Pa pa pa paprika

Na dat ik mijn laatste verhaal had geschreven gingen we terug naar het hostel en naar het kantoor om wat informatie te krijgen voor maandag. Alleen zei die gozer dat hij nog niks had gehoord van die baas, en dus dat er waarschijnlijk toch geen werk zou zijn voor maandag. Dat was even dik balen, want nu hadden we er zo op gerekend! Maar ik hoopte wel heel erg dat we dinsdag dan wel mochten werken, en dus heb ik nog wel kunnen genieten van een hangdagje op mijn bed. Lekker gelezen en filmpje gekeken enzo. Alleen toen we die maandagavond om half 9 nóg niks hadden gehoord van de baas, zonk de moed toch wel in m´n schoenen. Ik wilde niet nog een dag wachten. Ik wilde gewoon werken! Om 9 uur ´s avonds werden we gebeld door de hosteleigenaar, en gelukkig met goed nieuws. Het ging gebeuren. We konden toch werken de dag erna! Joehoee! Haha ik was echt wel blij!!

De volgende ochtend ging om kwart voor 6 de wekker. Om kwart voor 7 zaten we in de auto met 3 andere mensen van ons hostel, half uur rijden naar Hastings, en om half 8 begonnen we met werken. Ik weet zeker dat er een woord voor het werk wat we moesten doen is. Ik weet alleen niet hoe het heet, haha! Pruning? We hoefden de paprika’s in ieder geval nog niet te plukken of snijden, maar moesten alle vertakkingen onder de eerste paprika eraf halen. Dus je hebt zo’n miniplantje van 30 centimeter, en dan zit je op een kratje op een soort trolley/karretje jezelf vooruitduwend met je benen. En je haalt alles uit de grond of van het plantje af wat niet tot het ‘hoofdplantje’ hoort. Ik hoop dat het een soort bekend klinkt voor jullie westlanders haha! Maar goed, het was natuurlijk wel zwaar voor je benen, en vooral voor je rug! Omdat je de hele tijd gebukt zat zeg maar! Ik voelde me echt steeds ouder worden die dag, want aan het eind kon ik mijn rug niet eens meer recht krijgen, zo’n pijn deed dat! Verder was het ontzettend warm in de zon! En het grootste probleem was dat ik te weinig water bij me had. Ik had maar een 750 ml. Flesje meegenomen omdat ik aangenomen had dat er daar wel een kraan zou zijn waar ik m’n flesje kon vullen. Dat bleek er niet te zijn. Er is daar niks, behalve de plantjes. Dus ook als je pauze hebt, haal je wat te eten ofzo uit de auto en eet je dat buiten op. Alles is buiten. 1 vies wc hokje wat ver lopen is en je niet kunt doortrekken ofzo. Het was ook gek toen we ’s ochtends de contracten onder ons neus kregen. Die moesten we even snel tekenen op de motorkap van de auto. Nou ja goed. Het was een hele zware eerste dag. Ik was blij dat ik eindelijk kon werken, maar vooral door het watertekort was de eerste dag veel te lang. Daarbij moest ik wennen aan het soort werk. Ik doe natuurlijk 9 uur achter elkaar dezelfde handeling, waardoor je niet echt afleiding hebt. Ik heb natuurlijk al zo’n maand meer nagedacht over werk dan dat ik leuke dingen heb gedaan. Ik heb vooral in mezelf gezeten, natuurlijk wel wat afleiding gehad door het contact met anderen, maar uiteindelijk moest ik het zelf doen. En nu ik eigenlijk had gehoopt op wat afleiding met werken (als je bijvoorbeeld in de horeca werkt ben je alleen maar bezig met dingen onthouden, het contact met klanten etc.) had ik nu nóg meer tijd om over mezelf na te denken. En dat lukte gewoon niet zo goed die eerste dag. Ik dacht meer en meer over de afgelopen maand en waarom het me nou niet was gelukt om eerder werk te vinden. Ik werd nogal gefrustreerd zeg maar, en wilde vaak gewoon die hele plant uit de grond rukken! Haha!

Janine had nog meer last van haar rug dan ik. Ook omdat zij vroeger een auto ongeluk heeft gehad en daardoor een slechte rug heeft. Om 5 uur, toen we klaar waren met werken, heeft Janine dan ook besloten om ermee te stoppen. Ik baalde daar wel heel erg van. Want eigenlijk was dat nog wel het enige leuke, dat het nog gezellig was met haar, en we in de pauzes samen waren. De andere werknemers zijn niet echt leuk. Op de één of andere manier heb ik in dit hostel en ook op het werk gewoon geen klik met de mensen. Ik vind dat echt heel erg jammer.

Na mijn eerste dag was ik behoorlijk kapot. Ik moest echt een koude douche nemen want was behoorlijk oververhit. Te weinig water, een lange broek, de hele dag die brandende zon, ik was kapot.

Die dag daarna ging ik dus zonder Janine naar het werk. Ik was verrast toen ik aankwam daar, want ik had verwacht dat ik weer de hele dag hetzelfde zou moeten doen als de dag ervoor. Maar we kregen allemaal een mesje en moesten nu dus wel de ‘grote’ paprika’s van de planten afsnijden. Het zijn trouwens allemaal groene! Dus dat is soms nog lastig te spotten:P Haha, en ook moeilijk om te bepalen welke paprika’s groot genoeg zijn. Maar het was wel leuk! Ik heb echt wel even genoten, want het was ochtend, nog niet erg warm, en ik kon lekker rondlopen mijn karretje voortduwend en af en toe een grote paprika snijden. Dat was al echt heel afwisselend zeg maar, vergeleken met die dag ervoor! Jammer genoeg moesten we dit voor maar een uurtje doen ofzo, toen waren we er al doorheen. Ik had mezelf nog een lekkere vietnamwond in mijn vinger gesneden! En balen want ze hadden geen plastic handschoentjes meer. Haha, nou ja het stopte wel met bloeden hoor op een gegeven moment. En toen moest ik alle plantjes vastmaken aan de waterkabel. Met een apparaat een soort tape om het plantje en waterkabel nieten. Dat was ook wel heel even grappig, omdat ik het nog nooit had gedaan. Maar na een uur werd ook dat een beetje eentonig. Plus dat mijn hand natuurlijk pijn ging doen van dat apparaat, wat nogal stroef dichtkneep. Haha maar goed, dat hoort er natuurlijk allemaal bij. Het ging op zich wel goed. Ik kon wat positiever denken, en ik had genoeg water wat een heel groot verschil maakte!

Alleen het laatste uur was zwaar, dat leek maar niet voorbij te gaan. En mijn hand wilde echt niet meer. Maar ik had mijn tweede dag ook weer overleefd!

Die dag erna, donderdag, was gek. Ik wist dat als het ’s ochtends zou regenen, dat we dan niet hoefden te werken. Maar ik werd wakker die ochtend, en ik was best uitgerust (ik denk dat ik gewend raakte aan het ritme) maar het miezerde. Wat nu? Het hele hostel sliep, terwijl het normaal al een drukte is van mensen die zich klaarmaken om te werken. Toch heb ik me maar even omgekleed en tanden gepoetst voor het geval dat. Toen ben ik 5 voor half 7 naar de keuken gegaan om te kijken of mijn collega’s daar waren. En ja hoor, daar zaten ze allemaal. Alleen hun wisten ook niet of dat we zouden gaan. Éen jongen zei dat ze waarschijnlijk niet zouden gaan, dat ik wel weer naar bed kon gaan, en dat als ze wel zouden gaan hij me kwam roepen. Dus ik ging weer naar bed. Maar ja hoor om kwart voor 7 kwam hij mijn kamer binnen. ‘We gaan werken’. Shit hee! Ik moest echt haasten als een gek, want ik had nog niet gegeten of ook maar een lunchpakket ofzo. Dus ik alles héél snel doen, en 5 minuten later hoor ik dat we tóch niet hoefden te werken. Haha dus toen ging ik alsnog weer terug naar bed. Wat ik eigenlijk toch ook wel lekker vond achterafJ

Niet al te laat opgestaan, want ik wilde mijn ritme wel klein beetje houden, en al snel naar de hosteleigenaar gegaan. Ik wilde zo ontzettend graag uit dit hostel! Ik voel me hier gewoon helemaal niet fijn. En nou had ik gehoord dat er een ander hostel is hier in Napier wat van dezelfde eigenaar is. Dus in principe zouden we daar ook heen kunnen gaan. Ik dacht dus, ik ga even goed met de eigenaar praten en kijken of dat het niet mogelijk is om daarheen te verhuizen. Ik wilde het zo graag en ging er wel van uit dat dat kon! Alleen omdat mijn vervoer naar het werk vanaf dit hostel gaat, kon het dus niet. Ik vond het echt zo klote. Ik had er zo op gehoopt, omdat dat de oplossing zou kunnen zijn. Ik voel me gewoon niet goed hier, de mensen zijn vervelend!! Nou ja, en nu moesten we ook nog naar een andere kamer omdat er twee lege bedden waren in een girls-only-room, en er twee Tsjechische jongens aankwamen en de eigenaar die dus in onze kamer wilde stoppen, en ons in de girls-room. Dus zijn we verhuisd naar een andere kamer. Ik heb een ontzettend zacht verend bed, wat niet echt lekker is nu ik zo’n rugpijn heb! Maar ja, ik was vooral heel teleurgesteld dat we niet naar het andere hostel konden. Nu moet ik iets anders verzinnen, want ik wil hier niet veel langer blijven. Ik heb mijn baan, en als ik hier niet blijf kan ik mijn baan niet houden. Maar ik word hier niet echt gelukkig van! Het is gewoon zo lastig. Heb ik eindelijk een baantje, kan ik eindelijk wat geld verdienen, zit ik in een hostel waar ik het niet naar m’n zin heb... Maar goed, ik ga nog wel voor een oplossing kijken.

De dagen in Napier

Woensdagmiddag ben ik even gaan wandelen. Ik had het even nodig om weg van het hostel te zijn. Dus ben ik een heuvel opgeklommen en heb ik op de top een tijdje genoten van het uitzicht. Het was heerlijk om de natuur om me te hebben, en gewoon mijn eigen weg te gaan. Het is nog steeds heel vervelend in dit hostel. De mensen staan totaal niet open voor contact. Dus Janine en ik hebben daar allebei nogal last van. Vandaag, donderdag, hadden we dan ook besloten om een auto te huren voor een dag, en zijn we er lekker op uit gegaan. Eerst zijn we naar een chocoladefabriek-café-winkel geweest. Ik had er wel iets meer van verwacht, dat je bijvoorbeeld echt kon zien hoe de chocolade gemaakt werd. Maar dat viel tegen. Je kon door een raam kijken, en dan zag je wel wat mensen bezig met chocolade maar het was niet echt duidelijk wat ze allemaal aan het doen waren. Maar we hebben nog wel wat chocolade geproefd in het café en dat was lekkerJ Daarna zijn we naar een Dutch Shop geweest. Wat was dat geweldig zeg! Haha het is zo gek om opeens Albert Heijn Euroshopper producten te zien, en dan natuurlijk voor tien keer zo duur. Ze hadden er van alles. Stroopwafels, Kletskoppen, Ontbijtkoek, Beschuit, Rode kool en ZuurkoolJ!! Haring, kroketten en frikadellen uit het vriesvak. Heel veel kaas natuurlijk en hagelslag en nou ja, gewoon allemaal Nederlandse producten. Was heel grappig! Daarna zijn we naar the Strawberry Patch geweest. Daar kon je je eigen aardbeien plukken, voor maar 2 dollar per kilo. Het was trouwens heel mooi weer buiten! En het was al snel heet met plukken. Dus dat maakte me wel een beetje bang voor straks het echte werk! Maar goed, het was leuk om wat te plukken, en vet goedkoop! Hierna zijn we Hastings ingegaan. Dat is een stadje, en nou ja, eigenlijk een stadje net als alle andere in Nieuw-Zeeland. Ik mis toch wel heel erg oude gebouwen hier. Er hangt niet zo veel sfeer in de steden en dorpen omdat alles er hetzelfde uitziet. Er is geen oud centrum.

Na Hastings zijn we naar een soort Honingfabriek-museum-proeverij gegaan. Dat was lachen! Kon je die bijen bekijken met een vergrootglas enzo, haha, en een stuk of 10 verschillende honing proeven. Alleen waren de meeste echt ongelofelijk vies!

Hierna hebben we rondgereden en wat van de omgeving en het landschap gezien. Groene heuveltjes met schapen voornamelijk. Op een gegeven moment kwamen we uit bij een wandelpad wat naar watervallen zou leiden. Dus zijn we uitgestapt en zijn we daar naartoe gelopen. Dat was echt zo’n paradijsplekje. Een brede waterval, met daaronder een hele mooie plek om te zwemmen dat verder ging als een rivier door het bos. Wauw echt mooi! Ik wou dat ik mijn bikini bij me had, maar helaas niet, dus zijn we maar weer verder gegaan. We hebben nog een tijd rondgereden en hebben daarna wat gegeten in Hastings. Tot slot zijn we naar de Te Mata Peak gereden, de hoogste heuvel van heel Hawkes Bay (het district waar we nu zitten). Was een heel mooi uitzicht! We wilden eigenlijk de zonsondergang zien, maar daarvoor moesten we nog wel een uurtje wachten. Dit maakte niet zo veel uit want het was een heerlijke plek, nog vrij warm in de zon. Alleen het minpuntje was dat er ineens uit het niets een paar boze grote wolken aan kwamen, die op het laatste moment voor de zon schoven. En dus hadden we geen zonsondergangL Haha, maar goed, we zijn weer terug gereden naar het hostel, en alles bij elkaar was het een hele leuke dag.

De dag erna was jammer genoeg iets minder. Veel Tsjechen, (had ik al gezegd dat dit hostel vol zit met Tsjechen?) hadden een paar dagen vrij. En dat was blijkbaar een goede reden om constant dronken te zijn. Al om 9 uur ’s ochtends werd ik lastig gevallen door die langharige dronkenlappen! Niet normaal gewoon. Allemaal helemaal de weg kwijt, ons serieus 10 keer vragen hoe we heten, waar we vandaan komen, bierflesjes laten vallen en omgooien en noem maar op. Gekke mensen. Daarbij kwam dat het de hele dag regende en ontzettend koud was buiten. We konden dus niet echt het hostel uit. En die hele dag in het hostel duurde erg lang.

Gelukkig werd ik de volgende ochtend wakker door een zonnestraal, en was het ineens weer heerlijk weer. Janine en ik zijn naar de Ocean Spa geweest. Een zwembadcomplex met een paar koude en een paar warme zwembaden. Echt super relaxed!! We hebben daar de hele middag van de zon genoten, totdat we terug liepen naar het hostel en we allebei beseften dat we toch wel een beetje waren verbrand. Ik had me vaak genoeg ingesmeerd, maar je merkt dat die zon je huid gewoon zowat wegbrand, zo fel is die. Dus nu heb ik vooral hele pijnlijke schouders.. Niet echt ideaal als ik morgen moet gaan werken maar ja, verder valt het opzich wel mee.

Vandaag zijn we naar de gevangenis geweest. We hadden niks verkeerds gedaan hoor, haha, maar we konden een audiotour volgen daar. Het was een soort spooktocht, omdat er blijkbaar allemaal geesten daar in die gevangenis rondspoken. Het was al ongeveer 20 jaar gesloten maar er gingen allemaal verhalen dat die gevangenen die daar de doodstraf hebben gekregen, daar nu nog steeds rondspookten. Er hing wel een creepy sfeertje. Maar was wel grappig, haha. We hadden zo’n apparaat dat de hele tijd enge verhalen vertelde enzo, en we konden de cellen zien.

Vandaag hebben we ook officieel gehoord dat we morgen aan het werk kunnen. Dus in mijn volgende verhalen zullen paprika’s waarschijnlijk de hoofdrol spelen.

Paprika's plukken!

Vrijdagochtend ben ik naar mijn andere hostel gegaan. Ik had wel echt een betere kamer, licht en maar 4 bedden. Alleen de keuken was veel te klein voor veel te veel mensen. Dus dat werkte niet helemaal. Ik merk dat ik sowieso een beetje genoeg krijg van al die vieze keukens! Ik heb niet meer zo veel zin om te koken als ik alles eerst zelf nog moet afwassen voordat ik het kan gebruiken. Het is allemaal gewoon heel vies. Maar ja, dat zijn dingen waar een backpacker tegen moet kunnen. Denk ik haha.

Maar goed, ik ben die middag naar het park geweest want het was wel lekker weer! Daar heb ik een beetje gelezen, en daarna naar de YHA geweest omdat weer wat boeken terug te brengen naar Alex, waar ik ze van had geleend. Toen ik in de YHA stond, in de drukte, want er was net een bus aangekomen, ging mijn telefoon af. Het was iemand die over mijn cv wilde praten. Ik denk nee hè, wat een timing is dit nou weer. Ten eerste heb ik gister al mijn plannen omgegooid, en ten tweede kan ik in deze drukte niet rustig nadenken wat ik nou moet zeggen tegen deze man. Want ja, wilde ik nu nog wel een interview, nu het eigenlijk al ‘te laat’ was. Mijn hostel in Napier en de bus erheen had ik al geboekt. Ik had het al met Janine afgesproken.

De man aan de lijn vroeg of het uitkwam, en door mijn verwarring en de drukte, zei ik of dat ik hem niet over een half uur terug kon bellen. Hij zei dat hij me dinsdag wel zou bellen en toen hing die op. Dus lekker was dat! Haha ik baalde, want ik wist niet eens van welk bedrijf hij was, en misschien wilde ik die baan toch wel! Maar dinsdag was al helemaal te laat. Dus toen ben ik naar mijn hostel gelopen en heb ik geprobeerd hem daar terug te bellen. Dit lukte niet omdat ze al gesloten waren, en ze zouden pas dinsdag weer open gaan. Vandaar.

Ik wist nu wel van welk bedrijf, van Wishbone, een klein cafeetje met huisgemaakte producten. Dus dat vond ik wel leuk! Maar ja, waarom moest die man nou nu opeens bellen, en had hij dat niet een paar dagen eerder gedaan? Ik baalde er van. Maar toch besloten om mijn plan gewoon door te laten gaan. Ik ga dinsdag toch maar gewoon naar Napier. Ik weet het anders ook even niet. Ik bedoel, misschien mag ik wel op gesprek komen, maar dat kan ook over een week pas zijn, en voordat ik hoor of dat ik evt aangenomen ben is het vast weer een week verder. En ik weet gewoon niet of ik nog zo lang hier kan blijven. Omdat ik het gewoon een beetje heb gehad hier.

Dus, ja ik moet het maar loslaten, en me nu gewoon richten op Napier.

Zaterdag had ik met Nelina afgesproken. Zij werkte ook bij La Place voor 9 maanden, omdat ze een Westlandse vriend heeft. Maar ze komt dus uit Nieuw-Zeeland en ze woont nu hier in de Wairarapa Region met haar Westlandse man Pieter ondertussen. Ik nam de trein om tien uur ´s ochtends en na anderhalf uur kwam ik aan in Solway, het kleine plaatsje waar ze wonen. Gijs, een broer van Pieter, was ook bij hun op dat moment, en met z´n vieren zijn we naar het strand gereden. Dat was ook nog zo´n anderhalf uur rijden. Maar was niet zo erg, want zo konden we even bijpraten met z´n allen. Het was echt een mooi strand! Het was te koud om te zwemmen en te zonnen, maar we zijn naar de vuurtoren gelopen en hebben daarna een ijsje gegeten. Was wel gezellig!:) Enhm.. toen zijn we weer teruggereden naar hun huis, en heb ik dat ook even kunnen bewonderen. Echt een lekker rustig plekje om te wonen zeg!

Om 5 uur ging mijn trein terug naar Wellington, en heb ik nog een keer kunnen genieten van het mooie landschap onderweg. Het was echt fijn om de stad uit te zijn! Even afleiding en niet denken aan eventuele baantjes of gemiste kansen. Dus ja, dat was echt een leuke dag!

Zondag heb ik lekker uitgeslapen en ben ik naar het Wellington Museum gegaan. Het was allemaal heel saai eerlijk gezegd (over de geschiedenis van Wellington), behalve één tentoonstelling. Die tentoonstelling heette: Death and Diversity. Het ging over hoe verschillende culturen en nationaliteiten met de dood omgaan. Rituelen van begrafenissen enzo. Was interessant, en ze hadden het mooi ingericht. Het klinkt misschien een beetje raar of treurig, maar dat was het helemaal niet. Ik vond het leuk om te lezen en te zien. Daarna wilde ik terug lopen naar mijn hostel, maar toen ik de deur uit wilde lopen zag ik opeens dat de wegen rivieren waren geworden! Het regende echt als een gek! Niet normaal meer! En ik had geen regenjas of paraplu of iets. Dus dat was even balen, aangezien mijn hostel nog zeker 3 kilometer lopen was! Ik heb eerst nog even binnen gewacht tot het een klein beetje minder werd en heb toen wat rondgerend op zoek naar een bushalte. Gelukkig vond ik die voordat ik doorweekt was, en dus ben ik met de bus veilig en droog naar mijn hostel gereden. Daar heb ik lekker gelezen in mijn bed, en gerelaxedJ

Yes. En toen was het alweer maandag, haha. En niet zomaar een maandag. Dit was The Anniversary van Wellington. Geen idee hoe oud Wellington is geworden, maar blijkbaar de dag dat Wellington ooit een stad werd ofzo. Alles was dicht (nu snap ik dus waarom die gozer me pas dinsdag zou bellen en niet maandag) en er waren wat optredens van beginnende tienerartiesten bij de waterfront. Dat was wel grappig om te bekijken. Niet altijd om te horen, want sommigen zongen nogal vals haha! Ik moest die dag ook weer van hostel verwisselen. En blijkbaar had ik het verkeerde adres opgeschreven want na een half uur lopen met mijn zware backpack en tassen stond ik voor een heel ander hostel dan ik had geboekt! Dus ik weer opzoeken met mijn mobiel wat dan het goede adres moest zijn, was het hostel helemaal aan de andere kant van de stad! Tenminste, een heel stuk verder dan waar ik stond. Ik dacht jaaa.. fuck.. ik ga niet weer lopen. Mijn schouders waren namelijk al een beetje kapot. Dus ik probeerde een bus te nemen. Alleen geen enkele buschauffeur kende mijn hostel, zelfs niet het adres. Dus wist ik niet of dat ze daar langs zouden rijden. Ik ben uiteindelijk dus maar gaan lopen. En dat was nog wel een stuk! Maar ja, ik heb het overleefd!

Die avond kwam Janine aan, en hebben we samen gekookt en gegeten. Het is een heel modern hostel. Maar vandaag gaan we er dus weer vandoor.

Ik hoop echt zo dat het in Napier snel lukt om een baan te vinden. Anders ga ik zo veel spijt hebben dat ik niet wat langer in Wellington ben gebleven! Want uiteindelijk zou ik misschien nog wel wat kansen hebben…

Dinsdagochtend zijn we om 3 uur met de NakedBus (haha zo heet die busmaatschappij, niet dat wij naakt waren hoor ofzo;)) naar Napier gegaan. Het was een lange reis van 5,5 uur. Ik vond het zelf niet zo heel erg, beetje muziek luisteren enzo. De bus was alleen heel oud en vies en het stonk nogal. Dus dat was wel een nadeel. Toen we er waren was het al redelijk laat, en ik was nogal moe van de reis. Ik merk dat het weer wennen is voor me om weer ergens anders te zijn. Ik ken die mensen hier allemaal nog niet, en het is moeilijker contact maken omdat hun al een groep hebben gevormd. Het is namelijk een klein hostel en bijna iedereen zit hier al een hele tijd om te werken. Maar goed, daarom is het ook wel weer fijn om met Janine te zijn, en niet helemaal alleen. Ik moet nog even mijn eigen plek weten te vinden. Wel vind ik het heel fijn om uit Wellington te zijn! Even niet die drukte van de stad om me heen!

Danny, de man achter de receptie, zei tegen ons dat we in een paar dagen werk zouden hebben. Gelukkig maar! Ik was echt zo blij om dat te horen!

De dag erna zijn we echter nog even langs gegaan om te informeren wanneer nou echt en wat enzo! Toen bleek dat we pas maandag kunnen beginnen. Ik had eigenlijk wel eerder willen beginnen, maar goed, ik ben al lang blij dat ik iets heb! En nu komt het grappigste, we moeten Paprika’s plukken! Hahaha. Isha gaat naar de andere kant van de wereld, om het werk te doen wat naast de deur ook zou kunnen. 2 Weken Paprika’s, dus Westlanders, give me some advice:D Geen idee hoe je die dingen plukt:P haha! Maar zo moeilijk kan het niet zijn toch? Ik heb er eerlijk gezegd wel zin in! Ook al weet ik dat het zwaar gaat worden. Na die twee weken zullen we appels moeten gaan plukken. En dat lijkt me pas lastig! Dan moet je dus op zo’n ladder en alles! Maar ja, dat wordt het dus!

Een nieuw plan

Vrijdag heb ik weer een hele lange ronde gemaakt om mijn cv rond te brengen. In totaal heb ik ongeveer 25 café´s, hotels, restaurants en theaters mijn cv gegeven. Daarnaast heb ik nog 5 nieuwe sollicitaties via internet gedaan. En dus vind ik dat het voor nu genoeg is geweest. Ik ga eerst maar eens afwachten of dat ik die baan in het Verve Café krijg. En ja, dat wachten is eerlijk gezegd niet zo leuk. Het is echt enorm stormachtig buiten, dus écht veel kan ik buiten niet doen. In ieder geval niet relaxed ergens in de zon liggen en lezen want dan waai ik zo weg! En daarnaast heb ik een van mijn mooie boeken veel te snel uitgelezenL Ik heb wel zaterdagochtend een wandeling gemaakt de Mount Victoria op. Is een heuvel die heel mooi uitkijkt op de stad. En het was heerlijk om even uit die stad te zijn zeg! Eindelijk weer lekker de natuur om me heen, en geen constant verkeer en massa´s mensen. Dus daar heb ik wel van genoten. Helaas kon ik niet zo lang op de top blijven omdat er zo´n harde wind was. Ik was dus weer vrij snel terug in m´n hostel. En ik heb een beetje rondgehangen tot een aantal Engelsen vroeg of ik mee wilde naar het strand, om daar een burger te eten. En omdat ik ook nog geen boodschappen had gedaan voor die avond, dacht ik nou ja waarom niet. Dus zijn we met de auto langs een aantal baaien gereden, wat trouwens fantastisch mooi was! En hebben we een lekkere burger gegeten. Het was verder niet heel gezellig, niet echt mijn type mensen, en op de een of andere manier volg ik die Engelsen niet altijd. Ik kan Nieuw-Zeelanders of Amerikanen makkelijker verstaan dan Engelsen. Dus ja, maar het was goed om weer even mijn hostel uit te zijnJ Ennhm.. vandaag heb ik al helemaal weinig gedaan. Haha! Ik heb wat geschreven en ik heb een film gehuurd die achteraf heel saai bleek.

De dag erna heb ik ´s ochtends wat geskypt, en ´s middags in het park gelegen. Het was eindelijk mooi weer! Geen wind!! Ah echt fijn! Haha! En Sam was in Wellington, dus heb ik nog wat met hem gedronken. Was wel gezellig, ook om weer een bekende te zien. Hij is nu helaas ondertussen alweer in Londen. Die avond ben ik met een fransman op kiwijacht gegaan. We wilden allebei nog heel graag een kiwi in het wild zien, en hier vlakbij in het bos houden ze nachttochten waarbij je kiwi´s kan zien. Alleen zijn die nachttochten vet duur! Dus dachten wij, dan gaan we gewoon zelf. Het was best een eind lopen, sowieso al naar het bos. Maar we hadden een zonsondergang, en omdat we nogal een hoge heuvel op moesten, hadden we heel mooi uitzicht. Echt met allemaal huisjes tussen de bomen, en een gekleurde lucht. Ik vond het net een sprookje. Toen we daar eenmaal waren, bleek een heel groot gedeelte van het bos afgezet te zijn met een hek (van het bedrijf dat die nachttochten doet). Het was onmogelijk om erover heen te klimmen, dus hebben we in het bos ernaast maar een wandeling gemaakt. Best wel lastig hoor, in een bos wandelen in het donker! Haha we hadden wel een zaklamp, maar dat werkte nog niet altijd even goed. Daarbij was het best vermoeiend. Die fransman had lange benen en ging er als een gek vandoor. Dus ik moest zowat rennen om hem bij te houden, haha! Wel vet, dat alles zo stil was om ons heen, en dat je alleen maar vogelgeluiden hoorde. Die trouwens een stuk enger klinken in het donker!!

Uiteindelijk zijn we weer terug gaan lopen, maar per ongeluk met een enorme omweg. We waren door de Botanic Gardens gelopen waar we nog even verdwaald waren ook! En uiteindelijk waren we pas kwart over 11 terug in het hostel. Ruim 3 uur gelopen!! En geen kiwiL Ik wed dat die allemaal gevangen zitten in dat reservaat. Balen.

De volgende dag voelde ik me niet zo goed. Een beetje ziekjes. Dus ik heb rustig aan gedaan.

Vandaag (woensdag 18 januari) ging het een stuk beter en ben ik naar de Dierentuin gegaan. Ik zou dinsdagmiddag of woensdagochtend een telefoontje krijgen van het Verve Café, en aangezien ik het dinsdagmiddag niet had gekregen verwachtte ik het deze ochtend. Ik was vroeg opgestaan, omdat ik had gehoord dat alle dieren ’s ochtends vroeg werden gevoed, en dat dat het leukste was om te zien. Dus om 7 uur ging de wekker en om kwart over 8 was ik op pad. Het was ongeveer drie kwartier lopen naar de Zoo, en kwam daar dus ook aan om 9 uur. Nou bleek alleen dat de dierentuin, anders dan mij verteld was, pas om half tien open zou gaan! Dus ik moest nog een half uurtje wachten.

Dat was het achteraf zeker waard, want het was echt een vette dierentuin!! Haha! Volgens mij doen die verzorgers iets in het voedsel van die beesten, want ik heb ze nog nooit zo gek gezien. Die apen daar waren echt komisch. Ze waren heel actief en zaten constant met elkaar te spelen en te vechten en gestoord te doen. Ze maakten koprollen en klapten in hun handen, en sloegen elkaar met een fietsband. Haha! De andere beesten waren ook leuk. Je kon dichtbij komen, en ik heb inderdaad een aantal keer gezien hoe de dieren gevoed werden.

Je kon giraffes over hun hoofd aaien, en je kon de leeuw van 30 cm. Afstand (wel met glas ertussen:P) zijn konijn zien opvreten. Verder heb ik eindelijk mijn eerste echte kiwi gezien!! En nog wel een éénpotige kiwi! Helaas niet in het wild, maar ach, ik ben al lang blij dat ik hem heb gezien. Hij was wel schattig, nogal verlegen, hij kwam maar voor 1 minuut zijn schuilplaats uit.

Alleen kreeg ik ondertussen geen telefoontje. Ik baal er echt van hoor! Dat het allemaal zo lang duurt. Als ik nou weet dat ik de baan niet krijg, dan kan ik verder zoeken, en plannen maken. Ik heb om half 5 en 5 uur vanmiddag nog maar geprobeerd om hun te bellen, maar ik kreeg twee keer het antwoordapparaat. Dus het schiet niet echt op.

Oke, ik ben weer een dag verder. Ik wilde vanochtend het Verve Café net weer gaan bellen toen zij mij belden. Hij vertelde me dat hij iemand anders had aangenomen (had ik nu ook wel klein beetje verwacht na zo’n laat antwoord). Hij wilde me nog wel als een oproepkracht voor volgende week. Ik vroeg voor hoe veel uur dat was, ongeveer 10 uur. En toen heb ik nee gezegd. Want dan ben ik straks nog een hele week aan het wachten en is mijn onzekerheid helemaal niet over! Dan kan ik helemaal nergens heen overdag omdat ik misschien wel eens gebeld zou kunnen worden. En als ik dan niet wordt gebeld, is het ook weer vervelend… ga zo maar door. Dus dat was dat. Geen job in Wellington.

Ik vond het jammer, maar aan de andere kant ook wel goed dat ik nu eindelijk een plan kon maken. Alleen dat viel even tegen. Het was erg moeilijk om opeens te bedenken wat ik nu moest gaan doen. Ik had hier al zo veel moeite gedaan dat ik eigenlijk helemaal geen zin had om in een andere stad weer precies hetzelfde te gaan doen. Wilde ik nog wel werken? Wilde ik niet gewoon naar huis? Ik wist het allemaal niet meer.

Ik stuurde een mail naar de IEP met precies de situatie en dat het me niet lukte om werk te zoeken. Ik schrok nogal van het antwoord. Ze schreef onder andere dat Wellington de stad waar je het moeilijkst aan een hospitality-job komt. Dat had ik even eerder moeten weten zeg!! Tot nu toe heeft iedereen telkens gezegd dat Wellington genóeg baantjes en vacatures heeft. En het internet geeft hetzelfde aan. Het IEP heeft het ook nooit eerder tegen mij gezegd, bij mijn aantekeningen van de beginintroductie staat: Wellington: Always jobs in restaurants and shops.

Nou ja niet dus. Ze schreef dat er té veel keuze is voor de werkgevers (studenten, backpackers, noem maar op). En eigenlijk is dat ook wel een hele logische verklaring nu ik het zo bedacht. Een aantal bedrijven hebben me verteld dat ze mensen zochten. Maar ze zijn blijkbaar te lui om ook maar door de cv’s te bladeren en iemand op te bellen. Als er op het juiste moment een juist iemand voor hun neus staat, dan geven ze diegene gewoon de baan. Volgens mij is dat het. In ieder geval is het mij niet gelukt om hier een baan te vinden. En ik ga niet verder zoeken ook, want dan word ik gek!

Dus moest ik iets anders verzinnen. Ik heb trouwens nog wel de theaters en café’s gebeld die tegen me hadden gezegd dat ze personeel zochten. Gewoon om te vragen of dat dat nog steeds het geval was, en dat zij mijn cv hebben, dus dat ze me zouden kunnen bellen. Maar ze deden allemaal nogal vaag. Dus Basta, mijn zoektocht in Wellington is over.

Iets anders dus. Ik heb een wwooffingplaats gebeld en heb veel opgezocht op het internet over seasonal work, en waar de hostels zijn die voor jou werk zoeken. Uiteindelijk kreeg ik ook een smsje van Janine, dat zij maandag naar Wellington zou komen, en of dat ik met haar werk wilde zoeken. Ik wilde dat natuurlijk wel, maar niet meer hier. Dus dat heb ik gezegd, en nu hebben we uiteindelijk besloten dinsdag naar Napier te gaan. Ik denk dat daar de grootste kans is op werk. Ik heb het hostel gebeld en hij zei dat door het weer het seasonal work deze week nog niet liep, maar dat we volgende week waarschijnlijk geluk zouden hebben. Hij zei dat we in het ergste scenario over twee weken pas werk konden krijgen. Nou ja best. Als ik die twee weken het gezellig heb, en ik zeker weet dat ik dan daar een baantje kan krijgen, vind ik het goed. Ik moet toch wat denk ik. En ik heb echt rondgebeld, en op internet vergeleken, maar ik denk dat daar de grootste kans is op werk. En als het daar niet lukt, dan ga ik waarschijnlijk nog een weekje wwooffen, en kom ik daarna naar huis.

Dat is mijn plan. Ik ben er moe van, maar ben wel blij dat ik er één heb.

Werk zoeken in Wellington...

Dinsdagmiddag heb ik geshopt, met een Duitser. Hij wilde een laptop kopen, dus we hebben een beetje rond zitten kijken daarvoor, en er uiteindelijk één gekocht. Was wel een gezellige middag. ’s Avonds gerummikubt met een aantal mensen, wat ook wel lachen wasJ

En toen was het 4 januari. Ik stond op om 8 uur, en heb om 9 uur geprobeerd zo´n seizoensventje te bellen. Maar die nam niet op. Dus toen ben ik naar de bibliotheek gegaan, en heb daar geskyped. Onderweg werd ik gebeld door een ander bedrijf. Hij vertelde mij dat hij pas eind Januari mensen nodig had. Dus die kon van m´n lijst af. Eenmaal terug in het hostel had ik nog een keer dat ene ventje van die ochtend gebeld en dit keer nam hij wel op. Alleen had hij nu alleen werk voor jongens. Maar als ik hem over een weekje terug zou bellen had hij misschien wel werk voor me. Tja. Dat was een beetje een probleem. Ik bedoel, ik was al een week aan het wachten, en ik had geen zin om nóg een week daar af te moeten wachten terwijl ik er dan nog niet eens zeker van was of ik een baantje zou krijgen. Dus na een middag nog de andere bedrijven bellen (die eigenlijk mij terug zouden bellen) zonder succes (ze namen geen van allen op) heb ik besloten om de knoop door te hakken. Ik baalde er flink van, maar ik moest een beslissing maken, en had geen zin meer om te wachten. Dus had ik de ferry geboekt voor vrijdag, plus het transport daarheen.

Die avond had ik een barbecue met twee Nederlanders en een Engelsman. Was wel heel gezellig. En lekker! Allemaal garnalen en hamburgers. En we hadden Nederlandse radio (via internet), wat ook leuk was! Haha echt lang geleden dat ik Nederlandse radio geluisterd had. En was natuurlijk grappig met het tijdsverschil. Dat ze op de radio zeiden. Oké mensen, laat die ochtendstress even los, en luister naar het volgende nummer.. bladiebla. Terwijl wij daar aan een bbq zatenJ Yeahh

The next day, heb ik weer in de bieb gezeten om te zoeken naar baantjes in Wellington, en nog een paar extra mailtjes te sturen naar mijn vorige adressen. Om te vragen of dat ze mijn sollicitatiebrieven wel ontvangen hadden. En nog een nieuwe verstuurd ook. Op de een of andere manier werkt het alleen niet. Ik heb dus gewoon niks terug gehad per mail. Maar het bellen daarvoor lukte dus ook allemaal niet. In Wellington ben ik daarom uiteindelijk gewoon langsgegaan om mijn cv af te geven.

s’Middags ben ik het dorp ingegaan met die gozer van de YHA, en lang in de zon gezeten. Waardoor ik daarna denk ik een beetje ziek was. Ik was vet duizelig, en misselijk en ik voelde me dus echt niet goed. Die nacht sliep ik ook nog eens heel slecht, omdat ik zo misselijk was en er een man heel hard snurkte in mijn kamer. Ik denk dat ik twee uurtjes heb kunnen slapen, en toen begon mijn grote reis naar Wellington. Ik moest weer een eind lopen met mijn tassen naar de shuttle, en toen ik eenmaal in Picton was, nog een langer stuk naar de ferryterminal. Mijn schouders gingen echt kapot! Eenmaal daar moest ik twee uur wachten voor de ferry zou vertrekken. De straybus kwam na een half uurtje aan, en daar kwam weer een bekende uit. Dus hebben we nog een tijd gepraat en heb ik weer een hele groep straymensen ontmoet. Ik had er niet heel veel behoefte aan omdat ik zo moe was, maar goed, het was wel oké. Op de ferry heb ik het eerste uur buiten gezeten, en genoten van het uitzicht. En de andere twee uur heb ik vooral geslapen. Dat was wel beter! Toen we aankwamen in Wellington stond daar de Straybus op de anderen te wachten. En nou ja, ik had weer een stuk moeten lopen en uit moeten vinden welke bus ik zou kunnen nemen naar mijn hostel. En daar had ik geen zin in:P Dus ben ik illegaal de straybus ingestapt. Gelukkig had de buschauffeur geen lijst met namen, en dus liep dat allemaal prima. Eenmaal in mijn hostel schrok ik nogal van de kamer waar ik in kwam. Het was echt een teringzooi. Waslijnen dwars door de kamer heen, en eten en drank overal en nergens. Ik was heel erg moe, en de drukke stad was nogal overweldigend zo opeens. Ik wist opeens niet meer of ik hier wel wilde blijven voor zo lang en of ik hier wel wilde werken enzo. Maar ik besefte ook wel dat ik gewoon moest gaan slapen, en dat de volgende ochtend alles er beter uit zou zien. En gelukkig was dat ook zo. De volgende dag heb ik wat dingen voor mezelf op kunnen schrijven, en heb ik besloten dat ik hier dus echt een baantje te zoeken. Ik heb kopies gemaakt van mijn cv in de bibliotheek, en later die middag heb ik het eerste exemplaar weggegeven aan een theater. Hij wist niet zeker of dat ze mensen zochten op het moment, maar als hij mijn cv kon zien zou hij me wel even bellen. Onderhand weet ik dat ze dat bijna allemaal zeggen. Maar wanneer ze eindelijk bellen, dat is de grote onbekende vraag. Maargoed, ik was ook nog naar die jongen van de YHA gegaan, die alweer aan het werk was, en heb twee goede boeken van hem geleend. Dus dat was wel heel relaxed! Ik had ondertussen ook twee Duitse jongens leren kennen, die bij me op de kamer sliepen. Echt hele aardige gezellige gasten, en die avond hebben we met elkaar wat gegeten bij een Maleisiër. Was echt lekker! En het voelde ook gewoon goed om weer wat mensen te kennen waar ik goed mee op kon schieten en mee kon lachen en alles. s´Avonds hebben we toen nog wat door de stad gelopen en over de boulevard. Het is toch wel een hele mooie stad hoor! Vooral met die boulevard, en uitzicht op zee en daarachter bergen.

De volgende dag regende en waaide het de hele dag heel hard. Eigenlijk was mijn plan om cv´s langs te brengen, maar dat heb ik uiteindelijk niet gedaan door het weer. Ik heb wel veel kunnen lezen en nog extra kunnen uitrusten wat ook wel goed was.

´s Avonds ben ik met de Duitsers uitgegaan, ook al was er helemaal niemand door de storm. Het was nogal verlaten en uitgestorven, haha, maar we hebben gewoon een paar drankjes gedaan en dat was ook gezellig! Hun moesten om half 2 bij de ferry zijn (een nachtvaart was goedkoper) en dus heb ik die nacht weer afscheid moeten nemen.

Ik baalde er echt wel van trouwens. Dat ik nu ik weer leuke mensen had ontmoet, ze al zo snel weer weggingen! Maar ja daar was ook niks aan te doen. De volgende dag heb ik eerst eens lekker uitgeslapen, en daarna heb ik een ronde cv’s rondgebracht. Ik vond het nogal moeilijk om te beginnen. Ook omdat ik niet precies wist wat ik nou wilde. Een winkel leek me eigenlijk maar saai, en een te druk café wilde ik eigenlijk ook niet. Maar op een gegeven moment ben ik maar gewoon bij heel veel café’s, restaurants en theaters binnengestapt. Ongeveer 60 procent zei dat ze niemand zochten op het moment. 30 Procent was wel geïnteresseerd in mijn cv, maar daarvan denk ik dat ze pas over 3 weken bellen ofzo. 10 Procent zei dat ze me gingen bellen. 0 Procent heeft dat nog gedaan. Die middag heb ik nog verder vacatures bekeken op internet en nog een sollicitatiebrief gestuurd naar iets wat te ver was om te lopen. Daarna nog boodschappen en koken, en toen was ik behoorlijk kapot. Het kost echt veel energie dat job hunting! Ook gewoon omdat ik veel moet lopen. Ik had blaren op mijn hielen ervan!

Vandaag heb ik weer een hele ronde gedaan. Ik ben langs twee hotels geweest, weer een aantal cafés en een theater en een fitnessschool/zwembad. Ten slotte besloot ik om langs één van de cafés te gaan waar ik eerder ook al een sollicitatiebrief naartoe had gestuurd. Dat was voor de functie van Sandwich/Kitchen Hand. Maar toen ik vroeg of dat die functie nog beschikbaar was, kwam de baas naar me toe en zei dat hij op zoek was naar Front of House mensen. Dus serveersters/koffiemensen/kassamensen enzo. Hij nodigde me meteen uit voor een gesprek morgen half drie. En ik heb ja gezegd. Alleen weet ik nu even niet of dat een goede beslissing is geweest. Het was namelijk een enorm druk café. Een hele lawaaierige stressvolle omgeving. En ik weet nog niet of ik daar wel wil werken. Maar goed, ik ga gewoon op gesprek, en dan zie ik wel weer verder.

Aan het eind van de middag werd ik aangesproken in mijn hostel door een Braziliaanse man. Hij had een backpackershostel, en wilde mij wegkapen hier, zodat ik bij hem zou verblijven en hij weer extra zou verdienen. Qua prijs was het iets goedkoper maar niet veel. Maar goed, ik wilde wel even gaan kijken hoe het er daar uitzag dan. En bovendien zei hij dat als ik bij hem zou verblijven, hij wel een baan had voor me. Dat was natuurlijk al helemaal goed nieuws. Dat zou dan bij zijn buurvrouw zijn die een planten/bloemenzaak heeft. Alleen kwam ik er later achter dat het waarschijnlijk maar parttime zou zijn. Maar ik wilde wel even kijken natuurlijk. Ik moet elke kans pakken die ik kan. Dus om half 6 heb ik een rondleiding in z’n hostel gekregen. Dat vond ik eigenlijk wel heel erg klein. Werd er een beetje claustrofobisch van. Een stuk of 16 mensen die daar verblijven, elkaar allemaal kennen natuurlijk, met z’n allen één wc/douche delen en 3 kookpitjes. Dat leek mij niet echt ideaal. Sowieso heb ik gemerkt dat ik kleinere hostel minder relaxed vind dan iets grotere. Ook al zegt iedereen dat kleinere leuker zijn omdat je dan iedereen kent. Ik vind het fijner als je de keuze hebt om iemand te leren kennen of niet. Want met sommige mensen wil ik gewoon niet 24 uur opgescheept zitten. Dus goed, dat hostel beviel me niet echt. Het was ook allemaal oud en rommelig. Maar ik denk, ik hou dat nog even voor mezelf, want ik wil eigenlijk wel even die vrouw ontmoeten die dat werk voor me had! Ze was op dat moment helaas niet thuis, dus moest ik half 8 terugkomen. In de tussentijd heb ik nog twee sollicitatiebrieven geschreven en opgestuurd via internet. En toen was ik opeens kapot. Ik had echt te veel gedaan. Het kost op de een of andere manier allemaal zo veel energie!

Om half 8 was ik daar weer in dat hostel, alleen die man was er nog niet. Dus ik wachten, en wachten, en wachten. Éen van de meisjes daar zei dat ‘ie was gaan voetballen in het park, en dat hij waarschijnlijk de afspraak vergeten was. Dus ben ik na 40 minuten wachten weer weggegaan, en mijn telefoonnummer achtergelaten om een andere afspraak te maken. Dat was wel vervelend. Smste hij me twintig minuten later dat hij er weer was, en dat ik kon komen. Maar toen hoefde het voor mij even niet meer. Ik was zo moe! Dus ik heb zo rustig aan mogelijk gedaan, en snel gaan slapen.

Ik had die man nog wel gesmst dat ik om 11 uur de volgende dag langs zou komen, en dus stond ik daar de volgende dag weer voor de deur. Dit keer had hij zich verslapen, maar hij was er wel, haha dus konden we eindelijk naar die vrouw toe. Helaas was die vrouw weer niet thuis, dus zou ik 12 uur weer terugkomen. Wat een gedoe zeg.

Dus ik weer 12 uur daar heen. Is die gozer aan de telefoon, dus moet ik weer wachten. Wat een figuur zeg. Dus ik daar wachten in de superinimini huiskamer van twee vierkante meter. Komen opeens al die mensen van het hostel kritiek geven op mijn cv! Haha, kijk serieus, kritiek is alleen maar goed, en ik zou er wat mee kunnen, als ik bezig was mijn cv te schrijven. Maar ik was natuurlijk in een andere fase, en ik had er dus niet echt behoefte aan. Dus ik was blij toen die gast eindelijk kwam en we naar de vrouw konden. Daar moesten we ook weer wachten omdat ze met een aantal klanten bezig was, maar uiteindelijk had ze even tijd. En dus heb ik even met haar gepraat, en heeft ze mijn cv nu ook. Volgens mij is het meer voor ‘een paar uur helpen’ dan voor een echte baan. Maar goed, nu heb ik mijn kansen goed verspreid, dacht ik zo. Om half 3 had ik het gesprek bij ‘Verve Café’. Ik was niet echt zenuwachtig, omdat ik het ook niet zo erg vind als ik de baan niet zou krijgen. Ik had er alleen ook niet heel veel zin in. Het is ook nog wel een half uur lopen daarheen dus ik ging 2 uur lopen. Om 5 voor half 3 kwam ik aan, en David (volgens mij heet de grote baas zo), had meteen tijd voor me. Hij had een lijst met vragen, waarvan ik de meeste wel had verwacht. (Tell me something about yourself, What were your responsibilities during your last job) Maar ook een paar die ik eigenlijk wel heel grappig en typisch vond voor Nieuw-Zeeland. Namelijk: Do you drink coffee? What kind of coffee do you like? ( en niet omdat hij me het aan wilde bieden ofzo) En natuurlijk of dat ik wist hoe ik koffie moest maken. Want dat is dus het meest belangrijke hier in Wellington, en eigenlijk in café’s overal in Nieuw-Zeeland. De koffie. Daar zijn ze heel serieus over!

Nou heb ik morgen een soort Trial waarbij ik tijdens de drukste periode van kwart voor 12 tot 2 uur moet gaan werken. En dan gaan hun kijken of dat ik geschikt ben. En wat misschien nog belangrijker is, dan kan ik kijken of ik het wat vind ja of nee. Dus ik zie het wel morgen.

Verder is het hostel waar ik nu slaap wel oké. Mijn kamer is al meer opgeruimd, nu een aantal mensen eruit zijn, en de douches zijn wel relaxed. Alleen de keuken is echt mini (ook al tien keer zo groot dan die in het hostel van de Braziliaan). Dus het is niet zo relaxed om te koken. Je moet ook 10 dollar borg betalen om je eigen bord/beker/bestek te krijgen. Wat irritant is, want dan zit je er de hele tijd mee te sjouwen! Maar goed, verder is het dus wel oké, en ga ik denk ik nog maar wat nachten bijboeken. Er is hier een gozer in het hostel, die uit Christchurch komt, maar om de één of andere reden nu dus hier is, en die gaat elke dag met z’n gitaar buiten staan. Dan zingt en speelt ‘ie voor twee uurtjes, tot hij zijn accommodatie voor één nacht en een diner bij elkaar verdiend heeft. Haha en zo doet hij dat elke dag weer. Hij checkt elke dag om 10 uur uit, zonder geld, en checkt om 2 uur weer in met precies het geld dat hij nodig heeft. Dat vind ik wel echt een bijzondere extreme manier van ‘van dag tot dag leven’. Maar wel vet!

Vandaag had ik mijn Trial. Het was wel echt goed dat ik ervaring had in serveren enzo, want anders was ik wel even geschrokken vanmiddag. Ik kwam daar aan om kwart voor 12 en me werd heel weinig uitgelegd. Het was al aardig druk, en ik moest de zaal lopen. Dus het uitserveren van gerechten/broodjes en koffie, en het ophalen van de lege borden en kopjes/glazen. En dan af en toe nog een tafel schoonmaken als ik daar tijd voor had. Tja, en dat was het dus. Ik zag op het bonnetje hoe elk gerecht heette dus dat hoefde ik dit keer niet uit mijn hoofd te leren (in Italie was dat wel even anders!) Het enige echt lastige is dat het een systeem is met nummers op paaltjes. Ik zal alles even duidelijk uitleggen. Het is een café binnen in een gebouw met andere winkels (maar te klein om een winkelcentrum te noemen), en het hoort een soort van bij een cd-winkel die met het café is verbonden. (soort la place bij v&d dus) En ja, dan heb je een stuk of 30 tafeltjes schat ik. En mensen kunnen alleen iets bestellen bij de kassa/balie. Waar ook broodjes en muffins enzo in de vitrine liggen. En dan bestellen ze, krijgen ze alleen evt. frisdrank al mee, en een nummer op een stokje. En de bestelde koffie wordt dan gemaakt, en de gerechten klaargemaakt, en die komen dan ergens te staan dat de serveersters het mee kunnen nemen naar dat bepaalde nummer. En dan moeten wij dus als een gek gaan zoeken op welk tafeltje het juiste nummer op een stokje staatJ En dat is best een zoektocht kan ik je verzekeren.

That’s it dus. En nou ja, ik was blij dat het verder allemaal redelijk bekend was. Dus deed ik gewoon mijn werk, en ging het best goed. Het was heel erg druk, en mensen blijven vaak niet langer dan een kwartier zitten. Dus constant hard werken. Ik heb ook bijna niet met het personeel gepraat, omdat ik daar gewoon geen tijd voor had. Om 2 uur mocht ik stoppen, en David zei dat het ‘sweet’ ging. Dus dat is goed in KiwitaalJ Alleen zijn er nog twee (of meer?) andere sollicitanten, en die moeten ook de trial doen. Dus ik hoor pas dinsdagmiddag of woensdagochtend of ik evt. aangenomen ben. Ik heb geen idee of dat zo zal zijn. Ik heb een goede kans denk ik, ook al denk ik dat ze liever een Nieuw-Zeelander aannemen, aangezien backpackers nogal onbetrouwbaar zijn met het eerder ontslag nemen enzo!

Maar ik zie het wel. Ik vind het niet erg als ik niet wordt uitgekozen, ik vind het niet erg als ik wordt aangenomen. Dan heb ik in ieder geval een baantje:D En dat kan best leuk worden! En anders vind ik iets anders. Wat misschien iets anders is dan serveren. Uiteindelijk lijkt het me namelijk wel leuk om een ‘nieuwe’ werkervaring te hebben na al dat serveren in Italië.

Nieuwjaar in Nelson

De afgelopen dagen heb ik veel in mijn hostel gezeten. Het heeft drie dagen achter elkaar geregend, en het was dus niet echt weer om erop uit te gaan. Ik heb wel veel rondgebeld voor werk, maar dat was nog niet echt succesvol. Van de 6 telefoonnummers die ik heb gebeld, waren er 2 die niet bestonden, 1 die ik 4 januari terug moest bellen omdat ze nu een Kerst & Nieuwjaars Break hadden, en 3 die mij 4 januari waarschijnlijk terug bellen omdat ik een boodschap in heb gesproken. Ik ben benieuwd. Heb in ieder geval besloten om hier dan nog tot 5 januari te blijven, waarna ik óf misschien een baantje heb óf ik naar Wellington ga.

Ik had trouwens dezelfde dag nog een slaapplek voor 1 januari. Maar toen ik hier in de YHA wilde bijboeken vanaf 2 januari, bleek dat ik opeens toch ook 1 januari kon blijven. Ik moet alleen 2 keer van kamer wisselen, maar goed, dat vind ik al een stuk beter dan van hostel wisselen! Dus daar ben ik wel heel blij mee!

Ja want nu ik dit schrijf is het alweer 1 januari 2012 voor mij, en leven jullie nog in 2011. Maar dat zal ook snel veranderen! En dan gaan we met z’n allen 2012 inJ

Mijn oud en nieuw was erg stil in vergelijking met vorige jaren. Er was een band die speelde, en daar hebben we een tijdje naar gekeken. Er waren veel oudere mensen, en alcohol was verboden op straat. Je mocht alleen drinken als je binnen de terrasjes van de cafés bleef. Verder was er nog een heel stel studenten die als een soort vermomde jehovagetuigen een praatje met je aansmeerde, om vervolgens niet meer onder de verhalen van jezus uit te komen. Maar ze deelde wel gratis worstjes uit, en gratis frisdrankJ Haha dus hebben we nog een tijdje met ze gepraat, wat uiteindelijk best grappig was. Ik was trouwens samen met een Duitse jongen en een jongen uit Zwitserland, die wel relaxed waren gewoon. Dus was wel gezellig. Maar er was gewoon niet écht een leuk feest ofzo. En geen vuurwerk!! Dat vond ik nog het raarste. Ik had al op de hele dag maar één keer vuurwerk gehoord. En dan tel je af met z’n allen om 12 uur. En dan is het een beetje juichen… en basta. That’s it. Geen vuurwerk. Gewoon níks. Dat was wel een kleine teleurstelling. Maar goed, we hebben nog een drankje gedaan in een café en zijn daarna weer vrij snel terug gegaan naar het hostel. Dat vond ik niet zo erg. We hebben nog een tijdje gepraat in de lounge en dat was het dan. Haha niet echt een heel spectaculair oud en nieuw dus. Maar het was wel oké. Ik heb wel een leuke avond gehad dus dat is goed.

Die middag was ik nog naar de film geweest. ‘When a city falls’ over de aardbevingen in Christchurch. Dat was wel heel indrukwekkend zeg! Ook omdat ik er nu zelf al geweest was, en je gebouwen herkent en alles. Het was schokkend om te zien hoe heftig die aardbeving was, hoeveel schade er is geweest, hoeveel gewonden en doden, en ik snap dat veel mensen uit Christchurch zijn vertrokken daarna. Maar wat je ook ziet in de film is dat de mensen elkaar helpen, en dat ze op een bepaalde manier heel hecht worden met elkaar omdat ze hetzelfde hebben meegemaakt. Speciale acties, optredens, projecten, er is van alles gedaan om elkaar te helpen. Dat was toch ook wel heel mooi om te zien.

Verder heb ik veel gelezen deze dagen. Ik heb een leuk boekJ En ik heb veel geschreven.

Er is nog wel iets heftigs gebeurd. Die Nederlander die chinees voor me had gekookt, mijn kamergenoot, ging bijna elke nacht uit. De nacht voor oud en nieuw, is hij in elkaar geslagen en beroofd. Echt verschrikkelijk. Hij heeft een hersenschudding en heeft een tijdje in het ziekenhuis gelegen. Verder heeft hij natuurlijk helemaal geen geld meer en alles. Echt heel erg! Ik hoop dat hij zicht snel wat beter voelt!

Zondag en maandag heb ik gewandeld. Zondag ging ik naar de Japanese Gardens. Dat was denk ik ongeveer 6 km heen en 6 km terug lopen. Het was eindelijk lekker weer geworden, nog wel bewolkt, maar droog en warm. The Japanese Gardens waren wel mooi!! Alleen niet heel groot. Dus ik heb er 3 minuten doorheen gelopen en toen een tijdje gelezen. Was wel relaxed. Zondag wilde ik naar Tuhunuai Beach wandelen. Dus dat deed ik. Alleen toen ik er bijna was werd ik weer aangevallen door vogels!! Woow het was echt weer zo eng!! Haha ik heb nu écht een trauma aan die vogels!! Dus ik ben heel hard weggerend, haha, en daarna terug naar mijn hostel gelopen.

Mijn hostel voelt bijna als mijn thuis nu! Haha ik ben er volgens mij al bijna een week! Het gaat wel goed, ik doe niet zo heel veel. Een beetje lezen, schrijven en af en toe het dorp in met één van de jongens hier. Soms loop ik over straat en komt er gewoon een onbekende naar me toe om een praatje te maken. Zit helemaal niks achter, maar wel grappig! Dat is hier heel normaal. Net als dat ik me verbaasde in Christchurch dat telkens als we ergens stil stonden met een kaart in onze hand, er iemand naar ons toe kwam om te vragen of we de weg wilden weten. Tot 3 keer toe! Gewoon om te helpen. Dat vind ik toch wel heel bijzonder. In Nederland zou je je met iemands zaken ‘bemoeien’ als je dat aanbiedt. Tenminste dat gevoel heb ik.

Verder is er gister een jongen hier aangekomen die bij de receptie in YHA Wellington werkt. Hij is even op vakantie naar YHA Nelson haha! Wel droog, hij herinnerde mij nog, en zei dat ik hem een mailtje moest sturen als ik ook daar zou willen komen werken. Dus wie weet, nog een idee dat ik achter in m’n hoofd kan houden. Maar eerst wil ik morgen duidelijkheid over het seizoenswerk. Nog één dagje wachten…

Kerst in Kaikoura

Vrijdag de 23^e heb ik rustig aan gedaan tot ik om half 1 werd opgehaald door m´n shuttle. Dat ging verder allemaal goed met overstappen enzo. Toen we een half uurtje in de tweede shuttle zaten voelde we een hele lichte aardbeving. Het busje ging heen en weer, en je kon verkeersborden enzo heen en weer zien bewegen. Maar het grote nieuws kwam pas na een paar uur. We hadden om half 4 een korte stop, en toen hoorde we dat er zojuist in Christchurch een redelijk zware aardbeving was geweest. Veel mensen gingen meteen familie of vrienden bellen uit Christchurch of dat alles goed was. Wel een gek idee, dat ik net een paar uur daar weg was! Later kreeg ik ook nog een smsje van Janine (die was nog wel in Christchurch) dat het best heftig en eng was. Een aantal naschokken ook tot laat. En van een ander meisje hier in het hostel hebben we ook gehoord dat het leek alsof huizen zo in konden storten. Gelukkig is zover ik het weet dat niet echt gebeurd. Het nieuws had Nederland volgens mij ook bereikt, want Jip kreeg van alle kanten smsjes of dat hij nog in Christchurch was. En zelfs Sarah, die nu in Hawaï zit, had gehoord dat er een aardbeving was geweest!

Nou ja goed, de reis duurde langer dan verwacht want ik was pas half 5 in Kaikoura. Toen moest ik nog een behoorlijk eind lopen met mijn tassen. Echt pijn in mijn schouders, en meteen het besef dat Stray toch wel relaxed was omdat we toen telkens bij het hostel afgezet werden. Maar uiteindelijk kwam ik dan toch bij m’n hostel aan. Het is een klein hostel, maar heb wel een relaxte kamer dus het is wel oké. ’s Avonds gingen we scrabbelen:P Was echt niet leuk eigenlijk, want al die letters hebben een Engelse waarde. De ‘C’ bijvoorbeeld is opeens niks waard, en de Y ook niet en nou ja het is gewoon raar:P Maar was ook wel grappig.

Vandaag wilden we eigenlijk de Peninsula Walk doen. Dat is een wandeling hier van ongeveer 4 uur, die heel mooi blijkt te zijn. Maar daarvoor gingen we nog even langs het Whalewatch office, om te boeken voor 27 december ofzo. Alleen toen we daar voor de balie stonden, zei die mevrouw dat het vandaag een perfecte dag was. Het was mooi weer, er waren veel walvissen en orka’s en dolfijnen gespot en we zouden ze allemaal kunnen zien als we vandaag zouden gaan! Dus toen hebben we dat maar gedaan! Haha dus geen wandeling meer, die hebben we naar de volgende dag verschoven. Maar een boottour om walvissen te spotten! En ik wilde ook heel graag orka’s zien! Om kwart over 12 gingen we al weg. Jammer genoeg moesten we binnen blijven totdat de boot ergens op een plek zou komen dat er walvissen te zien zouden zijn. Dus we hebben veel tijd binnen gezeten. Toen we er voor de eerste keer uitmochten, hebben we een kwartier naar het water zitten staren. Er was niks te zien. Maar toen hadden ze een andere gespot, ergens een mile verder ofzo. Dus wij weer allemaal naar binnen, en snel naar die andere varen.. , en toen inderdaad, lag er een in het water!! Een Sperm Whale. Best heel groot, en hij spoot water enzoJ haha! Je kon eigenlijk alleen een klein stukje van zijn rug zien, maar wat natuurlijk wel geweldig was, was toen die weer naar beneden dook. Toen kregen we een hele mooie staart te zien! Ik heb er een filmpje van gemaakt. Die ga ik jullie allemaal laten zien als ik weer thuis ben! Was wel heel vet om een walvis in het echt te zien. Echt huge zijn die beesten. Kaikoura staat bekend om zijn zeeleven vol walvissen, orka’s, dolfijnen en zeehonden. Er is namelijk ook een tektonische-plaatgrens een paar mile van de kust af. Dan gaat de zeediepte opeens van 100 meter diepte naar 1600 meter diepte en dat loopt nog veel verder af naar 3000 meter diepte ofzo! En daar komen dus de Sperm Whales voor.

Na die eerste walvis gezien te hebben, zijn we weer verder gevaren naar een andere die gespot was aan de oppervlakte. Deze hadden we helaas net gemist, omdat hij alweer naar beneden was gedoken. Van een andere konden we nog net in de verte een staart naar boven zien komen. Daarna moesten we weer lang wachten. We zagen nog wel een ander soort raar beest. Ik heb echt geen idee wat het was. Ze zeiden wel wat het was in het Engels maar ik weet niet meer precies wat dat was. Ik heb die ook op video. Een korte rondachtige vis met een paar vinnen. Hij deed niet echt veel bijzonders, zwom daar een beetje rond. We zijn nog een beetje rondgevaren op zoek naar meer Walvissen, en ik dacht dat we niks meer zouden gaan zien, totdat daar opeens weer een zwarte lijn boven het water zichtbaar werd. Nog één! Deze was minder goed te zien dan de vorige, maar je zag hem ook een keer water spuiten. Daarna was hij in 5 seconden weer verdwenen. We hebben nog een tijdje gewacht omdat ze dachten dat hij weer boven zou komen maar dat deed ‘ie niet. En toen moesten we terug naar de kust, want de tijd was bijna om.

We hebben nog wel een aantal zeehonden gespot op de rotsen vlakbij de kust! Maar geen Orka’s helaas. En ook geen dolfijnen. Haha maar dat klinkt wel verwend. Die walvissen waren natuurlijk als super vet! En wie weet zie ik nog een Orka als we morgen langs de kust lopen. Die komen namelijk wel in ondiep water.

We zijn teruggelopen over het (kiezel)strand en zagen een aantal gozers vissen. Die vingen toch eens grote vissen! Niet normaal! En veel ook! Elke minuut hadden ze er weer één. Het was wel een zielig gezicht, want ze maakte ze niet dood, maar lieten ze gewoon op het strand rondspringen. Helemaal bebloed en al spartelden ze daar totdat ze uiteindelijk bijna dood warenL

s’Avonds weer gekookt en gegeten, en daarna hebben we de film ‘The Green Mile’ gekeken. Vet mooie film!

De volgende dag hadden we besloten om nu wel echt de Peninsula Walk te gaan doen. Het zou ongeveer 3 uur duren. Dus wij vertrokken om half 11, met de verwachting dat we ongeveer half 2 terug zouden zijn. Dat liep alleen even anders. We konden de bordjes niet vinden die die route aan moesten geven. Maar we wisten wel dat de route langs de kustlijn liep. Dus zijn we maar gewoon langs de kustlijn gaan lopen. Achteraf bleek dus dat je voor die route naar boven moest lopen om vanaf daar een mooie looproute te hebben met uitzicht op zee. Wij hebben ¾ deel beneden gelopen, en dat was ook alleen mogelijk omdat het eb was. We moesten over rotsen, kiezelstranden, nog meer rotsen en langs heel veel zeehonden. Die kon je gewoon vanaf 2 meter afstand fotograferen! Nadat we ongeveer 4,5 uur hadden gelopen, hadden we wel door dat we de verkeerde route hadden genomen. Haha, beetje laat:P Maar tot nu toe was de route wel heel mooi. Het liep niet altijd even makkelijk, maar het was wel avontuurlijk. Totdat we een aantal angrybirds tegenkwamen. Het waren zwarte vogels met lange oranje snavels die een schel hard geluid maakte en achter ons aan renden. Dus wij harder lopen. Maar nee hoor, ze omsingelden ons! En toen ineens, vlogen die vogels recht op ons af, met een enorm kabaal. Dus ik gillen:P Haha, het was echt zo eng!! En één van de vleugels kwam ook tegen mijn hoofd aan. Dus Jip en ik snel proberen weg te rennen en uiteindelijk konden we er met een hele grote boog omheen. Ik denk dat die vogels nesten hadden daar ergens, en dat we er blijkbaar te dichtbij kwamen ofzo. Wow het was echt heel eng! We zijn toen nog een stuk doorgelopen, totdat we weer bijna aangevallen werden door een stel meeuwen. We moesten om een grote rots heen lopen, maar ik denk dat daar ook heel veel nesten zaten. Dus toen hebben we besloten om naar het goede pad te klimmen. Het was een hele steile helling met helmgras en distels. Maar terwijl we die laatste probeerden te ontwijken en ons vast hielden aan het helmgras zijn we de dertig meter hoge helling opgeklommen. Wat een avontuur. Toen we eenmaal boven waren, moesten we nog een heel stuk door hoog gras. Dat kwam echt zowat tot mijn kin! Het voelde echt een beetje als expeditie Robinson. Maar wel grappig:P Toen we er uiteindelijk uitkwamen, en op het goede pad terecht kwamen, zaten onze hele schoenen en sokken vol met stekeltakjes. Echt ontzettend veel! Dus we hebben er nog een tijdje over gedaan om die er allemaal uit te halen. En toen zijn we de goede weg gaan volgen. Dat ging een stuk makkelijker, haha! We waren nog wat bekenden tegengekomen, en daarna waren we in een uur terug in het centrum.

We hadden de Peninsula Walk van een andere kant meegemaakt, en hadden er 6 uur over gedaan in plaats van 3 uur. Maar het was wel de meest avontuurlijke eerste kerstdag die ik ooit heb gehad!

Toen we nogal uitgeput in ons hostel terugkwamen, moesten we meteen weer aan de bak. Iedereen uit het hostel zou voor die avond (als kerstmaaltijd) iets uit zijn eigen land maken. Nou hadden Jip en ik lang nagedacht, maar het is nogal onmogelijk om iets uit Nederland te maken omdat we de ingrediënten hier ook niet kunnen kopen. Dus uiteindelijk hebben we maar voor de tortillataart gekozen (we hadden toch nog tortilla’s over van de vorige avond). Dus wij zijn meteen een tortillataart gaan maken, in de keuken van het huis van de eigenaren van het hostel. Die was heel goed gelukt!! Het lekkerste van alles wat er gemaakt was zo’n beetje!:D En ook zo’n beetje het enige wat op was gegaan, want er was echt veel te veel van alles!!

Er zijn wel een paar aardige mensen hier verder, maar de meeste werken hier in het hostel voor accommodatie, en dat maakt dat de groep nogal gesloten. Die mensen zitten hier namelijk allemaal al heel lang, en je kan moeilijk in die groep komen. Dus het was niet extreem gezellig. Maar het was wel oke. Daarna nog een kampvuur op het strand, waar we nog een tijdje bij hebben gezeten. Ook gingen we een stukje over het strand lopen, en kwamen we een aantal haaienkoppen tegen! Echt vreemd!

Was wel een bijzondere kerst, dat is zeker. Een 6 uur durende avontuurlijke wandeltocht, aangevallen door vogels, zeehonden van 2 meter afstand, en een kampvuur op het strand. Sowieso bijzonder natuurlijk dat het zo warm was, en dat ik zelfs een beetje verbrand was! Dat is nog nooit gebeurd met kerst;)

Tweede kerstdag zijn we het stadje ingelopen, en zijn we wat winkels ingegaan. Daarna hebben we een tijd op het strand gelegen. Eigenlijk een hele rustige relaxte dag! Er was een nieuwe man aangekomen in onze kamer. Uit Québec. Echt een geweldige man! Haha hij is al tegen de zeventig maar ziet eruit als 55 ofzo. Echt een levensgenieter. Hij moest om alles zo hard lachen, dat de normaalste dingen opeens heel grappig werden. ´s Avonds hebben we nog een beetje rummikub zitten spelen, en ja het was een rustige dag. Heb nog wel een aantal dingen geprobeerd te boeken, zoals een hostel voor Nieuw Jaar, maar dat was moeilijker dan gedacht. Ik kon wel van 28 december tot 1 januari in Nelson verblijven. Maar het lastige is dat veel hostels niemand inchecken op 1 januari, en dus had ik een beetje problemen met een slaapplek vinden voor het nieuwe jaar! En we wilden eigenlijk de dag erop naar Hanmer Springs. Dat is een hele grote mooie spa, met allemaal verschillende warme baden. Alleen daarvoor moesten we vervoer hebben, en de shuttle ging alleen op maandag, woensdag en vrijdag, dus helaas lukte dat ook niet.

De dag erna moesten we dus iets anders verzinnen om te doen. We konden gratis fietsen huren van het hostel, dus we besloten naar de Limestonecave te fietsen. Deze was ongeveer 5 kilometer van het centrum af. Het was trouwens weer een hele warme zonnige dag! Dus wij lekker fietsen. En toen kwamen we daar aan. We wilden er eigenlijk gewoon zelf in, maar dat mocht niet zonder tourguide, dus hebben we een ticket gekocht, en tien minuten later stonden we met Frank in de grot. Frank was onze gids, en was volgens mij al aardig richting de tachtig. We kregen hele charmante witte helmen op en het was lekker koel in de grot, in vergelijking met de 25 graden van buiten! Ik vond de grot heel mooi! Maar vooral omdat we de tijd kregen om alle details te zien. Toen ik laatst in de Waitomo Caves die speologie deed, heb ik eigenlijk die hele grot niet heel goed gezien. Het was vaak heel donker, en ik was meer bezig met abseilen, klimmen en kruipen dan met de details van de grot.

Nu we met Frank door deze grot liepen, liet hij ons elk stalagtietje en mietje eens goed bekijken door er met een zaklamp op te schijnen. Sowieso waren er een aantal lampen in de grot. Verder waren er bepaalde figuren te zien door verschillende kleuren steen, en verschillende vormen steen. Frank had een grote fantasie en heeft ons bij elk figuur laten raden op wat voor dier of persoon die leek. Het was echt heel grappig! Die grot was pas ontdekt in 1956, en hij kende vroeger de ontdekker, en nu de zoon van de ontdekker goed. Het was niet zo groot, en de tour duurde maar 40 minuten. Maar toch was het wel één van de leukste grottours (waarbij je er alleen doorheen loopt) die ik heb gehad. Jip en ik waren de enige, en dus konden we alles goed verstaan, en van alles vragen.

Na de tour zijn we nog even het strand opgegaan om te lunchen. Zoals we al elke dag deden, probeerden we orka’s te spotten in het water. En opeens zag Jip een paar zwarte vinnen boven het water. Voor mijn ogen was het nog te ver weg, maar toen ze dichterbij kwamen had ik ze ook gespot. Haha was echt grappig. Hoe moeilijk het is om ze te volgen! Dan zie je heel even een zwarte vin boven komen, moet je soms 3 minuten wachten, en toevallig de kant op kijken waar ze weer boven komen. Wat natuurlijk een stuk verder naar rechts óf naar links kan zijn! Uiteindelijk kwamen ze redelijk dichtbij, en kon ik vaststellen dat het dolfijnen waren. We konden ze af en toe boven zien komen, maar dan alleen de zwarte vin en een grijze rug.

Ze bleven echt vet lang in die baai zwemmen. En omdat het best frustrerend was dat we niet dichterbij konden komen, wilden we proberen een kayak te huren. Dus wij fietsen naar de kayakverhuur! Maar helaas waren alle kayaks al bezetL Dat was wel even balen. Vanuit de verte zagen we ze nog een paar keer springen naast een bootje, en toen zijn we toch maar verder gefietst. Omdat het zo warm was, leek het zwembad ons een goed idee. De zee was ongelofelijk koud namelijk! Dus hebben we nog 2 uurtjes in het zwembad gedobberd tussen de schreeuwende kinderen, en een beetje in de zon gelegen voor zover dat uit te houden was.

Om half 5 zijn we toen weer terug gegaan naar het hostel, want we zouden een rondleiding krijgen van Kaikoura van een man die daar woont. Jip had hem ontmoet in Nederland toen hij daar op vakantie was, en hij wilde graag zijn woonplaats laten zien. Dus om 6 uur werden we opgehaald met de auto. We hadden nog niet gegeten maar verwachtten dat het niet langer zou duren dan anderhalf uur, en dan konden we daarna dus wel eten. Eerst waren we naar een baai gereden waar heel veel zeehonden waren. Ook kleintjes! Echt leuk, want nu konden we ze ook zien zwemmen en vechten en rond zien hoppen. Ze waren een stuk levendiger dan die we hadden gezien bij de peninsula walk. Daarna zijn we naar een waterval gelopen, waar er de afgelopen maanden tientallen jonge zeehondjes in het rondzwommen. Hij wilde die laten zien, maar helaas waren ze allemaal al weg. Hij praatte trouwens ontzettend veel. Je kon er gewoon niet tussen komen. Hierna hebben we nog een heel stuk gereden langs allemaal boerderijen, en hebben we een Nederlandse vrouw ontmoet die een enorme Lavendeltuin had. Echt wel heel mooi! Verder hebben we vooral heel veel geluisterd naar hele levensverhalen van die man. En nou ja, hij praatte zo snel, dat ik het op een gegeven moment een beetje zat was misschien. Het was ook heel warm in de auto. En hij had zo’n beetje 40 huizen laten zien die hij allemaal had gebouwd. Wel mooie huizen. En we zijn nog naar een uitkijkpunt geweest, waarvan het uitzicht wel heel mooi was. Het was natuurlijk super vet dat die man dat allemaal aan ons wilde laten zien. En dat hij al die moeite en tijd nam voor ons! We hebben hem dan ook een fles wijn gegeven als bedankje. Het was misschien iets te lang, namelijk 3 uur lang, en we hadden nog niks gegeten. En hij praatte iets te veel. Haha, maar oke, het was wel een hele ervaring om door een bewoner rondgeleid te worden.

Om 9 uur zijn we met knorrende magen naar de fish and chips gerend, en hebben een enorme burger met patat gegeten. Wat was dat lekker. Dat was dan het laatste avondmaal met Jip, want hij ging de volgende dag naar Picton, om daar zijn oom van de ferry te halen. Met hem zou hij dan oud en nieuw gaan vieren, en daarna vertrekt ‘ie naar Australië.

Ik had bedacht om naar Nelson te gaan. Dat zit redelijk dichtbij Picton, dus hoef ik niet veel verder te reizen om naar Wellington te gaan. Maar ik heb nog niks terug van mijn sollicitatiebrieven, dus kan ik net zo goed nog iets langer op het Zuidereiland blijven. Als ik namelijk eenmaal op het Noordereiland ben, ga ik niet weer terug. En ik wil eigenlijk toch nog een keer meemaken hoe dat fruitplukken is. Gewoon voor twee weekjes ofzo. En dat kan daar ook.

De volgende dag, de 28^e, is Jip dus vertrokken met de Straybus, en ben ik met de shuttle naar Nelson gegaan.

Daar ben ik nu. In hetzelfde hostel als de vorige keer, de YHA. De tafeltennistafel is vervangen door een kerstboom, en ik heb een andere kamer, maar toch is het wel vertrouwd en fijn om hier te zijn. Ik zit met een Nederlander in de kamer, die thuis in de Catering zit, en hij heeft vanavond voor mij chinees gekookt. Dat was wel even luxe! Haha!

Verder voel ik me wel een beetje onzeker, omdat ik nu in een hele andere fase van mijn reis kom zeg maar. Jip is weg, en ik ben dus weer alleen. Dat is ergens al een beetje eng, en nu moet ik ook nog eens werk vinden! Ik ga morgen maar eens wat bellen. Ik moet het allemaal op me af laten komen en dan maar kijken hoe het loopt. Ook al vind ik het allemaal wel heel eng.

Van Queenstown naar Christchurch via Mt. Cook en Rangitata

De andere dagen in Queenstown heb ik rustig aan gedaan. Het was mooi weer, dus ik heb aan het meer gelegen, en wat rondgekeken in winkels, en wat gewandeld, en veel geschreven.

Ik had trouwens ook nog een Nederlandse jongen ontmoet in de bus die al een paar jaar voor vacansoleil had gewerkt. En die wist ook wat voor een camping Ca´Savio was (waar ik afgelopen jaar heb gewerkt) en kende daar zelfs een stel die in de caravan naast mij zaten. Haha de wereld is klein.

Ik heb in Queenstown dus genoten van de zon, en van de levendige sfeer, de paragliders die je constant door de lucht ziet vliegen, Ik ben veel bekende mensen weer tegengekomen, heb het uitgaansleven goed meegemaakt en heb ook een beetje kunnen uitrusten van al het reizen. En dan morgen weer verder. Ik ga naar Mount Cook, maar heb al gelezen dat ik hem niet kan beklimmen. Dat blijkt alleen weggelegd te zijn voor échte ervaren bergbeklimmers. Jammer:P Maar ik ga er denk ik wel een mooie korte wandeling maken.

Vandaag ben ik aangekomen in Mount Cook. Dat is de hoogste berg van Nieuw Zeeland. Iets van 3000 meter hoog. En zowat voor de helft bedekt met ijs. Je kon hier dus ook weer een glacierexperience doen. Ik geloof wandelen of in een soort auto ofzo. Maar ik heb natuurlijk al die glacierwalk in Franz Josef gedaan. Dus heb ervoor gekozen om zelf een korte wandeling te maken. We kwamen hier aan om ongeveer half 3. Het was een rustige bus! Dat had ik nog bijna nooit meegemaakt, want meestal zitten de bussen wel bijna vol. Maar dit keer was denk ik één derde van de bus nog leeg. Wel even lekker moet ik zeggenJ Aardige mensen, bijna alleen maar jongens. Met één daarvan, Adam, uit New York, en Janine heb ik de wandeling gedaan. Het duurde maar 1,5 uur, en was helemaal niet ver of zwaar. Maar het was zonnig en warm, dus heb er zeker van genoten! Het is echt zo gaaf om hier tussen de besneeuwde ijzige bergtoppen te zitten. Als ik nu uit mijn raam kijk zie ik een aantal gletsjers. Ik ben vandaag trouwens een beetje illegaal geweest. Maar wel terecht hoor. Je kon namelijk een film zien over Mount Cook, 1 uur gratis internet, een diner en drankje + accommodatie voor 59 dollar. Ik dacht eerst, dat hoef ik niet. Want ten eerste kan ik zelf net zo goed lekker koken, en internet is maar 4 dollar per uur, en die film zal ook wel niet zo heel duur zijn. Maar ik uiteindelijk aan die buschauffeur vragen, blijkt die film 26 dollar te zijn! Het hostel kostte 30 dollar, dus uiteindelijk zou ik 56 dollar kwijt zijn aan alleen het hostel en de film. En ik wilde die film eigenlijk wel graag zien (vooral omdat ik hem niet kon beklimmen :P) Dus toen heb ik besloten het te doen (een film voor 26 dollar moet ook wel heel goed zijn dacht ik). Toen ik echter de pasjes kreeg voor de film en internet enzo, zag ik dat één film maar 16 dollar kostte! Ik was erin geluisd! Haha! Maar ik was na de wandeling dus naar de film gegaan. Het was in 3D en best wel vet! Ik zat naast de buschauffeur, en hij bleef zitten om de volgende film te zien. (voor 2 films was het wel 26 dollar) Ik denk nou ja prima, dan blijf ik ook lekker zitten. Dus toen kwam de bioscoopvrouw mijn ticket checken en zei ze dat ik maar voor één film had betaald. Dus ik zei dat ik 26 dollar had betaald aan Stray, en haha ze vond het niet echt leuk, maar ze heeft me laten zitten. Dus mocht ik nog een film zien. Die nog veel vetter was! We kregen een soort huge rond scherm boven ons hoofd. Als een soort omniversum maar dan meer boven je. En deze film ging over Black Holes. Wel een beetje lastig in het Engels, maar alsnog heel interessant en indrukwekkend. Black Holes zijn die gaten in het heelal, waarin van alles verdwijnt en tot een minimassa wordt gevormd. Weird stuff. Maar wel grappig. Daarna heb ik een heerlijke maaltijd gegeten. Zalm! Ik had echt al lang geen vis op, dus dat was heerlijk! Daarna wilde ik nog even op internet. Ik was al even 10 minuten geweest voordat ik naar de film ging, maar had het logoffscherm per ongeluk weg geklikt. Dus liep die natuurlijk gewoon door. Ik had m’n laptop uit gedaan, maar zoals ik al vreesde had ik geen tegoed meer. Dus ben ik naar de receptie gegaan en heb een nieuwe kaart voor een uur kunnen regelen. Gratis!! Omdat ik niet kon uitloggen! Joehoee! Haha. Soms zit het allemaal mee!!

De dag erna moesten we weer vroeg op en zijn we met de bus vertrokken naar Rangitata. Dat is niet eens echt een dorpje volgens mij, want het hostel, wat tegelijk ook een raftingbedrijf was, was het enige gebouw daar in de omgeving. Je kon dus weer raften! Maar het was echt zo duur. 169 dollar. Dus dat heb ik niet gedaan. Ik had het ook al in Rotorua gedaan, dus vond het niet zo erg. En uiteindelijk kwam het goed uit, want we konden voor 2 dollar mountainbikes huren in het hostel! Het weer was goed, dus hebben we met een groep van 6 mountainbikes gehuurd en rondgecrosstJ Nou kon je wel merken dat het maar 2 dollar fietsen waren, want haha echt de helft van de versnellingen deed het niet. Het was echt zo versleten, ik trapte er constant doorheen. Maar goed, uiteindelijk wist ik er een aantal te vinden die het wel deden, en kon ik er redelijk op fietsen. Ik heb ook meteen die mensen wat beter leren kennen zo. Waren allemaal wel aardig. Een Israëliër, die schrijver wilde worden, een Fin die in Sydney studeerde, en nog een paar Duitse en Zweedse jongens. Was een leuke maar ook wel vermoeiende tocht. En daarna gekookt enzo. Was wel een gezellig hostel! Ook al waren de kamers wel heel klein. Gewoon drie bedden op elkaar stapelbedden! En nog één losse (die ik heel snel had ingenomen hehe) dus totaal 10 mensen op de kamer! En nog veel meer tassen!!

Ik kwam trouwens ook nog op de weg naar Rangitata drie bekende Duitse meisjes tegen die halverwege op de bus stapten. Samen met hen, een stel Amerikanen en de buschauffeur hebben we die avond zitten kingsen. Wel een iets andere versie dan ik gewend was, maar wel lachen! En daarna weer redelijk vroeg naar bed gegaan.

Next day weer vroeg op de bus, en op naar Christchurch. Daar eindigde mijn Straypas! Dus vanaf nu moest ik het zelf uitzoeken. De bus had ons afgezet vlakbij het vliegveld. Ik had al een hostel geboekt en vond al snel een shuttle die mij samen met Janine en twee anderen daar af wilde zetten. In het hostel moesten we weer wachten tot we de kamers in konden. En zit weer in een overvolle kamer! Tenminste, er zijn maar 4 bedden, maar de bagage lijkt wel van 10!

Het centrum van Christchurch is nog steeds gesloten. Alles is afgezet met hekken. Het is echt een beetje depressief allemaal. Je ziet veel schade, veel puinhoop, en veel leegte. Huizen, kantoren, winkels, heel veel staat leeg. Ik weet zeker dat het een hele mooie stad geweest is, want wat er nog staat is heel anders dan in andere steden in Nieuw-Zeeland. Oudere gebouwen die wat meer sfeer met zich meebrengen. Helaas is er dus van die sfeer niet zo veel meer over. Maar dat is natuurlijk ook logisch. Christchurch voelt nu niet als een plek om tijd door te brengen. Ik heb het gevoel dat je hier alleen mag zijn als je helpt met opbouwen. Als toerist of backpacker voel ik me niet op m’n gemak. Een soort rampentoerist zeg maar.

We zijn nog wel naar de Botanic Gardens geweest (haha alweer:P) Wat wel heel mooi was! En het museum, wat een heel indrukwekkende tentoonstelling had over kostuums. Wauw echt de gekste dingen heb ik daar gezien! Kostuums van hout, plastic, ijzer, verzin het zo gek niet. En ontzettend mooi ook! Tenslotte was er nog een stukje van het centrum open, waar ze winkels en cafeetjes in containers hebben ondergebracht. Dat hebben ze echt goed en leuk gedaan, want het was een heel gezellig stukje stad! Op de terugweg zijn we heel erg verdwaald en hebben we veel te lang gelopen want ik had een kaart waarop niet stond welk gedeelte afgesloten was. En dus liepen de straten telkens weer dood, met hekken, en moesten we heel veel omlopen. Maar ja, zo heb ik Christchurch in een middag gezien. En morgen ga ik al weer weg, wat niet zo erg is dus. Ik heb al twee shuttles geregeld die mij morgen naar Kaikoura gaan brengen.

´s Avonds ben ik nog naar het park gegaan met Jip en drie Duitse meisjes. Daar waren 300.000 lichtjes in de vorm van een kerstboom midden op het gras met daaronder en daaromheen allemaal zitzakken. En daaromheen stonden een stuk of 6 telefooncellen, waar je de Kerstman kon bellen. Haha! Vet droog. Allemaal kindjes natuurlijk. Maar wel gezellig daar! Op een gegeven moment ging er nog een meisje zingen met een gitaar en alles. En het werd heel koud dus dat bevorderde het kerstgevoel wel.

Ik ben er te laat mee om jullie allemaal een fijne kerst te wensen! Omdat het nu alweer 28 december is nu ik dit verhaal post. Maar toch alsnog, fijne feestdagen, en een gelukkig nieuw jaar iedereen!:D