De Tongariro Crossing. Toen we definitief hoorde dat hij door zou gaan zaterdag, hebben we vrijdagmiddag meteen wat spullen gehuurd. Ze zeiden namelijk allemaal dat je speciale wandelschoenen, een speciale (regen- en windbestendige) broek en jacket moest hebben, als je de wandeling wou overleven. Nou ja prima, haha ik was nogal wantrouwig, en vond dat ik het sowieso gewoon op mijn sportschoenen zou kunnen doen. Qua broek was wel handig, omdat ik alleen maar spijkerbroeken bij me had, en dat jacket uiteindelijk toch ook maar gedaan. Voor de zekerheid. Het enige wat een beetje jammer was, is dat ik niet echt een goede rugzak mee heb. Wel een backpack, maar daar ga ik niet de hele tijd mee lopen. Ik had eigenlijk een kleine rugzak mee willen nemen, maar heb alleen mijn schoudertas. Het was niet anders. Verder had ik in ieder geval de goede kleding aan.

Dus om half 7 die ochtend ging de wekker, en om kwart voor 8 stonden we klaar om te vertrekken. Haha die hele wandeltocht werd zo overdreven zwaar gevonden door iedereen. Je werd echt tien keer door iedereen erop gewezen of dat je je wel warm genoeg had aangekleed, je wel genoeg eten en drinken bij had (je geen lunchpakket van het hostel wilde kopen) enz. Maar ik had eerlijk gezegd mijn twijfels over hoe zwaar het kon zijn. Ik had gelezen dat de berg maar maximaal 2200m. hoog was, en nou ja, wat kan er zo ontzettend moeilijk zijn aan een stuk lopen? Het was maar 20 kilometer!!

Eenmaal in het busje bleek dat we niet de Mount Tongariro gingen beklimmen, maar de Mount Ngauruhoe. Haha echt raar, maar ze noemen het alsnog de Tongariro Crossing (geen idee waarom dus).

We werden naar een hoogte van 1100 meter gebracht, en vanaf daar zijn we gaan lopen. Ik, Jip en Sara, een ander Nederlands meisje die ook met Stray reist. Het begon wel even koud trouwens. Er stond een behoorlijke koude wind, en lage bewolking. Het eerste stuk ging behoorlijk steil omhoog, maar wel een klein beetje wannabe-bergbeklimmen want er waren trappetjes aangelegd:P Het ging door een landschap van grijze stenen. Echt apart. Is allemaal gevormd door de vulkanische uitbarstingen. Maar voor mij voelde het meer alsof we met z’n allen door niemandsland liepen. Er waren trouwens vet veel meer mensen die hem vandaag liepen. Ik denk dat er heel veel mensen hadden moeten wachten de afgelopen 3 dagen, en dat ze daarom nu in massale groepen gingen omdat het eindelijk weer kon. Je zag bijna altijd wel andere mensen lopen, en ik denk zelfs dat er in totaal wel tegen de 1000 mensen hebben gelopen vandaag.

Het begin was dus wel steil en daardoor ook wel een soort zwaar. Gewoon doorlopen, en het gelukkig lekker warm krijgen, en hoppa we waren al op een soort plateau beland. We konden niks zien, want we liepen in de wolken. Maar het ging een poosje lekker vlak, totdat we weer verder naar boven moesten en de wind als een gek begon te waaien. Ik had soms echt het gevoel dat ik van de berg afgeblazen werd! Het was ook nog eens heel koud. Er lag ook sneeuw op sommige plekken, en onze tassen bevroren een beetje. Maar omdat ik aan het klimmen was bleef ik wel redelijk warm, behalve een beetje bevroren en gezwollen (van de hoogte) handen en vingers. Maar de grootste uitdaging was om op de berg te blijven staan met die wind, en gelukkig stonden we na nog een poosje klimmen dan echt op de top. Dat was het dan. Haha echt niet moeilijk qua klimmen of conditie. Maar wel geweldig mooi, want de wolken bleven bijna allemaal aan de andere kant van de berg, en terwijl wij over de top naar de andere kant van de berg liepen, kwam de zon tevoorschijn, en een blauwe lucht, en zagen we eindelijk waar we liepen. We hadden uitzicht!! En wat voor één. Ontzettend mooi!

De wind waaide nog steeds met 120 km per uur in onze rug. Dit was met klimmen nog vaak wel redelijk gunstig, maar met de eerste steile afdaling echt een ramp. Haha die ondergrond van kiezels en zand en grind in combinatie met de wind zorgde ervoor dat we met z’n allen zo’n beetje vallend, glijdend, en schuivend de berg afkwamen.

We hebben een drie mooie bergmeren gezien, en de Red Crater. Echt heel bijzonder, zo in een omgeving van stenen en af en toe sneeuw. Ik hoop dat de foto’s het allemaal een beetje goed weergevenJ We hebben eens goed gepauzeerd, nu de zon onze handen ontdooide. Daarna moesten we nog een klein stuk omhoog lopen, om vanaf daar bijna alleen nog maar naar beneden te gaan. Wauw wat een pad. Echt zo relaxed. Het was gewoon een aangelegd pad, heel geleidelijk, eerst door de heide, daarna door het bos. Echt heerlijk lopen. In totaal zou het 8,5 uur moeten duren om de crossing te lopen. Maar wij hebben het uiteindelijk in 6,5 uur gedaan. Kwam ook wel omdat te lang pauzeren toch wel koud was, en we daarom vrij snel doorgelopen zijn. Maar toen we op 800 meter hoogte waren, en we op de parkeerplaats waren om opgehaald te worden, moesten we nog 2 uurtjes wachten op onze bus. Maar was niet zo heel erg. De zon scheen, en ik ben een klein beetje verbrand:P

Uiteindelijk was het dus een eitje!! Maar wel een hele mooie tocht! En spectaculaire weersomstandigheden met die harde wind en onze hoofd in de wolken. Af en toe lopend door de sneeuw, af en toe lopend door een rotsachtig niemandsland, af en toe lopend door een lang uitgestrekte heide, en tenslotte door een groen bos.