Vrijdag heb ik weer een hele lange ronde gemaakt om mijn cv rond te brengen. In totaal heb ik ongeveer 25 café´s, hotels, restaurants en theaters mijn cv gegeven. Daarnaast heb ik nog 5 nieuwe sollicitaties via internet gedaan. En dus vind ik dat het voor nu genoeg is geweest. Ik ga eerst maar eens afwachten of dat ik die baan in het Verve Café krijg. En ja, dat wachten is eerlijk gezegd niet zo leuk. Het is echt enorm stormachtig buiten, dus écht veel kan ik buiten niet doen. In ieder geval niet relaxed ergens in de zon liggen en lezen want dan waai ik zo weg! En daarnaast heb ik een van mijn mooie boeken veel te snel uitgelezenL Ik heb wel zaterdagochtend een wandeling gemaakt de Mount Victoria op. Is een heuvel die heel mooi uitkijkt op de stad. En het was heerlijk om even uit die stad te zijn zeg! Eindelijk weer lekker de natuur om me heen, en geen constant verkeer en massa´s mensen. Dus daar heb ik wel van genoten. Helaas kon ik niet zo lang op de top blijven omdat er zo´n harde wind was. Ik was dus weer vrij snel terug in m´n hostel. En ik heb een beetje rondgehangen tot een aantal Engelsen vroeg of ik mee wilde naar het strand, om daar een burger te eten. En omdat ik ook nog geen boodschappen had gedaan voor die avond, dacht ik nou ja waarom niet. Dus zijn we met de auto langs een aantal baaien gereden, wat trouwens fantastisch mooi was! En hebben we een lekkere burger gegeten. Het was verder niet heel gezellig, niet echt mijn type mensen, en op de een of andere manier volg ik die Engelsen niet altijd. Ik kan Nieuw-Zeelanders of Amerikanen makkelijker verstaan dan Engelsen. Dus ja, maar het was goed om weer even mijn hostel uit te zijnJ Ennhm.. vandaag heb ik al helemaal weinig gedaan. Haha! Ik heb wat geschreven en ik heb een film gehuurd die achteraf heel saai bleek.

De dag erna heb ik ´s ochtends wat geskypt, en ´s middags in het park gelegen. Het was eindelijk mooi weer! Geen wind!! Ah echt fijn! Haha! En Sam was in Wellington, dus heb ik nog wat met hem gedronken. Was wel gezellig, ook om weer een bekende te zien. Hij is nu helaas ondertussen alweer in Londen. Die avond ben ik met een fransman op kiwijacht gegaan. We wilden allebei nog heel graag een kiwi in het wild zien, en hier vlakbij in het bos houden ze nachttochten waarbij je kiwi´s kan zien. Alleen zijn die nachttochten vet duur! Dus dachten wij, dan gaan we gewoon zelf. Het was best een eind lopen, sowieso al naar het bos. Maar we hadden een zonsondergang, en omdat we nogal een hoge heuvel op moesten, hadden we heel mooi uitzicht. Echt met allemaal huisjes tussen de bomen, en een gekleurde lucht. Ik vond het net een sprookje. Toen we daar eenmaal waren, bleek een heel groot gedeelte van het bos afgezet te zijn met een hek (van het bedrijf dat die nachttochten doet). Het was onmogelijk om erover heen te klimmen, dus hebben we in het bos ernaast maar een wandeling gemaakt. Best wel lastig hoor, in een bos wandelen in het donker! Haha we hadden wel een zaklamp, maar dat werkte nog niet altijd even goed. Daarbij was het best vermoeiend. Die fransman had lange benen en ging er als een gek vandoor. Dus ik moest zowat rennen om hem bij te houden, haha! Wel vet, dat alles zo stil was om ons heen, en dat je alleen maar vogelgeluiden hoorde. Die trouwens een stuk enger klinken in het donker!!

Uiteindelijk zijn we weer terug gaan lopen, maar per ongeluk met een enorme omweg. We waren door de Botanic Gardens gelopen waar we nog even verdwaald waren ook! En uiteindelijk waren we pas kwart over 11 terug in het hostel. Ruim 3 uur gelopen!! En geen kiwiL Ik wed dat die allemaal gevangen zitten in dat reservaat. Balen.

De volgende dag voelde ik me niet zo goed. Een beetje ziekjes. Dus ik heb rustig aan gedaan.

Vandaag (woensdag 18 januari) ging het een stuk beter en ben ik naar de Dierentuin gegaan. Ik zou dinsdagmiddag of woensdagochtend een telefoontje krijgen van het Verve Café, en aangezien ik het dinsdagmiddag niet had gekregen verwachtte ik het deze ochtend. Ik was vroeg opgestaan, omdat ik had gehoord dat alle dieren ’s ochtends vroeg werden gevoed, en dat dat het leukste was om te zien. Dus om 7 uur ging de wekker en om kwart over 8 was ik op pad. Het was ongeveer drie kwartier lopen naar de Zoo, en kwam daar dus ook aan om 9 uur. Nou bleek alleen dat de dierentuin, anders dan mij verteld was, pas om half tien open zou gaan! Dus ik moest nog een half uurtje wachten.

Dat was het achteraf zeker waard, want het was echt een vette dierentuin!! Haha! Volgens mij doen die verzorgers iets in het voedsel van die beesten, want ik heb ze nog nooit zo gek gezien. Die apen daar waren echt komisch. Ze waren heel actief en zaten constant met elkaar te spelen en te vechten en gestoord te doen. Ze maakten koprollen en klapten in hun handen, en sloegen elkaar met een fietsband. Haha! De andere beesten waren ook leuk. Je kon dichtbij komen, en ik heb inderdaad een aantal keer gezien hoe de dieren gevoed werden.

Je kon giraffes over hun hoofd aaien, en je kon de leeuw van 30 cm. Afstand (wel met glas ertussen:P) zijn konijn zien opvreten. Verder heb ik eindelijk mijn eerste echte kiwi gezien!! En nog wel een éénpotige kiwi! Helaas niet in het wild, maar ach, ik ben al lang blij dat ik hem heb gezien. Hij was wel schattig, nogal verlegen, hij kwam maar voor 1 minuut zijn schuilplaats uit.

Alleen kreeg ik ondertussen geen telefoontje. Ik baal er echt van hoor! Dat het allemaal zo lang duurt. Als ik nou weet dat ik de baan niet krijg, dan kan ik verder zoeken, en plannen maken. Ik heb om half 5 en 5 uur vanmiddag nog maar geprobeerd om hun te bellen, maar ik kreeg twee keer het antwoordapparaat. Dus het schiet niet echt op.

Oke, ik ben weer een dag verder. Ik wilde vanochtend het Verve Café net weer gaan bellen toen zij mij belden. Hij vertelde me dat hij iemand anders had aangenomen (had ik nu ook wel klein beetje verwacht na zo’n laat antwoord). Hij wilde me nog wel als een oproepkracht voor volgende week. Ik vroeg voor hoe veel uur dat was, ongeveer 10 uur. En toen heb ik nee gezegd. Want dan ben ik straks nog een hele week aan het wachten en is mijn onzekerheid helemaal niet over! Dan kan ik helemaal nergens heen overdag omdat ik misschien wel eens gebeld zou kunnen worden. En als ik dan niet wordt gebeld, is het ook weer vervelend… ga zo maar door. Dus dat was dat. Geen job in Wellington.

Ik vond het jammer, maar aan de andere kant ook wel goed dat ik nu eindelijk een plan kon maken. Alleen dat viel even tegen. Het was erg moeilijk om opeens te bedenken wat ik nu moest gaan doen. Ik had hier al zo veel moeite gedaan dat ik eigenlijk helemaal geen zin had om in een andere stad weer precies hetzelfde te gaan doen. Wilde ik nog wel werken? Wilde ik niet gewoon naar huis? Ik wist het allemaal niet meer.

Ik stuurde een mail naar de IEP met precies de situatie en dat het me niet lukte om werk te zoeken. Ik schrok nogal van het antwoord. Ze schreef onder andere dat Wellington de stad waar je het moeilijkst aan een hospitality-job komt. Dat had ik even eerder moeten weten zeg!! Tot nu toe heeft iedereen telkens gezegd dat Wellington genóeg baantjes en vacatures heeft. En het internet geeft hetzelfde aan. Het IEP heeft het ook nooit eerder tegen mij gezegd, bij mijn aantekeningen van de beginintroductie staat: Wellington: Always jobs in restaurants and shops.

Nou ja niet dus. Ze schreef dat er té veel keuze is voor de werkgevers (studenten, backpackers, noem maar op). En eigenlijk is dat ook wel een hele logische verklaring nu ik het zo bedacht. Een aantal bedrijven hebben me verteld dat ze mensen zochten. Maar ze zijn blijkbaar te lui om ook maar door de cv’s te bladeren en iemand op te bellen. Als er op het juiste moment een juist iemand voor hun neus staat, dan geven ze diegene gewoon de baan. Volgens mij is dat het. In ieder geval is het mij niet gelukt om hier een baan te vinden. En ik ga niet verder zoeken ook, want dan word ik gek!

Dus moest ik iets anders verzinnen. Ik heb trouwens nog wel de theaters en café’s gebeld die tegen me hadden gezegd dat ze personeel zochten. Gewoon om te vragen of dat dat nog steeds het geval was, en dat zij mijn cv hebben, dus dat ze me zouden kunnen bellen. Maar ze deden allemaal nogal vaag. Dus Basta, mijn zoektocht in Wellington is over.

Iets anders dus. Ik heb een wwooffingplaats gebeld en heb veel opgezocht op het internet over seasonal work, en waar de hostels zijn die voor jou werk zoeken. Uiteindelijk kreeg ik ook een smsje van Janine, dat zij maandag naar Wellington zou komen, en of dat ik met haar werk wilde zoeken. Ik wilde dat natuurlijk wel, maar niet meer hier. Dus dat heb ik gezegd, en nu hebben we uiteindelijk besloten dinsdag naar Napier te gaan. Ik denk dat daar de grootste kans is op werk. Ik heb het hostel gebeld en hij zei dat door het weer het seasonal work deze week nog niet liep, maar dat we volgende week waarschijnlijk geluk zouden hebben. Hij zei dat we in het ergste scenario over twee weken pas werk konden krijgen. Nou ja best. Als ik die twee weken het gezellig heb, en ik zeker weet dat ik dan daar een baantje kan krijgen, vind ik het goed. Ik moet toch wat denk ik. En ik heb echt rondgebeld, en op internet vergeleken, maar ik denk dat daar de grootste kans is op werk. En als het daar niet lukt, dan ga ik waarschijnlijk nog een weekje wwooffen, en kom ik daarna naar huis.

Dat is mijn plan. Ik ben er moe van, maar ben wel blij dat ik er één heb.