Daar zit ik dan. Nog een uur ongeveer voordat het vliegtuig weer opstijgt. Dit keer vanuit Singapore, naar Sydney. Het avontuur begon in Amsterdam. Ik nam afscheid, maar kon niet beseffen dat ik echt weg zou gaan. Het was allemaal nogal onwerkelijk. Ik had maar één boardingpass gekregen, terwijl ik er twee had moeten krijgen, ook alvast voor de vlucht naar Singapore. Deze kon echter niet geprint worden in Amsterdam en ik moest in Singapore naar een helpdesk van Qantas om daar mijn boardingpass te vragen. De vlucht naar Londen ging snel. Ik heb wat muziek geluisterd en voor ik het wist waren we weer geland. Met een busje naar een andere terminal en daar na een poosje wachten mijn boardingpass gekregen. Ondertussen werd ik bang gemaakt door mijn medereizigers dat bagage vanaf Londen vaak kwijt raakte of daar bleef staan. En omdat het met mijn Boardingpasses ook al verkeerd was gegaan, kreeg ik al zo´n voorgevoel…

Ja hoor, na een lange lange vlucht lagen alle backpacktassen op de band, behalve die van mij. Shit. Ik moest naar lost and found, en heb daar een aantal formulieren in moeten vullen. Zij zouden mijn tas gaan zoeken, en ik kreeg een noodpakketje en wat geld mee om spullen van te kopen. Ik moest in het hotel dan weer naar het vliegveld bellen om mijn kamernummer door te geven. Dat ging ook al niet even vloeiend, omdat mijn 20 euro beltegoed daar waarschijnlijk in twee minuten aan op is gegaan. Maargoed.. uiteindelijk heb ik kunnen bellen en zij zouden de tas de dag erop bij mijn hotel afleveren. Dat is goed geregeld dacht ik. Die tas is er alleen nooit gekomen, omdat, zoals ik er nu ben achter gekomen, mijn tas nog in Amsterdam stond. Maargoed, dat wist ik allemaal nog niet, en met een goede hoop dat mijn tas er de volgende dag zou zijn, ging ik met de rest van de groep de stad in die avond. Huge gebouwen met lichtkranten, en soms zelfs hele videofilmpjes en reclamespotjes op de gebouwen geprojecteerd. Zo kon je een vrouw met H&M kleren op de catwalk zien lopen op het gebouw van de H&M. Bijvoorbeeld. Verder stonden er overal hele grote mooie groene bomen langs de weg. Gewoon midden in de stad. En dan hadden ze luidsprekers opgehangen waar dan allemaal vogelgefluit uitkwam.. haha echt wel een beetje bizar. Want met die benauwde hitte (32graden ongeveer) en die vogelgeluiden leek het net of je in een oerwoud liep. Met nog een miljoen mensen en auto’s zeg maar. Maar het was wel heel vet om deze stad te zien. Heel schoon, de straten of stoep worden volgens mij elke dag schoongespoten. En heel veel verschillende mensen en talen. Nou was ik wel een beetje hongerig, dorstig, en gaar van het vliegen. Iedereen wel. Dus we hebben een goedkoop restaurantje gezocht en voor zo’n 5 euro gegeten inclusief 2 drankjes. Daarna zijn we weer teruggelopen naar het hotel. Waarbij we weer een aantal keer als rare eigenwijze Hollanders de snelweg over moesten steken, omdat we niet begrepen hoe we anders konden lopen.

Echt heerlijk, was dat hotel. Een echt bed!! Haha! En een badkamer. Nouja goed, heerlijk geslapen en toen de volgende dag was ik een beetje misselijk. Weet niet hoe dat kwam. Misschien van al het vliegen ofzo. Ik heb amper ontbeten, ook al was het buffet erg indrukwekkend met de gekste dingen natuurlijk van garnalen tot aan exotisch fruit tot aan bonen…

We begonnen met de tour. Was best wel vet! Ik was blij dat we met de bus gingen omdat ik nogal wat blaren had van het vele lopen die dag daarvoor. Een bustour dus. Wel droog gewoon. En gezellig met de anderen. We hebben 5 stops gemaakt in 3 uur. Eerst bij een mooie fontein, daarna in Chinatown bij een tempel, daarna een fabriek met daarboven een gallerij met allemaal kunst die ze daar beneden hadden gemaakt. Echt bijzondere dingen. Schilderijen gemaakt van allemaal hele kleine steentjes. En hele paleizen gemaakt van steentjes. Daarna gingen we naar een botanische tuin, met allemaal exotische bloemen en planten. Dat vond ik ook wel leuk om doorheen te lopen. Tot slot gingen we naar Little India waar het heel hard begon te regenen. Iedereen bleef dus in de bus zitten totdat onze tourguide ons eruit schopten omdat hij ons ook niet terug wilde brengen naar het hotel. Daar stonden we dus. Opeens in India. Haha zo leek het in ieder geval echt. Door de regen hebben we maar de metro gepakt en zijn we naar een of ander gebouw gereden. Ja echt stom, ik zou de naam moeten weten maar dat weet ik dus niet. En heb nu ik dit schrijf ook geen internet dus kan het even niet opzoeken. Maargoed, het was dus een gebouw met een dakterras erop in de vorm van een boot. Echt wel vet. En de jongens wilde daar naar boven, wat ook kon voor 20 dollar. Ik ging ook mee, en het was écht moooi. Dat uitzicht daar!! Wauw. Je kon het centrum zien, en nouja eigenlijk alles, maar dus ook de zee met heel veel boten. Na 5 minuten zagen we een regen en onweersbui aankomen waaien. Wat die jongens natuurlijk helemaal geweldig vonden haha. Nouja ik ook wel hoor, maar toen die bui eenmaal bij ons was aangekomen, was het hele uitzicht verdwenen, zaten we in een grote dichte wolk, en mochten we niet meer buiten zijn van die bewakertjes daar. En nadat de jongens een tijdje door de regen geobsedeerd waren alsof ze nog nooit regen gezien hadden:P (haha geef toe) hebben we nog een poosje binnen gezeten, en gingen er een paar internetten enzo. Mijn batterij van mijn mobiel was bijna op, ook al had ik nu wel weer beltegoed, en mijn wereldstekker zat in mijn backpack. Dus nouja.. dat was ook weer een probleem… gelukkig heb ik er uiteindelijk één op het vliegveld in Sydney kunnen kopen. Maargoed, back to the story, We zijn teruggegaan naar het hotel, waar ik erachter kwam dat mijn tas nog niet was aangekomen, en we werden opgehaald door een busje die ons naar het vliegveld bracht. En zo ben ik weer ongeveer aan het begin van mijn verhaal aangekomen, ook al moet ik toegeven dat ik dit nu schrijf in mijn hostel in Nieuw-Zeeland en niet meer op het vliegveld van Singapore.

De vlucht van Singapore naar Sydney was echt de ergste ooit. Ten eerste moest ik op het vliegveld wéér vragen waar mijn tas nou was, wéér formulieren invullen en wéér heel lang wachten op het antwoord dat mijn tas nog in Amsterdam stond:( Vervolgens dus zonder tas op weg. Oh damn het was echt een helvlucht:P haha! Er zat een Indiaas gezin achter mij, met twee kleine kinderen. Nou ik weet niet wat er met hun aan de hand was, maar ze hebben toch zitten kríjsen. Niet normaal. In mijn oor ook gewoon. En huilen en krijsen en het hield maar niet op. Natuurlijk had iedereen daar last van, maar ik had het geluk dat ik voor die kinderen zat, en die kinderen de hele tijd trapten tegen mijn stoel, en trokken aan mijn stoel. Daarbij deed mijn televisieschermpje het niet. Toen eindelijk een van de stewards mijn tvtje ging resetten, ging mijn tvtje voor de rest van de reis knipperen als een gek. En het was nacht in het vliegtuig, de lampen waren uit. Dus alleen voor mijn ogen was er een soort disco van een knipperend schermpje. Achter mij was een soort disco van een krijsend kind, En boven mij was een soort disco van hele harde blazende koude airconditionerwind. Het was KOUD!!! En ik kon er niks aan doen. Ik had al keelpijn, maar na deze vlucht heb ik écht keelpijn. Dat is wel heel klote. Ik ben al wel naar de apotheek geweest om een soort strepsils te kopen, maar fuck het doet echt pijn, telkens als ik slik enzo. Nouja. Toen ik eindelijk het vliegtuig uit mocht, leek het alsof ik nog steeds vloog. Echt mijn hele evenwichtsgevoel was weg. Het leek wel alsof de grond onder mijn voeten bewoog.

Het is nu Zaterdag en die grond beweegt nog steeds. Maargoed laat ik even verder gaan waar ik was gebleven. Ik moest alleen verder, naar Nieuw-Zeeland. Dus ik heb afscheid genomen van de groep. Opzich ging die laatste vlucht wel oké. Ik was alleen behoorlijk moe en het ook gewoon zat om te vliegen. Dus ik was blij toen ik er was. Ik moest weer naar de bagageservices en werd daar aardig geholpen. Zij zouden mijn tas naar mijn hostel sturen. Ik moest alleen nog even bellen om mijn Nieuw-Zeelandse nummer door te geven.

Ik ben met de bus naar mijn Hostel gegaan en toen ik daar aankwam was ik helemaal kapot. Alles om me heen duizelde als een gek. Maarja, ik moest wel wat noodzakelijke spullen kopen, zoals lenzenvloeistof, een slotje voor mijn kluisje enzo. Dus ik dat gekocht, en toen geprobeerd om wifi verbinding te krijgen bij de McDonalds. Dit lukte niet. Echt raar. Ik kon gewoon niet inloggen ofzo. Weird. Wel een Nieuw-Zeelandse simkaart gekocht met internet en al. Maar daarbij deed internet het ook niet. Het viel allemaal niet mee. En dat met een keel die heel erg pijn deed en duizeligheid… Ik ben maar snel gaan slapen.

De volgende dag had ik een introductie om tien uur op het kantoor van de IEP. Ik was al heel vroeg wakker. Gedoucht zonder zeep of iets en afgedrogen met sjaal. Jezus haha, echt niet normaal. Maarja.. het was ook supermoeilijk om iets te vinden in de winkels hier. Ten eerste hebben ze heel veel dezelfde winkels met allemaal dezelfde spullen die ik niet nodig heb. Ik heb een HEMA nodig ofzo. Of gewoon een winkel waar ze onderbroeken verkopen, sokken, handdoeken, shampoo, kleding, Dat soort dingen. Ik kan hier evt een kledingwinkel binnen gaan, waarbij de t-shirts niet goedkoper zijn dan 50 dollar, of een apotheek waar ze alleen shampoo hebben van 20 dollar. Vet duur. Maarja toch maar een aantal spullen gekocht dan bij de apotheek enzo, voor mijn keel en shampoo enzo. En langs de Vodafone winkel om te vragen waarom mijn internet het niet deed. Na 10 minuten was dat gelukkig opgelost, en ging ik naar mijn introductie. Deze duurde ongeveer 3 uur. En ik heb echt te veel informatie gekregen. Wel goed natuurlijk, maar het duizelde me nogal. Ik moest allemaal dingen regelen ook nog zelf, zoals een bankaccount en een soort sofinummer enzo. En dat ging bij mij meteen weer allemaal mis omdat ik geen tweede legitimatie bij me had naast mijn paspoort. Mij hebben ze nooit verteld dat ik dat bij me moest hebben, en ik heb nog geen rijbewijs en mijn al lang verlopen ID heb ik thuis gelaten. Is dat nou zo gek? Nouja goed hun vonden van wel. En dus mocht ik het allemaal alleen oplossen. Terwijl al de anderen alleen een formuliertje in moesten vullen, waarna alles voor hen geregeld zou worden, moest ik én naar de bank een afspraak maken én naar een één of ander bureau voor belastingdinges, die nog heel ver reizen is met de bus en van alles.

Dat was al niet zo fijn om te horen. Maar ik dacht: dat doe ik allemaal volgende week wel, eerst even bijkomen en mijn bagage zien te krijgen. Dus ik ging het vliegveld maar eens bellen. Dat kon op het kantoor met een telefoonkaart. (omdat ik niet nog eens heel veel beltegoed wilde verspillen) Wat een drama. Echt hoor, eerst moet je minimaal een half uur wachten (en een muziekje aanhoren) voordat ik iemand aan de lijn kreeg. Die iemand was nogal ongeduldig en ze moest allerlei gegevens hebben die ik in principe voor me had liggen in een map maar die ik wel nog even moest opzoeken. Zij kon mij vertellen dat ik mijn bagage de volgende dag zou krijgen als ik mijn telefoonnummer zou doorgeven. Nouja prima, moest ik even 20 seconden naar mijn telefoonnummer zoeken, en basta, ze zegt: bel maar terug als je hem hebt, en hing op. Zo snel dat ik niet kon protesteren. En ik dus meteen opnieuw bellen. Mocht ik weer een tijd wachten, kreeg ik iemand aan de telefoon met een slechte storende verbinding. Zij snapte niet wie ik was, omdat ik niet in het systeem stond en nouja nog wat shit van dat ik geen report had, wat betekende dat ik nooit mijn bagage kon krijgen.

Terwijl hun mij geen report hadden gegeven, en het report van Singapore hadden ingenomen. Nouja een uur verder en het kantoor ging sluiten. Jammer want ik wilde daar juist nog even gratis internetten (enige plek waar dat kan) en in het weekend zijn ze dicht.

Ik was echt moe en wilde mijn tas! Ben naar het hostel gegaan en even gaan slapen. In die tussentijd belde die vrouw van het vliegveld me weer op en zei dat ze mijn tas dus echt niet kon opsturen omdat ze geen gegevens van me hadden. Of ik haar terug wilde bellen om die gegevens te geven, en bladiebladiebla. Dus ik werd wakker, en heb een telefoon bij de receptie gepakt waar ik muntjes in moest gooien. Dit was echt mijn laatste energie, en laatste kans (zo voelde het) om mijn tas te krijgen. Ik heb serieus een uur aan de lijn gezeten. Telkens meer muntjes ingooiend, tot ik een computerstem kreeg met een keuzemenu. Blijkbaar heb ik toen iets ingedrukt wat niet de bedoeling was, en basta ze verbroken de verbinding. Daar ging mijn geld en tijd.

Het was echt echt niet leuk. Daarna kwam ik erachter dat mijn oordopjes waren gejat. Ik moest dus oordopjes kopen nog en wat te eten.

Ik wil niet dat dit echt een dramaverhaal wordt maar stel je voor. Ik was duizelig, had erge keelpijn, moe, dingen werden gejat, ik had geen tas, waardoor ik geen schone kleren had en me nogal vies voelde, ik kon het vliegveld niet bereiken, het geld stroomde weg naar stomme dingen… En tot slot was al mijn beltegoed ineens op omdat (ook al werd mij op het kantoor verteld dat ik niks hoef te betalen als iemand mij uit nederland belt) ik een tijdje met Jordy had gebeld.

Toch wel behoorlijk drama dus.

Nouja, ik dus weer slapen, met de hoop dat morgen alles wel goed zou komen.

Ik wordt wakker en het eerste waar ik achter kom is dat mijn zwarte sportbroek ook gestolen is. Die wilde ik aandoen omdat die nog redelijk schoon was. Maar ik herinnerde me dat de enige dingen die ik die vorige ochtend op mijn bed had laten liggen, waren mijn oordopjes en mijn broek. Daarna is er een kamermeisje/schoonmaker ofzo geweest want mijn bed was opgemaakt. Maar mijn spullen dus weg.

Dat ook nog.

Nouja.. eerst maar mijn tas terugvinden. Dus op naar het vliegveld. En hoe moeilijk het ook was over de telefoon, hoe makkelijk het hier was. Ik kreeg mijn tas terug!!! Joehoeeee. Zo ik was echt blij. Ben nog steeds superblij. Wow ik had het echt niet veel langer uitgehouden zonder. Dus ben lekker gaan douchen met mijn eigen handdoek, toiletspullen… schone kleren. Wooow er is echt niks zo fijn geweest tot nu toe in Nieuw Zeeland als die keer douchen. Haha. Was echt heerlijk.

En daarna nog gezocht voor een zwarte broek, omdat ik er toch een wil hebben, maar kon het niet vinden. Wel heel veel spullen die ik de dag ervoor had gekocht. En dit keer gewoon in een van alles en nog wat winkel met normale prijzen. Had ik dat eerder geweten!!.. Maarja het is echt heel lastig zo in een grote nieuwe stad dingen snel te vinden.

En toen ook voor het eerst gekookt. Wat ook nogal lastig was. Omdat ik niet wist waar alles stond, en nouja je moet alles nog uitvinden zeg maar. Het was trouwens heel vies, want ik had pesto gekocht voor door de pasta, maar die was éécht niet lekker. Nu probeer ik te bedenken wat ik ga doen morgen en overmorgen enzo. Maar ik moet vooral uitrusten en nog wat dingen regelen.

Nouja basta, dit was mijn eerste lange lange verslag. En heel uitgebreid, maar dat vond ik zelf ook wel fijn omdat er zo een klein beetje orde in de chaos kwam. Ik hoop dat ik in de toekomst wat spannendere verhalen heb, over avonturen die ook wat leuker zijn.