Dinsdagmiddag heb ik geshopt, met een Duitser. Hij wilde een laptop kopen, dus we hebben een beetje rond zitten kijken daarvoor, en er uiteindelijk één gekocht. Was wel een gezellige middag. ’s Avonds gerummikubt met een aantal mensen, wat ook wel lachen wasJ

En toen was het 4 januari. Ik stond op om 8 uur, en heb om 9 uur geprobeerd zo´n seizoensventje te bellen. Maar die nam niet op. Dus toen ben ik naar de bibliotheek gegaan, en heb daar geskyped. Onderweg werd ik gebeld door een ander bedrijf. Hij vertelde mij dat hij pas eind Januari mensen nodig had. Dus die kon van m´n lijst af. Eenmaal terug in het hostel had ik nog een keer dat ene ventje van die ochtend gebeld en dit keer nam hij wel op. Alleen had hij nu alleen werk voor jongens. Maar als ik hem over een weekje terug zou bellen had hij misschien wel werk voor me. Tja. Dat was een beetje een probleem. Ik bedoel, ik was al een week aan het wachten, en ik had geen zin om nóg een week daar af te moeten wachten terwijl ik er dan nog niet eens zeker van was of ik een baantje zou krijgen. Dus na een middag nog de andere bedrijven bellen (die eigenlijk mij terug zouden bellen) zonder succes (ze namen geen van allen op) heb ik besloten om de knoop door te hakken. Ik baalde er flink van, maar ik moest een beslissing maken, en had geen zin meer om te wachten. Dus had ik de ferry geboekt voor vrijdag, plus het transport daarheen.

Die avond had ik een barbecue met twee Nederlanders en een Engelsman. Was wel heel gezellig. En lekker! Allemaal garnalen en hamburgers. En we hadden Nederlandse radio (via internet), wat ook leuk was! Haha echt lang geleden dat ik Nederlandse radio geluisterd had. En was natuurlijk grappig met het tijdsverschil. Dat ze op de radio zeiden. Oké mensen, laat die ochtendstress even los, en luister naar het volgende nummer.. bladiebla. Terwijl wij daar aan een bbq zatenJ Yeahh

The next day, heb ik weer in de bieb gezeten om te zoeken naar baantjes in Wellington, en nog een paar extra mailtjes te sturen naar mijn vorige adressen. Om te vragen of dat ze mijn sollicitatiebrieven wel ontvangen hadden. En nog een nieuwe verstuurd ook. Op de een of andere manier werkt het alleen niet. Ik heb dus gewoon niks terug gehad per mail. Maar het bellen daarvoor lukte dus ook allemaal niet. In Wellington ben ik daarom uiteindelijk gewoon langsgegaan om mijn cv af te geven.

s’Middags ben ik het dorp ingegaan met die gozer van de YHA, en lang in de zon gezeten. Waardoor ik daarna denk ik een beetje ziek was. Ik was vet duizelig, en misselijk en ik voelde me dus echt niet goed. Die nacht sliep ik ook nog eens heel slecht, omdat ik zo misselijk was en er een man heel hard snurkte in mijn kamer. Ik denk dat ik twee uurtjes heb kunnen slapen, en toen begon mijn grote reis naar Wellington. Ik moest weer een eind lopen met mijn tassen naar de shuttle, en toen ik eenmaal in Picton was, nog een langer stuk naar de ferryterminal. Mijn schouders gingen echt kapot! Eenmaal daar moest ik twee uur wachten voor de ferry zou vertrekken. De straybus kwam na een half uurtje aan, en daar kwam weer een bekende uit. Dus hebben we nog een tijd gepraat en heb ik weer een hele groep straymensen ontmoet. Ik had er niet heel veel behoefte aan omdat ik zo moe was, maar goed, het was wel oké. Op de ferry heb ik het eerste uur buiten gezeten, en genoten van het uitzicht. En de andere twee uur heb ik vooral geslapen. Dat was wel beter! Toen we aankwamen in Wellington stond daar de Straybus op de anderen te wachten. En nou ja, ik had weer een stuk moeten lopen en uit moeten vinden welke bus ik zou kunnen nemen naar mijn hostel. En daar had ik geen zin in:P Dus ben ik illegaal de straybus ingestapt. Gelukkig had de buschauffeur geen lijst met namen, en dus liep dat allemaal prima. Eenmaal in mijn hostel schrok ik nogal van de kamer waar ik in kwam. Het was echt een teringzooi. Waslijnen dwars door de kamer heen, en eten en drank overal en nergens. Ik was heel erg moe, en de drukke stad was nogal overweldigend zo opeens. Ik wist opeens niet meer of ik hier wel wilde blijven voor zo lang en of ik hier wel wilde werken enzo. Maar ik besefte ook wel dat ik gewoon moest gaan slapen, en dat de volgende ochtend alles er beter uit zou zien. En gelukkig was dat ook zo. De volgende dag heb ik wat dingen voor mezelf op kunnen schrijven, en heb ik besloten dat ik hier dus echt een baantje te zoeken. Ik heb kopies gemaakt van mijn cv in de bibliotheek, en later die middag heb ik het eerste exemplaar weggegeven aan een theater. Hij wist niet zeker of dat ze mensen zochten op het moment, maar als hij mijn cv kon zien zou hij me wel even bellen. Onderhand weet ik dat ze dat bijna allemaal zeggen. Maar wanneer ze eindelijk bellen, dat is de grote onbekende vraag. Maargoed, ik was ook nog naar die jongen van de YHA gegaan, die alweer aan het werk was, en heb twee goede boeken van hem geleend. Dus dat was wel heel relaxed! Ik had ondertussen ook twee Duitse jongens leren kennen, die bij me op de kamer sliepen. Echt hele aardige gezellige gasten, en die avond hebben we met elkaar wat gegeten bij een Maleisiër. Was echt lekker! En het voelde ook gewoon goed om weer wat mensen te kennen waar ik goed mee op kon schieten en mee kon lachen en alles. s´Avonds hebben we toen nog wat door de stad gelopen en over de boulevard. Het is toch wel een hele mooie stad hoor! Vooral met die boulevard, en uitzicht op zee en daarachter bergen.

De volgende dag regende en waaide het de hele dag heel hard. Eigenlijk was mijn plan om cv´s langs te brengen, maar dat heb ik uiteindelijk niet gedaan door het weer. Ik heb wel veel kunnen lezen en nog extra kunnen uitrusten wat ook wel goed was.

´s Avonds ben ik met de Duitsers uitgegaan, ook al was er helemaal niemand door de storm. Het was nogal verlaten en uitgestorven, haha, maar we hebben gewoon een paar drankjes gedaan en dat was ook gezellig! Hun moesten om half 2 bij de ferry zijn (een nachtvaart was goedkoper) en dus heb ik die nacht weer afscheid moeten nemen.

Ik baalde er echt wel van trouwens. Dat ik nu ik weer leuke mensen had ontmoet, ze al zo snel weer weggingen! Maar ja daar was ook niks aan te doen. De volgende dag heb ik eerst eens lekker uitgeslapen, en daarna heb ik een ronde cv’s rondgebracht. Ik vond het nogal moeilijk om te beginnen. Ook omdat ik niet precies wist wat ik nou wilde. Een winkel leek me eigenlijk maar saai, en een te druk café wilde ik eigenlijk ook niet. Maar op een gegeven moment ben ik maar gewoon bij heel veel café’s, restaurants en theaters binnengestapt. Ongeveer 60 procent zei dat ze niemand zochten op het moment. 30 Procent was wel geïnteresseerd in mijn cv, maar daarvan denk ik dat ze pas over 3 weken bellen ofzo. 10 Procent zei dat ze me gingen bellen. 0 Procent heeft dat nog gedaan. Die middag heb ik nog verder vacatures bekeken op internet en nog een sollicitatiebrief gestuurd naar iets wat te ver was om te lopen. Daarna nog boodschappen en koken, en toen was ik behoorlijk kapot. Het kost echt veel energie dat job hunting! Ook gewoon omdat ik veel moet lopen. Ik had blaren op mijn hielen ervan!

Vandaag heb ik weer een hele ronde gedaan. Ik ben langs twee hotels geweest, weer een aantal cafés en een theater en een fitnessschool/zwembad. Ten slotte besloot ik om langs één van de cafés te gaan waar ik eerder ook al een sollicitatiebrief naartoe had gestuurd. Dat was voor de functie van Sandwich/Kitchen Hand. Maar toen ik vroeg of dat die functie nog beschikbaar was, kwam de baas naar me toe en zei dat hij op zoek was naar Front of House mensen. Dus serveersters/koffiemensen/kassamensen enzo. Hij nodigde me meteen uit voor een gesprek morgen half drie. En ik heb ja gezegd. Alleen weet ik nu even niet of dat een goede beslissing is geweest. Het was namelijk een enorm druk café. Een hele lawaaierige stressvolle omgeving. En ik weet nog niet of ik daar wel wil werken. Maar goed, ik ga gewoon op gesprek, en dan zie ik wel weer verder.

Aan het eind van de middag werd ik aangesproken in mijn hostel door een Braziliaanse man. Hij had een backpackershostel, en wilde mij wegkapen hier, zodat ik bij hem zou verblijven en hij weer extra zou verdienen. Qua prijs was het iets goedkoper maar niet veel. Maar goed, ik wilde wel even gaan kijken hoe het er daar uitzag dan. En bovendien zei hij dat als ik bij hem zou verblijven, hij wel een baan had voor me. Dat was natuurlijk al helemaal goed nieuws. Dat zou dan bij zijn buurvrouw zijn die een planten/bloemenzaak heeft. Alleen kwam ik er later achter dat het waarschijnlijk maar parttime zou zijn. Maar ik wilde wel even kijken natuurlijk. Ik moet elke kans pakken die ik kan. Dus om half 6 heb ik een rondleiding in z’n hostel gekregen. Dat vond ik eigenlijk wel heel erg klein. Werd er een beetje claustrofobisch van. Een stuk of 16 mensen die daar verblijven, elkaar allemaal kennen natuurlijk, met z’n allen één wc/douche delen en 3 kookpitjes. Dat leek mij niet echt ideaal. Sowieso heb ik gemerkt dat ik kleinere hostel minder relaxed vind dan iets grotere. Ook al zegt iedereen dat kleinere leuker zijn omdat je dan iedereen kent. Ik vind het fijner als je de keuze hebt om iemand te leren kennen of niet. Want met sommige mensen wil ik gewoon niet 24 uur opgescheept zitten. Dus goed, dat hostel beviel me niet echt. Het was ook allemaal oud en rommelig. Maar ik denk, ik hou dat nog even voor mezelf, want ik wil eigenlijk wel even die vrouw ontmoeten die dat werk voor me had! Ze was op dat moment helaas niet thuis, dus moest ik half 8 terugkomen. In de tussentijd heb ik nog twee sollicitatiebrieven geschreven en opgestuurd via internet. En toen was ik opeens kapot. Ik had echt te veel gedaan. Het kost op de een of andere manier allemaal zo veel energie!

Om half 8 was ik daar weer in dat hostel, alleen die man was er nog niet. Dus ik wachten, en wachten, en wachten. Éen van de meisjes daar zei dat ‘ie was gaan voetballen in het park, en dat hij waarschijnlijk de afspraak vergeten was. Dus ben ik na 40 minuten wachten weer weggegaan, en mijn telefoonnummer achtergelaten om een andere afspraak te maken. Dat was wel vervelend. Smste hij me twintig minuten later dat hij er weer was, en dat ik kon komen. Maar toen hoefde het voor mij even niet meer. Ik was zo moe! Dus ik heb zo rustig aan mogelijk gedaan, en snel gaan slapen.

Ik had die man nog wel gesmst dat ik om 11 uur de volgende dag langs zou komen, en dus stond ik daar de volgende dag weer voor de deur. Dit keer had hij zich verslapen, maar hij was er wel, haha dus konden we eindelijk naar die vrouw toe. Helaas was die vrouw weer niet thuis, dus zou ik 12 uur weer terugkomen. Wat een gedoe zeg.

Dus ik weer 12 uur daar heen. Is die gozer aan de telefoon, dus moet ik weer wachten. Wat een figuur zeg. Dus ik daar wachten in de superinimini huiskamer van twee vierkante meter. Komen opeens al die mensen van het hostel kritiek geven op mijn cv! Haha, kijk serieus, kritiek is alleen maar goed, en ik zou er wat mee kunnen, als ik bezig was mijn cv te schrijven. Maar ik was natuurlijk in een andere fase, en ik had er dus niet echt behoefte aan. Dus ik was blij toen die gast eindelijk kwam en we naar de vrouw konden. Daar moesten we ook weer wachten omdat ze met een aantal klanten bezig was, maar uiteindelijk had ze even tijd. En dus heb ik even met haar gepraat, en heeft ze mijn cv nu ook. Volgens mij is het meer voor ‘een paar uur helpen’ dan voor een echte baan. Maar goed, nu heb ik mijn kansen goed verspreid, dacht ik zo. Om half 3 had ik het gesprek bij ‘Verve Café’. Ik was niet echt zenuwachtig, omdat ik het ook niet zo erg vind als ik de baan niet zou krijgen. Ik had er alleen ook niet heel veel zin in. Het is ook nog wel een half uur lopen daarheen dus ik ging 2 uur lopen. Om 5 voor half 3 kwam ik aan, en David (volgens mij heet de grote baas zo), had meteen tijd voor me. Hij had een lijst met vragen, waarvan ik de meeste wel had verwacht. (Tell me something about yourself, What were your responsibilities during your last job) Maar ook een paar die ik eigenlijk wel heel grappig en typisch vond voor Nieuw-Zeeland. Namelijk: Do you drink coffee? What kind of coffee do you like? ( en niet omdat hij me het aan wilde bieden ofzo) En natuurlijk of dat ik wist hoe ik koffie moest maken. Want dat is dus het meest belangrijke hier in Wellington, en eigenlijk in café’s overal in Nieuw-Zeeland. De koffie. Daar zijn ze heel serieus over!

Nou heb ik morgen een soort Trial waarbij ik tijdens de drukste periode van kwart voor 12 tot 2 uur moet gaan werken. En dan gaan hun kijken of dat ik geschikt ben. En wat misschien nog belangrijker is, dan kan ik kijken of ik het wat vind ja of nee. Dus ik zie het wel morgen.

Verder is het hostel waar ik nu slaap wel oké. Mijn kamer is al meer opgeruimd, nu een aantal mensen eruit zijn, en de douches zijn wel relaxed. Alleen de keuken is echt mini (ook al tien keer zo groot dan die in het hostel van de Braziliaan). Dus het is niet zo relaxed om te koken. Je moet ook 10 dollar borg betalen om je eigen bord/beker/bestek te krijgen. Wat irritant is, want dan zit je er de hele tijd mee te sjouwen! Maar goed, verder is het dus wel oké, en ga ik denk ik nog maar wat nachten bijboeken. Er is hier een gozer in het hostel, die uit Christchurch komt, maar om de één of andere reden nu dus hier is, en die gaat elke dag met z’n gitaar buiten staan. Dan zingt en speelt ‘ie voor twee uurtjes, tot hij zijn accommodatie voor één nacht en een diner bij elkaar verdiend heeft. Haha en zo doet hij dat elke dag weer. Hij checkt elke dag om 10 uur uit, zonder geld, en checkt om 2 uur weer in met precies het geld dat hij nodig heeft. Dat vind ik wel echt een bijzondere extreme manier van ‘van dag tot dag leven’. Maar wel vet!

Vandaag had ik mijn Trial. Het was wel echt goed dat ik ervaring had in serveren enzo, want anders was ik wel even geschrokken vanmiddag. Ik kwam daar aan om kwart voor 12 en me werd heel weinig uitgelegd. Het was al aardig druk, en ik moest de zaal lopen. Dus het uitserveren van gerechten/broodjes en koffie, en het ophalen van de lege borden en kopjes/glazen. En dan af en toe nog een tafel schoonmaken als ik daar tijd voor had. Tja, en dat was het dus. Ik zag op het bonnetje hoe elk gerecht heette dus dat hoefde ik dit keer niet uit mijn hoofd te leren (in Italie was dat wel even anders!) Het enige echt lastige is dat het een systeem is met nummers op paaltjes. Ik zal alles even duidelijk uitleggen. Het is een café binnen in een gebouw met andere winkels (maar te klein om een winkelcentrum te noemen), en het hoort een soort van bij een cd-winkel die met het café is verbonden. (soort la place bij v&d dus) En ja, dan heb je een stuk of 30 tafeltjes schat ik. En mensen kunnen alleen iets bestellen bij de kassa/balie. Waar ook broodjes en muffins enzo in de vitrine liggen. En dan bestellen ze, krijgen ze alleen evt. frisdrank al mee, en een nummer op een stokje. En de bestelde koffie wordt dan gemaakt, en de gerechten klaargemaakt, en die komen dan ergens te staan dat de serveersters het mee kunnen nemen naar dat bepaalde nummer. En dan moeten wij dus als een gek gaan zoeken op welk tafeltje het juiste nummer op een stokje staatJ En dat is best een zoektocht kan ik je verzekeren.

That’s it dus. En nou ja, ik was blij dat het verder allemaal redelijk bekend was. Dus deed ik gewoon mijn werk, en ging het best goed. Het was heel erg druk, en mensen blijven vaak niet langer dan een kwartier zitten. Dus constant hard werken. Ik heb ook bijna niet met het personeel gepraat, omdat ik daar gewoon geen tijd voor had. Om 2 uur mocht ik stoppen, en David zei dat het ‘sweet’ ging. Dus dat is goed in KiwitaalJ Alleen zijn er nog twee (of meer?) andere sollicitanten, en die moeten ook de trial doen. Dus ik hoor pas dinsdagmiddag of woensdagochtend of ik evt. aangenomen ben. Ik heb geen idee of dat zo zal zijn. Ik heb een goede kans denk ik, ook al denk ik dat ze liever een Nieuw-Zeelander aannemen, aangezien backpackers nogal onbetrouwbaar zijn met het eerder ontslag nemen enzo!

Maar ik zie het wel. Ik vind het niet erg als ik niet wordt uitgekozen, ik vind het niet erg als ik wordt aangenomen. Dan heb ik in ieder geval een baantje:D En dat kan best leuk worden! En anders vind ik iets anders. Wat misschien iets anders is dan serveren. Uiteindelijk lijkt het me namelijk wel leuk om een ‘nieuwe’ werkervaring te hebben na al dat serveren in Italië.