanaf de boot riepen telkens: Look down, look down. Maar onder water kon je zowat niks zien. Door de regen was het water heel troebel, dus op een gegeven moment heb ik mijn zwem bril af en toe afgedaan. Dan kon ik veel beter de dolfijnen om me heen zien. Ik wende wat meer aan de golven, en kon wat rustiger om me heen kijken. De organisatie liet ik lekker schreeuwen want dat hielp mij toch niet echt. De dolfijnen wilden nog steeds niet echt met ons spelen. Dus we zijn nog een keer de boot opgegaan, om er vervolgens ‘voor de laatste kans’ een paar minuten later weer af te gaan. Dit keer ging het een stuk beter. De dolfijnen kwamen meer naar ons toe, en ik had er een aantal heel dichtbij me. Eentje zwom onder me door, en af en toe dook er één op vlak voor mijn neus. Dat was wel heel vet! Het was ongeveer 10 uur toen we het water uitkwamen, en het zonnetje was gaan schijnen. Dat was echt heerlijk. Zo konden we op de boot wat uitrusten en opdrogen. Langzaam zijn we toen terug gaan varen, en ondertussen hebben we nog een paar dolfijnen kunnen spotten die met ons mee waren gezwommen. We waren ook nog een baby-pinguïn tegen gekomen die daar zo in z’n eentje tevreden aan het ronddobberen was. Verder heb ik genoten van de boot trip en van het uitzicht op de eilanden. Hier in de Bay of Islands zijn wel 144 eilanden! Het was in ieder geval een super mooie ervaring!! In de middag heb ik toen wat uitgerust, voordat we om 4 uur weer met de Stray bus naar Auckland werden gereden.

Aangekomen in het hostel in Auckland ging het allemaal wat moeizaam. Ik kreeg een verkeerde kamer aangewezen, ik was nog duizelig van de boot van die ochtend, en misselijk van de bus. Ik heb nog wat kunnen koken en mijn spullen gereorganiseerd in mijn tas. Morgen vlieg ik terug. Dit was het dan! Ik moet afscheid nemen van Nieuw-Zeeland. Ik zal mijn laatste verhaal doen als ik thuis ben aangekomen, waarschijnlijk ook nog met een update van mijn laatste foto’s. Ik zie wel een beetje tegen de lange vluchten op. Maar ik ben ook blij dat ik weer naar huis gaJ Nederland, here I come.