Oke, ik ben weer een aantal dagen verder, en heb jullie weer veel te vertellen. De ochtend in Taupo dat Jip en ik zouden gaan mountainbiken. Ik zou om half 8 opstaan om eerst te skypen en daarna rond half 9-9 uur, te vertrekken met de fiets. Maar ik voelde me beroerd! Ik was heel erg misselijk, en kon eigenlijk mijn bed niet uitkomen. Dus ben ik uiteindelijk nog maar twee uurtjes blijven slapen. Daarna ging het gelukkig beter, en zijn we om 11 uur alsnog aan onze fietstocht begonnen. Allereerst zouden we naar de Hukafalls rijden. Daar hadden we ook al met de bus gestopt, en we hadden gehoord dat het heel mooi daarheen wandelen was. Maar aangezien we nog maar één dag hadden om alle bezienswaardigheden van Taupo te zien, wilden we alles op de fiets doen. Voordat we bij de Hukafalls (watervallen) aankwamen, zijn we nog gestopt bij een heel mooi stuk van de waikatorivier. We konden vanaf daar mensen zien bungyjumpen vanaf de rotsen, dus dat was al wel vet om te zien! Daarna hebben we met nogal wat moeite een supermooi pad gevolgd. Die moeite kwam omdat mijn fiets links niet op z’n één wilde gaan, waardoor ik gewoon alles op m’n twee moest doen. En dat was bij bepaalde hele steile stukjes echt niet te doen. Dus dan moest ik lopen. En Jip had ook een beetje kloteversnellingen, dus het ging allemaal nog niet zo soepel. Gelukkig was het wel een hele mooie omgeving, en best wel ruig mountainbiken met veel hobbels, kuilen, stenen, zand kiezels, wat je maar kan verzinnen. Dus dat was wel vet! En toen kwamen we aan bij de Hukafalls. Dat is gewoon een heel heftig ruig stuk van de rivier, waarbij het water tussen twee hoge rotswanden door moet, en ook een mooie waterval aan het einde. Ik vond dat ik mijn fiets maar eens moest gaan maken. Want het was gewoon onzin dat ik hem niet op zijn één kreeg. Ik dacht basta, Isha die 15 (ofzoiets?) op fietsvakantie is geweest, gaat niet lopend een berg op. Haha dus ik even handmatig de ketting op zijn één gelegd. En daar bleef die ook netjes. Hij wilde alleen natuurlijk nu niet meer op zijn twee of drie terug. Haha. Nouja, ik heb hem maar op zijn één gelaten en gewoon alleen nog maar rechts geschakeld. Zo ongeveer de hele tocht. Ging wel een stuk makkelijker!! Een hele mooie route naast de rivier gevolgd naar een dam. Die zou om 2 uur opengaan, wat redelijk spectaculair zou moeten zijn, en wij waren kwart voor 2 op de plek van bestemmingJ Dus konden we mooi even uitrusten, en zien hoe een klein meertje gevangen tussen de rotsen, opeens een woeste watermassa werd, die zich verder een weg baande over de rotsen naar beneden. Wel grappig om te zien. Het was trouwens heel mooi weer. Bijna de hele tijd zon, en warm, en niet ál te veel wind. Perfectos. Ons laatste doel was een bezoek aan de Craters of the Moon. Nou zeg, ik dacht bijna dat we serieus naar de maan moesten fietsen, want wat een klim! Haha we gingen eerst langs een drukke autoweg, waar we nog een glasblazerij tegenkwamen met een klein museum ernaast. Dus daar hebben we nog even gestopt, en mooie vazen bekeken en ons water bijgevuld enzo! En toen weer verder, ondertussen al met zadelpijn en al, over hoge heuvels, zware klimmetjes, en uiteindelijk een twee kilometer steile klim naar de Craters of the Moon. Toen heb ik gelukkig net op tijd mijn zadel hoger kunnen zetten omdat ik mijn knieën nogal kapot aan het trappen was. En verder natuurlijk net als al die bergen met cycletours, verstand op nul, en doortrappen. Wat trouwens wel anders was, is dat je links moet fietsen! Vet raar af en toe. Ook al wen je er wel snel aan, soms moet je echt even nadenken. Na een tijdje (volgens mij was het al half 5) kwamen we aan bij de Craters of the Moon. Godzijdank:P. haha! Het kostte 6 dollar om een wandeltocht te doen voor 45 minuten. Dus dat hebben we maar gedaan. Het was wel weer heel erg mooi! De foto´s volgen;) Je zag inderdaad kraters, die vaak vol gegroeid waren met mossen of andere planten. Ook zag je een droog-modderachtig-plateau, met daarin allemaal gaten waar dan vloeibare modder onder zat te borrelen. Dat leek wel echt een beetje op een maandlandschap. Verder lagen de kraters midden in de hei, en zag je uit heel veel gaten in de grond rook komen. Dus uiteindelijk leek het misschien net iets meer als een heidebrand dan als de maan. Maar goed het was leuk om gezien te hebben. Om half 6 zaten we weer op de fiets. Hopend dat de terugreis alleen nog maar naar beneden zou gaan. Dit kwam niet helemaal uit, aangezien we nog behoorlijk veel moesten klimmen. En haha ik telkens op die kaart kijken maar we fietsten nu aan de andere kant van de rivier en de enige weg die over de rivier ging, was de snelweg. Alle weggetjes die erop leken richting de rivier naar beneden te gaan, bleken dood te lopen. Dus dat was even balen. Haha, een klein beetje verdwaald in woonwijken, zijn we uiteindelijk toch maar zo ver mogelijk naar beneden doorgefietst, en kwamen we uiteindelijk bij een weiland aan, met een prikkeldraadhek erom heen. Maar natuurlijk lieten wij ons hiervan niet weerhouden, en vonden een stuk waar het hek naar beneden was geduwd. We zijn er dus een soort overheen geklommen en dwars door het weiland uiteindelijk in de richting van de snelweg over de rivier gekomen. Terug naar het hostel en ja hoor, we hadden het overleefd. Haha! Wat een tocht. In totaal bijna 8 uur weggeweest. Wel heel leuk! Eigenlijk had ik gehoopt dat onze roommates zo lief en aardig geweest waren om een heerlijke maaltijd voor ons klaar te maken. En dat wij hongerig en uitgeput heerlijke spaghetti ofzoiets op de tafel zouden aantreffen, maar helaas, noppes. Dus moesten we nog boodschappen doen en koken, en hebben we besloten om pannenkoeken te bakken. Dat was zeker een succes!! Die avond hebben we niet meer heel veel gedaan. Ja er was life-muziek. Éen of andere gozer die gitaar speelde en best mooi kon zingen. Maar uiteindelijk vond ik het niet erg dat het tijd was om naar bed te gaanJ