Na dat ik mijn laatste verhaal had geschreven gingen we terug naar het hostel en naar het kantoor om wat informatie te krijgen voor maandag. Alleen zei die gozer dat hij nog niks had gehoord van die baas, en dus dat er waarschijnlijk toch geen werk zou zijn voor maandag. Dat was even dik balen, want nu hadden we er zo op gerekend! Maar ik hoopte wel heel erg dat we dinsdag dan wel mochten werken, en dus heb ik nog wel kunnen genieten van een hangdagje op mijn bed. Lekker gelezen en filmpje gekeken enzo. Alleen toen we die maandagavond om half 9 nóg niks hadden gehoord van de baas, zonk de moed toch wel in m´n schoenen. Ik wilde niet nog een dag wachten. Ik wilde gewoon werken! Om 9 uur ´s avonds werden we gebeld door de hosteleigenaar, en gelukkig met goed nieuws. Het ging gebeuren. We konden toch werken de dag erna! Joehoee! Haha ik was echt wel blij!!

De volgende ochtend ging om kwart voor 6 de wekker. Om kwart voor 7 zaten we in de auto met 3 andere mensen van ons hostel, half uur rijden naar Hastings, en om half 8 begonnen we met werken. Ik weet zeker dat er een woord voor het werk wat we moesten doen is. Ik weet alleen niet hoe het heet, haha! Pruning? We hoefden de paprika’s in ieder geval nog niet te plukken of snijden, maar moesten alle vertakkingen onder de eerste paprika eraf halen. Dus je hebt zo’n miniplantje van 30 centimeter, en dan zit je op een kratje op een soort trolley/karretje jezelf vooruitduwend met je benen. En je haalt alles uit de grond of van het plantje af wat niet tot het ‘hoofdplantje’ hoort. Ik hoop dat het een soort bekend klinkt voor jullie westlanders haha! Maar goed, het was natuurlijk wel zwaar voor je benen, en vooral voor je rug! Omdat je de hele tijd gebukt zat zeg maar! Ik voelde me echt steeds ouder worden die dag, want aan het eind kon ik mijn rug niet eens meer recht krijgen, zo’n pijn deed dat! Verder was het ontzettend warm in de zon! En het grootste probleem was dat ik te weinig water bij me had. Ik had maar een 750 ml. Flesje meegenomen omdat ik aangenomen had dat er daar wel een kraan zou zijn waar ik m’n flesje kon vullen. Dat bleek er niet te zijn. Er is daar niks, behalve de plantjes. Dus ook als je pauze hebt, haal je wat te eten ofzo uit de auto en eet je dat buiten op. Alles is buiten. 1 vies wc hokje wat ver lopen is en je niet kunt doortrekken ofzo. Het was ook gek toen we ’s ochtends de contracten onder ons neus kregen. Die moesten we even snel tekenen op de motorkap van de auto. Nou ja goed. Het was een hele zware eerste dag. Ik was blij dat ik eindelijk kon werken, maar vooral door het watertekort was de eerste dag veel te lang. Daarbij moest ik wennen aan het soort werk. Ik doe natuurlijk 9 uur achter elkaar dezelfde handeling, waardoor je niet echt afleiding hebt. Ik heb natuurlijk al zo’n maand meer nagedacht over werk dan dat ik leuke dingen heb gedaan. Ik heb vooral in mezelf gezeten, natuurlijk wel wat afleiding gehad door het contact met anderen, maar uiteindelijk moest ik het zelf doen. En nu ik eigenlijk had gehoopt op wat afleiding met werken (als je bijvoorbeeld in de horeca werkt ben je alleen maar bezig met dingen onthouden, het contact met klanten etc.) had ik nu nóg meer tijd om over mezelf na te denken. En dat lukte gewoon niet zo goed die eerste dag. Ik dacht meer en meer over de afgelopen maand en waarom het me nou niet was gelukt om eerder werk te vinden. Ik werd nogal gefrustreerd zeg maar, en wilde vaak gewoon die hele plant uit de grond rukken! Haha!

Janine had nog meer last van haar rug dan ik. Ook omdat zij vroeger een auto ongeluk heeft gehad en daardoor een slechte rug heeft. Om 5 uur, toen we klaar waren met werken, heeft Janine dan ook besloten om ermee te stoppen. Ik baalde daar wel heel erg van. Want eigenlijk was dat nog wel het enige leuke, dat het nog gezellig was met haar, en we in de pauzes samen waren. De andere werknemers zijn niet echt leuk. Op de één of andere manier heb ik in dit hostel en ook op het werk gewoon geen klik met de mensen. Ik vind dat echt heel erg jammer.

Na mijn eerste dag was ik behoorlijk kapot. Ik moest echt een koude douche nemen want was behoorlijk oververhit. Te weinig water, een lange broek, de hele dag die brandende zon, ik was kapot.

Die dag daarna ging ik dus zonder Janine naar het werk. Ik was verrast toen ik aankwam daar, want ik had verwacht dat ik weer de hele dag hetzelfde zou moeten doen als de dag ervoor. Maar we kregen allemaal een mesje en moesten nu dus wel de ‘grote’ paprika’s van de planten afsnijden. Het zijn trouwens allemaal groene! Dus dat is soms nog lastig te spotten:P Haha, en ook moeilijk om te bepalen welke paprika’s groot genoeg zijn. Maar het was wel leuk! Ik heb echt wel even genoten, want het was ochtend, nog niet erg warm, en ik kon lekker rondlopen mijn karretje voortduwend en af en toe een grote paprika snijden. Dat was al echt heel afwisselend zeg maar, vergeleken met die dag ervoor! Jammer genoeg moesten we dit voor maar een uurtje doen ofzo, toen waren we er al doorheen. Ik had mezelf nog een lekkere vietnamwond in mijn vinger gesneden! En balen want ze hadden geen plastic handschoentjes meer. Haha, nou ja het stopte wel met bloeden hoor op een gegeven moment. En toen moest ik alle plantjes vastmaken aan de waterkabel. Met een apparaat een soort tape om het plantje en waterkabel nieten. Dat was ook wel heel even grappig, omdat ik het nog nooit had gedaan. Maar na een uur werd ook dat een beetje eentonig. Plus dat mijn hand natuurlijk pijn ging doen van dat apparaat, wat nogal stroef dichtkneep. Haha maar goed, dat hoort er natuurlijk allemaal bij. Het ging op zich wel goed. Ik kon wat positiever denken, en ik had genoeg water wat een heel groot verschil maakte!

Alleen het laatste uur was zwaar, dat leek maar niet voorbij te gaan. En mijn hand wilde echt niet meer. Maar ik had mijn tweede dag ook weer overleefd!

Die dag erna, donderdag, was gek. Ik wist dat als het ’s ochtends zou regenen, dat we dan niet hoefden te werken. Maar ik werd wakker die ochtend, en ik was best uitgerust (ik denk dat ik gewend raakte aan het ritme) maar het miezerde. Wat nu? Het hele hostel sliep, terwijl het normaal al een drukte is van mensen die zich klaarmaken om te werken. Toch heb ik me maar even omgekleed en tanden gepoetst voor het geval dat. Toen ben ik 5 voor half 7 naar de keuken gegaan om te kijken of mijn collega’s daar waren. En ja hoor, daar zaten ze allemaal. Alleen hun wisten ook niet of dat we zouden gaan. Éen jongen zei dat ze waarschijnlijk niet zouden gaan, dat ik wel weer naar bed kon gaan, en dat als ze wel zouden gaan hij me kwam roepen. Dus ik ging weer naar bed. Maar ja hoor om kwart voor 7 kwam hij mijn kamer binnen. ‘We gaan werken’. Shit hee! Ik moest echt haasten als een gek, want ik had nog niet gegeten of ook maar een lunchpakket ofzo. Dus ik alles héél snel doen, en 5 minuten later hoor ik dat we tóch niet hoefden te werken. Haha dus toen ging ik alsnog weer terug naar bed. Wat ik eigenlijk toch ook wel lekker vond achterafJ

Niet al te laat opgestaan, want ik wilde mijn ritme wel klein beetje houden, en al snel naar de hosteleigenaar gegaan. Ik wilde zo ontzettend graag uit dit hostel! Ik voel me hier gewoon helemaal niet fijn. En nou had ik gehoord dat er een ander hostel is hier in Napier wat van dezelfde eigenaar is. Dus in principe zouden we daar ook heen kunnen gaan. Ik dacht dus, ik ga even goed met de eigenaar praten en kijken of dat het niet mogelijk is om daarheen te verhuizen. Ik wilde het zo graag en ging er wel van uit dat dat kon! Alleen omdat mijn vervoer naar het werk vanaf dit hostel gaat, kon het dus niet. Ik vond het echt zo klote. Ik had er zo op gehoopt, omdat dat de oplossing zou kunnen zijn. Ik voel me gewoon niet goed hier, de mensen zijn vervelend!! Nou ja, en nu moesten we ook nog naar een andere kamer omdat er twee lege bedden waren in een girls-only-room, en er twee Tsjechische jongens aankwamen en de eigenaar die dus in onze kamer wilde stoppen, en ons in de girls-room. Dus zijn we verhuisd naar een andere kamer. Ik heb een ontzettend zacht verend bed, wat niet echt lekker is nu ik zo’n rugpijn heb! Maar ja, ik was vooral heel teleurgesteld dat we niet naar het andere hostel konden. Nu moet ik iets anders verzinnen, want ik wil hier niet veel langer blijven. Ik heb mijn baan, en als ik hier niet blijf kan ik mijn baan niet houden. Maar ik word hier niet echt gelukkig van! Het is gewoon zo lastig. Heb ik eindelijk een baantje, kan ik eindelijk wat geld verdienen, zit ik in een hostel waar ik het niet naar m’n zin heb... Maar goed, ik ga nog wel voor een oplossing kijken.