Vrijdag de 23^e heb ik rustig aan gedaan tot ik om half 1 werd opgehaald door m´n shuttle. Dat ging verder allemaal goed met overstappen enzo. Toen we een half uurtje in de tweede shuttle zaten voelde we een hele lichte aardbeving. Het busje ging heen en weer, en je kon verkeersborden enzo heen en weer zien bewegen. Maar het grote nieuws kwam pas na een paar uur. We hadden om half 4 een korte stop, en toen hoorde we dat er zojuist in Christchurch een redelijk zware aardbeving was geweest. Veel mensen gingen meteen familie of vrienden bellen uit Christchurch of dat alles goed was. Wel een gek idee, dat ik net een paar uur daar weg was! Later kreeg ik ook nog een smsje van Janine (die was nog wel in Christchurch) dat het best heftig en eng was. Een aantal naschokken ook tot laat. En van een ander meisje hier in het hostel hebben we ook gehoord dat het leek alsof huizen zo in konden storten. Gelukkig is zover ik het weet dat niet echt gebeurd. Het nieuws had Nederland volgens mij ook bereikt, want Jip kreeg van alle kanten smsjes of dat hij nog in Christchurch was. En zelfs Sarah, die nu in Hawaï zit, had gehoord dat er een aardbeving was geweest!

Nou ja goed, de reis duurde langer dan verwacht want ik was pas half 5 in Kaikoura. Toen moest ik nog een behoorlijk eind lopen met mijn tassen. Echt pijn in mijn schouders, en meteen het besef dat Stray toch wel relaxed was omdat we toen telkens bij het hostel afgezet werden. Maar uiteindelijk kwam ik dan toch bij m’n hostel aan. Het is een klein hostel, maar heb wel een relaxte kamer dus het is wel oké. ’s Avonds gingen we scrabbelen:P Was echt niet leuk eigenlijk, want al die letters hebben een Engelse waarde. De ‘C’ bijvoorbeeld is opeens niks waard, en de Y ook niet en nou ja het is gewoon raar:P Maar was ook wel grappig.

Vandaag wilden we eigenlijk de Peninsula Walk doen. Dat is een wandeling hier van ongeveer 4 uur, die heel mooi blijkt te zijn. Maar daarvoor gingen we nog even langs het Whalewatch office, om te boeken voor 27 december ofzo. Alleen toen we daar voor de balie stonden, zei die mevrouw dat het vandaag een perfecte dag was. Het was mooi weer, er waren veel walvissen en orka’s en dolfijnen gespot en we zouden ze allemaal kunnen zien als we vandaag zouden gaan! Dus toen hebben we dat maar gedaan! Haha dus geen wandeling meer, die hebben we naar de volgende dag verschoven. Maar een boottour om walvissen te spotten! En ik wilde ook heel graag orka’s zien! Om kwart over 12 gingen we al weg. Jammer genoeg moesten we binnen blijven totdat de boot ergens op een plek zou komen dat er walvissen te zien zouden zijn. Dus we hebben veel tijd binnen gezeten. Toen we er voor de eerste keer uitmochten, hebben we een kwartier naar het water zitten staren. Er was niks te zien. Maar toen hadden ze een andere gespot, ergens een mile verder ofzo. Dus wij weer allemaal naar binnen, en snel naar die andere varen.. , en toen inderdaad, lag er een in het water!! Een Sperm Whale. Best heel groot, en hij spoot water enzoJ haha! Je kon eigenlijk alleen een klein stukje van zijn rug zien, maar wat natuurlijk wel geweldig was, was toen die weer naar beneden dook. Toen kregen we een hele mooie staart te zien! Ik heb er een filmpje van gemaakt. Die ga ik jullie allemaal laten zien als ik weer thuis ben! Was wel heel vet om een walvis in het echt te zien. Echt huge zijn die beesten. Kaikoura staat bekend om zijn zeeleven vol walvissen, orka’s, dolfijnen en zeehonden. Er is namelijk ook een tektonische-plaatgrens een paar mile van de kust af. Dan gaat de zeediepte opeens van 100 meter diepte naar 1600 meter diepte en dat loopt nog veel verder af naar 3000 meter diepte ofzo! En daar komen dus de Sperm Whales voor.

Na die eerste walvis gezien te hebben, zijn we weer verder gevaren naar een andere die gespot was aan de oppervlakte. Deze hadden we helaas net gemist, omdat hij alweer naar beneden was gedoken. Van een andere konden we nog net in de verte een staart naar boven zien komen. Daarna moesten we weer lang wachten. We zagen nog wel een ander soort raar beest. Ik heb echt geen idee wat het was. Ze zeiden wel wat het was in het Engels maar ik weet niet meer precies wat dat was. Ik heb die ook op video. Een korte rondachtige vis met een paar vinnen. Hij deed niet echt veel bijzonders, zwom daar een beetje rond. We zijn nog een beetje rondgevaren op zoek naar meer Walvissen, en ik dacht dat we niks meer zouden gaan zien, totdat daar opeens weer een zwarte lijn boven het water zichtbaar werd. Nog één! Deze was minder goed te zien dan de vorige, maar je zag hem ook een keer water spuiten. Daarna was hij in 5 seconden weer verdwenen. We hebben nog een tijdje gewacht omdat ze dachten dat hij weer boven zou komen maar dat deed ‘ie niet. En toen moesten we terug naar de kust, want de tijd was bijna om.

We hebben nog wel een aantal zeehonden gespot op de rotsen vlakbij de kust! Maar geen Orka’s helaas. En ook geen dolfijnen. Haha maar dat klinkt wel verwend. Die walvissen waren natuurlijk als super vet! En wie weet zie ik nog een Orka als we morgen langs de kust lopen. Die komen namelijk wel in ondiep water.

We zijn teruggelopen over het (kiezel)strand en zagen een aantal gozers vissen. Die vingen toch eens grote vissen! Niet normaal! En veel ook! Elke minuut hadden ze er weer één. Het was wel een zielig gezicht, want ze maakte ze niet dood, maar lieten ze gewoon op het strand rondspringen. Helemaal bebloed en al spartelden ze daar totdat ze uiteindelijk bijna dood warenL

s’Avonds weer gekookt en gegeten, en daarna hebben we de film ‘The Green Mile’ gekeken. Vet mooie film!

De volgende dag hadden we besloten om nu wel echt de Peninsula Walk te gaan doen. Het zou ongeveer 3 uur duren. Dus wij vertrokken om half 11, met de verwachting dat we ongeveer half 2 terug zouden zijn. Dat liep alleen even anders. We konden de bordjes niet vinden die die route aan moesten geven. Maar we wisten wel dat de route langs de kustlijn liep. Dus zijn we maar gewoon langs de kustlijn gaan lopen. Achteraf bleek dus dat je voor die route naar boven moest lopen om vanaf daar een mooie looproute te hebben met uitzicht op zee. Wij hebben ¾ deel beneden gelopen, en dat was ook alleen mogelijk omdat het eb was. We moesten over rotsen, kiezelstranden, nog meer rotsen en langs heel veel zeehonden. Die kon je gewoon vanaf 2 meter afstand fotograferen! Nadat we ongeveer 4,5 uur hadden gelopen, hadden we wel door dat we de verkeerde route hadden genomen. Haha, beetje laat:P Maar tot nu toe was de route wel heel mooi. Het liep niet altijd even makkelijk, maar het was wel avontuurlijk. Totdat we een aantal angrybirds tegenkwamen. Het waren zwarte vogels met lange oranje snavels die een schel hard geluid maakte en achter ons aan renden. Dus wij harder lopen. Maar nee hoor, ze omsingelden ons! En toen ineens, vlogen die vogels recht op ons af, met een enorm kabaal. Dus ik gillen:P Haha, het was echt zo eng!! En één van de vleugels kwam ook tegen mijn hoofd aan. Dus Jip en ik snel proberen weg te rennen en uiteindelijk konden we er met een hele grote boog omheen. Ik denk dat die vogels nesten hadden daar ergens, en dat we er blijkbaar te dichtbij kwamen ofzo. Wow het was echt heel eng! We zijn toen nog een stuk doorgelopen, totdat we weer bijna aangevallen werden door een stel meeuwen. We moesten om een grote rots heen lopen, maar ik denk dat daar ook heel veel nesten zaten. Dus toen hebben we besloten om naar het goede pad te klimmen. Het was een hele steile helling met helmgras en distels. Maar terwijl we die laatste probeerden te ontwijken en ons vast hielden aan het helmgras zijn we de dertig meter hoge helling opgeklommen. Wat een avontuur. Toen we eenmaal boven waren, moesten we nog een heel stuk door hoog gras. Dat kwam echt zowat tot mijn kin! Het voelde echt een beetje als expeditie Robinson. Maar wel grappig:P Toen we er uiteindelijk uitkwamen, en op het goede pad terecht kwamen, zaten onze hele schoenen en sokken vol met stekeltakjes. Echt ontzettend veel! Dus we hebben er nog een tijdje over gedaan om die er allemaal uit te halen. En toen zijn we de goede weg gaan volgen. Dat ging een stuk makkelijker, haha! We waren nog wat bekenden tegengekomen, en daarna waren we in een uur terug in het centrum.

We hadden de Peninsula Walk van een andere kant meegemaakt, en hadden er 6 uur over gedaan in plaats van 3 uur. Maar het was wel de meest avontuurlijke eerste kerstdag die ik ooit heb gehad!

Toen we nogal uitgeput in ons hostel terugkwamen, moesten we meteen weer aan de bak. Iedereen uit het hostel zou voor die avond (als kerstmaaltijd) iets uit zijn eigen land maken. Nou hadden Jip en ik lang nagedacht, maar het is nogal onmogelijk om iets uit Nederland te maken omdat we de ingrediënten hier ook niet kunnen kopen. Dus uiteindelijk hebben we maar voor de tortillataart gekozen (we hadden toch nog tortilla’s over van de vorige avond). Dus wij zijn meteen een tortillataart gaan maken, in de keuken van het huis van de eigenaren van het hostel. Die was heel goed gelukt!! Het lekkerste van alles wat er gemaakt was zo’n beetje!:D En ook zo’n beetje het enige wat op was gegaan, want er was echt veel te veel van alles!!

Er zijn wel een paar aardige mensen hier verder, maar de meeste werken hier in het hostel voor accommodatie, en dat maakt dat de groep nogal gesloten. Die mensen zitten hier namelijk allemaal al heel lang, en je kan moeilijk in die groep komen. Dus het was niet extreem gezellig. Maar het was wel oke. Daarna nog een kampvuur op het strand, waar we nog een tijdje bij hebben gezeten. Ook gingen we een stukje over het strand lopen, en kwamen we een aantal haaienkoppen tegen! Echt vreemd!

Was wel een bijzondere kerst, dat is zeker. Een 6 uur durende avontuurlijke wandeltocht, aangevallen door vogels, zeehonden van 2 meter afstand, en een kampvuur op het strand. Sowieso bijzonder natuurlijk dat het zo warm was, en dat ik zelfs een beetje verbrand was! Dat is nog nooit gebeurd met kerst;)

Tweede kerstdag zijn we het stadje ingelopen, en zijn we wat winkels ingegaan. Daarna hebben we een tijd op het strand gelegen. Eigenlijk een hele rustige relaxte dag! Er was een nieuwe man aangekomen in onze kamer. Uit Québec. Echt een geweldige man! Haha hij is al tegen de zeventig maar ziet eruit als 55 ofzo. Echt een levensgenieter. Hij moest om alles zo hard lachen, dat de normaalste dingen opeens heel grappig werden. ´s Avonds hebben we nog een beetje rummikub zitten spelen, en ja het was een rustige dag. Heb nog wel een aantal dingen geprobeerd te boeken, zoals een hostel voor Nieuw Jaar, maar dat was moeilijker dan gedacht. Ik kon wel van 28 december tot 1 januari in Nelson verblijven. Maar het lastige is dat veel hostels niemand inchecken op 1 januari, en dus had ik een beetje problemen met een slaapplek vinden voor het nieuwe jaar! En we wilden eigenlijk de dag erop naar Hanmer Springs. Dat is een hele grote mooie spa, met allemaal verschillende warme baden. Alleen daarvoor moesten we vervoer hebben, en de shuttle ging alleen op maandag, woensdag en vrijdag, dus helaas lukte dat ook niet.

De dag erna moesten we dus iets anders verzinnen om te doen. We konden gratis fietsen huren van het hostel, dus we besloten naar de Limestonecave te fietsen. Deze was ongeveer 5 kilometer van het centrum af. Het was trouwens weer een hele warme zonnige dag! Dus wij lekker fietsen. En toen kwamen we daar aan. We wilden er eigenlijk gewoon zelf in, maar dat mocht niet zonder tourguide, dus hebben we een ticket gekocht, en tien minuten later stonden we met Frank in de grot. Frank was onze gids, en was volgens mij al aardig richting de tachtig. We kregen hele charmante witte helmen op en het was lekker koel in de grot, in vergelijking met de 25 graden van buiten! Ik vond de grot heel mooi! Maar vooral omdat we de tijd kregen om alle details te zien. Toen ik laatst in de Waitomo Caves die speologie deed, heb ik eigenlijk die hele grot niet heel goed gezien. Het was vaak heel donker, en ik was meer bezig met abseilen, klimmen en kruipen dan met de details van de grot.

Nu we met Frank door deze grot liepen, liet hij ons elk stalagtietje en mietje eens goed bekijken door er met een zaklamp op te schijnen. Sowieso waren er een aantal lampen in de grot. Verder waren er bepaalde figuren te zien door verschillende kleuren steen, en verschillende vormen steen. Frank had een grote fantasie en heeft ons bij elk figuur laten raden op wat voor dier of persoon die leek. Het was echt heel grappig! Die grot was pas ontdekt in 1956, en hij kende vroeger de ontdekker, en nu de zoon van de ontdekker goed. Het was niet zo groot, en de tour duurde maar 40 minuten. Maar toch was het wel één van de leukste grottours (waarbij je er alleen doorheen loopt) die ik heb gehad. Jip en ik waren de enige, en dus konden we alles goed verstaan, en van alles vragen.

Na de tour zijn we nog even het strand opgegaan om te lunchen. Zoals we al elke dag deden, probeerden we orka’s te spotten in het water. En opeens zag Jip een paar zwarte vinnen boven het water. Voor mijn ogen was het nog te ver weg, maar toen ze dichterbij kwamen had ik ze ook gespot. Haha was echt grappig. Hoe moeilijk het is om ze te volgen! Dan zie je heel even een zwarte vin boven komen, moet je soms 3 minuten wachten, en toevallig de kant op kijken waar ze weer boven komen. Wat natuurlijk een stuk verder naar rechts óf naar links kan zijn! Uiteindelijk kwamen ze redelijk dichtbij, en kon ik vaststellen dat het dolfijnen waren. We konden ze af en toe boven zien komen, maar dan alleen de zwarte vin en een grijze rug.

Ze bleven echt vet lang in die baai zwemmen. En omdat het best frustrerend was dat we niet dichterbij konden komen, wilden we proberen een kayak te huren. Dus wij fietsen naar de kayakverhuur! Maar helaas waren alle kayaks al bezetL Dat was wel even balen. Vanuit de verte zagen we ze nog een paar keer springen naast een bootje, en toen zijn we toch maar verder gefietst. Omdat het zo warm was, leek het zwembad ons een goed idee. De zee was ongelofelijk koud namelijk! Dus hebben we nog 2 uurtjes in het zwembad gedobberd tussen de schreeuwende kinderen, en een beetje in de zon gelegen voor zover dat uit te houden was.

Om half 5 zijn we toen weer terug gegaan naar het hostel, want we zouden een rondleiding krijgen van Kaikoura van een man die daar woont. Jip had hem ontmoet in Nederland toen hij daar op vakantie was, en hij wilde graag zijn woonplaats laten zien. Dus om 6 uur werden we opgehaald met de auto. We hadden nog niet gegeten maar verwachtten dat het niet langer zou duren dan anderhalf uur, en dan konden we daarna dus wel eten. Eerst waren we naar een baai gereden waar heel veel zeehonden waren. Ook kleintjes! Echt leuk, want nu konden we ze ook zien zwemmen en vechten en rond zien hoppen. Ze waren een stuk levendiger dan die we hadden gezien bij de peninsula walk. Daarna zijn we naar een waterval gelopen, waar er de afgelopen maanden tientallen jonge zeehondjes in het rondzwommen. Hij wilde die laten zien, maar helaas waren ze allemaal al weg. Hij praatte trouwens ontzettend veel. Je kon er gewoon niet tussen komen. Hierna hebben we nog een heel stuk gereden langs allemaal boerderijen, en hebben we een Nederlandse vrouw ontmoet die een enorme Lavendeltuin had. Echt wel heel mooi! Verder hebben we vooral heel veel geluisterd naar hele levensverhalen van die man. En nou ja, hij praatte zo snel, dat ik het op een gegeven moment een beetje zat was misschien. Het was ook heel warm in de auto. En hij had zo’n beetje 40 huizen laten zien die hij allemaal had gebouwd. Wel mooie huizen. En we zijn nog naar een uitkijkpunt geweest, waarvan het uitzicht wel heel mooi was. Het was natuurlijk super vet dat die man dat allemaal aan ons wilde laten zien. En dat hij al die moeite en tijd nam voor ons! We hebben hem dan ook een fles wijn gegeven als bedankje. Het was misschien iets te lang, namelijk 3 uur lang, en we hadden nog niks gegeten. En hij praatte iets te veel. Haha, maar oke, het was wel een hele ervaring om door een bewoner rondgeleid te worden.

Om 9 uur zijn we met knorrende magen naar de fish and chips gerend, en hebben een enorme burger met patat gegeten. Wat was dat lekker. Dat was dan het laatste avondmaal met Jip, want hij ging de volgende dag naar Picton, om daar zijn oom van de ferry te halen. Met hem zou hij dan oud en nieuw gaan vieren, en daarna vertrekt ‘ie naar Australië.

Ik had bedacht om naar Nelson te gaan. Dat zit redelijk dichtbij Picton, dus hoef ik niet veel verder te reizen om naar Wellington te gaan. Maar ik heb nog niks terug van mijn sollicitatiebrieven, dus kan ik net zo goed nog iets langer op het Zuidereiland blijven. Als ik namelijk eenmaal op het Noordereiland ben, ga ik niet weer terug. En ik wil eigenlijk toch nog een keer meemaken hoe dat fruitplukken is. Gewoon voor twee weekjes ofzo. En dat kan daar ook.

De volgende dag, de 28^e, is Jip dus vertrokken met de Straybus, en ben ik met de shuttle naar Nelson gegaan.

Daar ben ik nu. In hetzelfde hostel als de vorige keer, de YHA. De tafeltennistafel is vervangen door een kerstboom, en ik heb een andere kamer, maar toch is het wel vertrouwd en fijn om hier te zijn. Ik zit met een Nederlander in de kamer, die thuis in de Catering zit, en hij heeft vanavond voor mij chinees gekookt. Dat was wel even luxe! Haha!

Verder voel ik me wel een beetje onzeker, omdat ik nu in een hele andere fase van mijn reis kom zeg maar. Jip is weg, en ik ben dus weer alleen. Dat is ergens al een beetje eng, en nu moet ik ook nog eens werk vinden! Ik ga morgen maar eens wat bellen. Ik moet het allemaal op me af laten komen en dan maar kijken hoe het loopt. Ook al vind ik het allemaal wel heel eng.