Vrijdagochtend ben ik naar mijn andere hostel gegaan. Ik had wel echt een betere kamer, licht en maar 4 bedden. Alleen de keuken was veel te klein voor veel te veel mensen. Dus dat werkte niet helemaal. Ik merk dat ik sowieso een beetje genoeg krijg van al die vieze keukens! Ik heb niet meer zo veel zin om te koken als ik alles eerst zelf nog moet afwassen voordat ik het kan gebruiken. Het is allemaal gewoon heel vies. Maar ja, dat zijn dingen waar een backpacker tegen moet kunnen. Denk ik haha.

Maar goed, ik ben die middag naar het park geweest want het was wel lekker weer! Daar heb ik een beetje gelezen, en daarna naar de YHA geweest omdat weer wat boeken terug te brengen naar Alex, waar ik ze van had geleend. Toen ik in de YHA stond, in de drukte, want er was net een bus aangekomen, ging mijn telefoon af. Het was iemand die over mijn cv wilde praten. Ik denk nee hè, wat een timing is dit nou weer. Ten eerste heb ik gister al mijn plannen omgegooid, en ten tweede kan ik in deze drukte niet rustig nadenken wat ik nou moet zeggen tegen deze man. Want ja, wilde ik nu nog wel een interview, nu het eigenlijk al ‘te laat’ was. Mijn hostel in Napier en de bus erheen had ik al geboekt. Ik had het al met Janine afgesproken.

De man aan de lijn vroeg of het uitkwam, en door mijn verwarring en de drukte, zei ik of dat ik hem niet over een half uur terug kon bellen. Hij zei dat hij me dinsdag wel zou bellen en toen hing die op. Dus lekker was dat! Haha ik baalde, want ik wist niet eens van welk bedrijf hij was, en misschien wilde ik die baan toch wel! Maar dinsdag was al helemaal te laat. Dus toen ben ik naar mijn hostel gelopen en heb ik geprobeerd hem daar terug te bellen. Dit lukte niet omdat ze al gesloten waren, en ze zouden pas dinsdag weer open gaan. Vandaar.

Ik wist nu wel van welk bedrijf, van Wishbone, een klein cafeetje met huisgemaakte producten. Dus dat vond ik wel leuk! Maar ja, waarom moest die man nou nu opeens bellen, en had hij dat niet een paar dagen eerder gedaan? Ik baalde er van. Maar toch besloten om mijn plan gewoon door te laten gaan. Ik ga dinsdag toch maar gewoon naar Napier. Ik weet het anders ook even niet. Ik bedoel, misschien mag ik wel op gesprek komen, maar dat kan ook over een week pas zijn, en voordat ik hoor of dat ik evt aangenomen ben is het vast weer een week verder. En ik weet gewoon niet of ik nog zo lang hier kan blijven. Omdat ik het gewoon een beetje heb gehad hier.

Dus, ja ik moet het maar loslaten, en me nu gewoon richten op Napier.

Zaterdag had ik met Nelina afgesproken. Zij werkte ook bij La Place voor 9 maanden, omdat ze een Westlandse vriend heeft. Maar ze komt dus uit Nieuw-Zeeland en ze woont nu hier in de Wairarapa Region met haar Westlandse man Pieter ondertussen. Ik nam de trein om tien uur ´s ochtends en na anderhalf uur kwam ik aan in Solway, het kleine plaatsje waar ze wonen. Gijs, een broer van Pieter, was ook bij hun op dat moment, en met z´n vieren zijn we naar het strand gereden. Dat was ook nog zo´n anderhalf uur rijden. Maar was niet zo erg, want zo konden we even bijpraten met z´n allen. Het was echt een mooi strand! Het was te koud om te zwemmen en te zonnen, maar we zijn naar de vuurtoren gelopen en hebben daarna een ijsje gegeten. Was wel gezellig!:) Enhm.. toen zijn we weer teruggereden naar hun huis, en heb ik dat ook even kunnen bewonderen. Echt een lekker rustig plekje om te wonen zeg!

Om 5 uur ging mijn trein terug naar Wellington, en heb ik nog een keer kunnen genieten van het mooie landschap onderweg. Het was echt fijn om de stad uit te zijn! Even afleiding en niet denken aan eventuele baantjes of gemiste kansen. Dus ja, dat was echt een leuke dag!

Zondag heb ik lekker uitgeslapen en ben ik naar het Wellington Museum gegaan. Het was allemaal heel saai eerlijk gezegd (over de geschiedenis van Wellington), behalve één tentoonstelling. Die tentoonstelling heette: Death and Diversity. Het ging over hoe verschillende culturen en nationaliteiten met de dood omgaan. Rituelen van begrafenissen enzo. Was interessant, en ze hadden het mooi ingericht. Het klinkt misschien een beetje raar of treurig, maar dat was het helemaal niet. Ik vond het leuk om te lezen en te zien. Daarna wilde ik terug lopen naar mijn hostel, maar toen ik de deur uit wilde lopen zag ik opeens dat de wegen rivieren waren geworden! Het regende echt als een gek! Niet normaal meer! En ik had geen regenjas of paraplu of iets. Dus dat was even balen, aangezien mijn hostel nog zeker 3 kilometer lopen was! Ik heb eerst nog even binnen gewacht tot het een klein beetje minder werd en heb toen wat rondgerend op zoek naar een bushalte. Gelukkig vond ik die voordat ik doorweekt was, en dus ben ik met de bus veilig en droog naar mijn hostel gereden. Daar heb ik lekker gelezen in mijn bed, en gerelaxedJ

Yes. En toen was het alweer maandag, haha. En niet zomaar een maandag. Dit was The Anniversary van Wellington. Geen idee hoe oud Wellington is geworden, maar blijkbaar de dag dat Wellington ooit een stad werd ofzo. Alles was dicht (nu snap ik dus waarom die gozer me pas dinsdag zou bellen en niet maandag) en er waren wat optredens van beginnende tienerartiesten bij de waterfront. Dat was wel grappig om te bekijken. Niet altijd om te horen, want sommigen zongen nogal vals haha! Ik moest die dag ook weer van hostel verwisselen. En blijkbaar had ik het verkeerde adres opgeschreven want na een half uur lopen met mijn zware backpack en tassen stond ik voor een heel ander hostel dan ik had geboekt! Dus ik weer opzoeken met mijn mobiel wat dan het goede adres moest zijn, was het hostel helemaal aan de andere kant van de stad! Tenminste, een heel stuk verder dan waar ik stond. Ik dacht jaaa.. fuck.. ik ga niet weer lopen. Mijn schouders waren namelijk al een beetje kapot. Dus ik probeerde een bus te nemen. Alleen geen enkele buschauffeur kende mijn hostel, zelfs niet het adres. Dus wist ik niet of dat ze daar langs zouden rijden. Ik ben uiteindelijk dus maar gaan lopen. En dat was nog wel een stuk! Maar ja, ik heb het overleefd!

Die avond kwam Janine aan, en hebben we samen gekookt en gegeten. Het is een heel modern hostel. Maar vandaag gaan we er dus weer vandoor.

Ik hoop echt zo dat het in Napier snel lukt om een baan te vinden. Anders ga ik zo veel spijt hebben dat ik niet wat langer in Wellington ben gebleven! Want uiteindelijk zou ik misschien nog wel wat kansen hebben…

Dinsdagochtend zijn we om 3 uur met de NakedBus (haha zo heet die busmaatschappij, niet dat wij naakt waren hoor ofzo;)) naar Napier gegaan. Het was een lange reis van 5,5 uur. Ik vond het zelf niet zo heel erg, beetje muziek luisteren enzo. De bus was alleen heel oud en vies en het stonk nogal. Dus dat was wel een nadeel. Toen we er waren was het al redelijk laat, en ik was nogal moe van de reis. Ik merk dat het weer wennen is voor me om weer ergens anders te zijn. Ik ken die mensen hier allemaal nog niet, en het is moeilijker contact maken omdat hun al een groep hebben gevormd. Het is namelijk een klein hostel en bijna iedereen zit hier al een hele tijd om te werken. Maar goed, daarom is het ook wel weer fijn om met Janine te zijn, en niet helemaal alleen. Ik moet nog even mijn eigen plek weten te vinden. Wel vind ik het heel fijn om uit Wellington te zijn! Even niet die drukte van de stad om me heen!

Danny, de man achter de receptie, zei tegen ons dat we in een paar dagen werk zouden hebben. Gelukkig maar! Ik was echt zo blij om dat te horen!

De dag erna zijn we echter nog even langs gegaan om te informeren wanneer nou echt en wat enzo! Toen bleek dat we pas maandag kunnen beginnen. Ik had eigenlijk wel eerder willen beginnen, maar goed, ik ben al lang blij dat ik iets heb! En nu komt het grappigste, we moeten Paprika’s plukken! Hahaha. Isha gaat naar de andere kant van de wereld, om het werk te doen wat naast de deur ook zou kunnen. 2 Weken Paprika’s, dus Westlanders, give me some advice:D Geen idee hoe je die dingen plukt:P haha! Maar zo moeilijk kan het niet zijn toch? Ik heb er eerlijk gezegd wel zin in! Ook al weet ik dat het zwaar gaat worden. Na die twee weken zullen we appels moeten gaan plukken. En dat lijkt me pas lastig! Dan moet je dus op zo’n ladder en alles! Maar ja, dat wordt het dus!